'Poëzie van de dag'

Rankje en Alter,

Ik heb nu eventjes tijd en zal ook eens een poging wagen, maar natuurlijk niet zo goed als de poëziekrakken van hierboven.

Toen we een jaar of achttien waren mochten we naar het bal. We mochten dan gaan dansen in een parochiezaal of één of ander zaaltje dat werd opengehouden door een brouwer of organisatie.
Er kwamen veel jongelui van de omliggende gemeenten.
Er waren soms knappe gasten die we heel tof vonden om mee te dansen. Maar de avond ging snel voorbij, want sluitingstijd was buiten de kermis om één uur. 's Anderendaags zagen we in onze verbeelding nog die toffe jongens. Ons moeder had al tweemaal iets gevraagd en ik had het niet gehoord. Ze zei, "je zit zeker weer in een dromerij" waarbij ik opschrok en nee antwoordde.
Een paar dagen later kreeg ik een briefje van die ene knappe gast. Hij zei dat hij naar het leger moest vertrekken, maar dat hij mij nog graag eens wou zien.
Zo kwam van het een het ander en is hij in mijn leven gekomen. Vier jaar later werd hij mijn man.
toen we getrouwd waren zaten we 's avonds gezellig naar de nocturne van Shopin te luisteren, een mooi muziekstuk.
's Zaterdags gingen we naar de markt om mooie stofkes te kopen om daarvan een mooi kleedje ineen te steken.
We genoten ervan om alles samen te doen. Dit was liefde, een zomerspiegeling.
De eerste dagen als getrouwd koppel was het nog even wennen. We woonden in hetzelfde dorp als mijn ouders, niet ver van hun dus. We waren gelukkig maar gingen toch dikwijls naar huis bij onze zussen en broer.
Het was als een sprookje, waarover je later een gedicht kon schrijven.
Op reis gaan deden we nog niet veel. We wilden sparen voor een eigen huisje. Soms gingen we naar Brussel mijn schoonzus bezoeken. Zo kwamen we eens aan de Nord, waar de lokkertjes achter een raam stonden. We trokken grote ogen, wij waren niet veel gewoon.
In de straten liep een eenzame poes die ons een hele tijd volgde tot ze een vriendinnetje had ontdekt.
We kwamen langs een kerk. Er ging juist een bruidstoet binnen. Twee meisjes droegen de bruidssluier. We liepen tot bij een bloemenwinkel en kochten een prachtig boeket voor moeder, want ze hield zoveel van bloemen.
Er was geen mooiere plaats waar de zon altijd scheen voor ons als bij onze ouders. Wij hebben beiden onze jeugd doorgebracht in een heel warm nest.
Vaders handen waren ook helemaal vervormd door het harde werken voor zijn kroost.
Ik herinner mij ook nog, dat hij soms een slaapliedje zong voor mijn jongste zusje. Hij vond ook kinderen een wonder der natuur. Als men terugblikt blijven er heel veel mooie herinneringen over. We zuchten dikwijls samen en zeggen dan, konden we alles nog maar eens herbeleven.
Ik zie nog de blik van ons moeder, al wou ze zeggen vergeet mij niet. Nu zijn we zoveel jaren ouder en de lucht is nog altijd een stukje hemelsblauw. Laudate dominum, looft de Heer.
Verleden week zaten we op een bank aan zee en dachten we weer aan vroeger. We konden de plaatsen waar we verbleven nog eens doornemen.
Alles is fel veranderd.
Liefde is een mijmering van blij zijn met elkaar of met zijn naasten, een stilletjes dromen van vroeger tijden.

Yna



prentje van Norman

Alweer goed gevonden van Alter en Robbe


en Yna

Proficiat dat heb je goed gedaan!

groetjes
neske

Lieve Yna,

Wat een prachtige tekst heb je neergepend ! Poëtisch,
romantisch, echt uit het leven gegrepen, met liefde als
rode draad !

En aub, twijfel niet aan jezelf ! Ga maar straks of morgen,
als je even tijd hebt, gewoon terug naar Poëzie van de dag
en lees je schrijfsels alsof ze van een onbekend iemand zijn...
Ik weet dat je het goed zal vinden ! Je mag er trots op zijn !
Welkom bij de 'Club'

Heel blij je terug te zien en weten dat het je goed gaat en dat
je genoten hebt van die prachtige dagen met jullie kleinkinderen !

Tot de volgende keer en liefs van ons beiden

Alter en Rankje

Rankje knap geschreven over de titels.


Ik heb het ook eens geprobeerd, niet gemakkelijk vind ik.


In een nostalgische bui laat ik mij graag wegzinken in dromerij. Met jouw eerste brief die jij me schreef kon ik nooit weten dat wij zouden samen blijven heel ons leven. Nu, jaren later als ik naar het gevoelige nocturne van Secret Garden luister komen die herinneringen naar boven.
Als ik jou dan dat grappig verhaal vertel van iemand die een frietketel kocht op een (rommel) markt en de olie die er nog in was er gratis bij kreeg…over zijn kleding. Het gelach en geroep van de omstaanders was helemaal geen zomerspiegeling.
En de eerste dag dat jij in mijn dorp arriveerde, ik zag jou in gedachte al komen als in een sprookje… de prins op het witte paard, maar helaas, je verscheen achterop een luidruchtig brommertje van een vriend. Je had ook geen gedicht voor mij klaar, alleen snoepjes als lokkertjes. Zelfs een eenzame poes schoot als een pijl uit een boog onder de bruidsluier door het geronk van die brommer. Maar je had wel meiklokjes bij …voor moeder.

Op de de radio zingt Jimmy Frey “waar de zon schijnt” en waar is de tijd dat mijn zus en ik samen met onze ouders kaarten, hoe vaders handen zijn kaarten sorteerde en lachend tegen moeder zei “moe…die snotneuzen gaan weer van ons winnen.” Maar slaapliedjes hoefde hij niet te zingen, wij lazen liever een boek over het wonder der natuur.

Als ik nu terugblik en ik zucht samen met jou, zeggende vergeet me niet terwijl ik naar een stukje hemelblauwe lucht kijk horen wij bij de buren het gevoelige Laudate dominum. Dan zeg jij morgen gaan we wandelen aan zee, zijn we moe dan rusten we op een bank aan zee, net zoals vroeger. Want liefde is...mooi denk ik mijmerend en blij dat we nog samen kunnen dromen.



Neske

ps van die frietketel dat verhaaltje ken je zeker wel

Lieve Neske,

Wat een leuke verrassing ! Groot gelijk heb je gehad om eindelijk
mee te doen want je hoort echt erbij. Het is spannend en leuk
geschreven, met de nodige romantische toets en een vleugje humor !

En wat de frietketel betreft, het bewijst dat je een goed geheugen hebt.
Als wij het ons goed herinneren, heeft Alter dat verhaaltje enkele jaren
geleden geplaatst !

Proficiat en doe zo voort !

Lieve groetjes van ons beiden

Alter en Rankje

Het verhaal over die frietketel waar Neske naar verwijst
is een stukje uit een kolderverhaaltje dat ik een jaar of zes
geleden schreef.
Velen zullen het toen wel gelezen hebben,toch breng ik het
hier nogeens graag.

Een kolderverhaaltje.....

De Vrijdagmarkt...

Op 'n vrijdag,ik was redelijk vroeg uit de veren,ben ik op
mijn eentje naar de Vrijdagmarkt in Antwerpen getrokken.
Voor niet-Antwerpenaars wil ik even verduidelijken,de
Vrijdagmarkt is de plaatsnaam van het plein net voor het
Plantin-Moretus museum.
Daar worden elke vrijdagmorgen aangeslagen goederen
openbaar in openlucht en per opbod verkocht.Goederen
allerhande,gaande van inboedels tot fietsen,brommers en
auto's.Ge ontmoet er alle soorten mensen,ook buitenlanders,
want de Vrijdagmarkt heeft wijd verspreid faam gemaakt.

Je bent er nooit alleen!Ook ik kom er graag,'t is er gezellig
toeven,en met wat geluk kun je al eens voor een prikje iets
bruikbaars op de kop tikken.
Zo kocht ik er ooit voor een habbekrats een zware
boormachine.Thuisgekomen direct de stekker ingestoken,
en....noppes,geen beweging in te krijgen.Herhaaldelijk
geprobeerd,de machine bleef halsstarrig weigeren,er
mankeerde blijkbaar iets aan!
Ik er mee naar een elektrieker,die het corpus delicti opende
en constateerde dat het ankerbobijn totaal verbrand was.
Het anker in een boormachine dat is een winding van
tientallen meter koperdraad die de functie heeft de
elektriciteit in een krachtbron om te zetten.Deze in de
door mij aangekochte boormachine was door oververhitting,
bij overdreven onkundig gebruik,dus volledig naar de
vaantjes geholpen.Om de machine opnieuw te laten
"bobineren"zou mij een paar honderd euro gekost hebben,
dus je kan begrijpen waar de boormachine uiteindelijk
beland is;bij het oud ijzer!

Een andere keer,'k wou een elektrisch vuurtje hebben als
verwarming in mijn atelier,en 'k vond er toch wel een op
de Vrijdagmarkt zeker.Blij met de billijk van prijs zijnde
aankoop,gezwind naar huis om er mijn werkplaats mee te
verwarmen.Enfin,dat was toch het gedacht en de bedoeling!
Maar o wee,nauwelijks de stekker ingestoken of....
pats boem tarara,nergens in huis nog elektriciteit!
Zelfs de hoofdzekering was foetsie!
En in die tijd mocht ge die nog zelf niet repareren,ge moest
daarvoor naar de elektriciteitsmaatschappij bellen.Uren
later kwam er dan iemand van hen de panne herstellen,
met het gevolg,50 euro voor herstel én verplaatsingskosten!
Goedkoop was hier dus in die twee gevallen voor mij
synoniem aan dure koop!Hoeft het nog gezegd dat ik er
ondertussen van afgezien heb om dáár nog iets te kopen
wat met elektriciteit te maken heeft.

Toch kun je daar op die markt echt wel goede koopjes doen,
ook al is het altijd uitkijken geblazen.Want de inboedels,
huisraad en meubelen,door deurwaarders aangeslagen,
belanden daar op de markt in de staat zoals ze verkeren op
het ogenblik dat de deurwaarder het met zijn volk komt
buitenhalen.
Zo heb ik iemand een friteketel zien kopen,alweer voor
een prikje,maar toen de koper de friteuse aangereikt kreeg
gebeurde dat zo onhandig dat die een frituuroliebad over
zijn kledij kreeg!Dat was niet om mee te lachen,maak dat
maar eens mee!Je koopt een friteuse,kompleet met olie en al,
op zich al niet zo om bij te jubelen,en je kan daarbij je kledij
nog naar de nieuwkuis doen ook!
Plezant is wel anders!

Maar wat mij ditmaal zo zeer frappant trof deze vrijdag,
dat was een man,sjofel in kledij en in bezit van zo'n
ouderwetse vooroorlogse triporteur.'k Had hem al een tijdje
in de gaten,wat eigenlijk niet moeilijk was,hij viel zo danig
op door zijn schreeuwerig bieden telkens er boeken te koop
werden aangeboden.Hij kocht zowat al wat gedrukt stond,
en een steelse blik van mij in zijn vervallen triporteurke
leerde me dat hij al aardig zijn best had gedaan.
Ik concludeerde daarbij dat hij ijverig doende was lectuur te
verzamelen voor misschien een familielid,pater of zuster,in
een ver ontwikkelingsgebied.
Toen de markt afgelopen was,zag ik hem nog net het
Plantin-Moretusmuseum binnenglippen,wat ik eigenlijk niet
zo goed begreep.Even later kwam hij weer buiten,armen vol,
geladen met korven waarin loodletters die Christoffel Plantin
gediend hadden bij het drukken.

Omdat ik hoegenaamd niet nieuwsgierig ben,maar toch graag
van alles het waarom wil weten,sprak ik de man aan.
In zijn sappig dialect,waarvan ik niet kon thuisbrengen,of het
nu Limburgs of West-Vlaams was,zei hij mij dat hij veel letters
nodig had,héél veel zelfs.
Enfin,'k verstond er uit dat hij zowel de letters uit de boeken
als deze in lood,nodig had om er gedichten mee te plaatsen op
het Forum bij SeniorenNet in de rubriek Poëzie en Proza.
'k Heb er tevoren ook nooit bij stilgestaan hoe die teksten,hier
in al die topics,zo mooi gedrukt kunnen weergegeven worden.
Nu weet ik het dus wel,waardoor uw en mijn teksten hier zo
mooi en gedegen ten aanschouwe worden gebracht.

Alterego

Lieve Rankje en Alter,

Ik heb weer eens de moed bijeengeraapt om een samenvatting van september PROBEREN te maken

Een oudje zat verlaten op een bank in het park. Ik naderde haar en ze begon een klapke te doen. Ik zette me naast haar en vroeg hoe het met haar ging. Ze antwoordde, had ik maar naar mijn dochter geluisterd dan zat ik nu niet alleen. Haar dochter wilde dat ze bij haar kwam wonen, maar ze wou niet.
Vandaag is het de eerste schooldag van mijn kleindochter, zei ze. Ik heb niet veel scholing gehad, ik moest vroeg gaan werken vertelde ze verder. Als de maand september begint denk ik nog steeds aan die tijd, september time to remember. Wat de toekomst nog zal brengen weet ik niet. Ik zei, je kunt toch nog van gedacht veranderen en toch bij je dochter gaan wonen als je nu spijt hebt. Maar nee, zei ze, haar leven is veel te druk, het is precies een wervelwind.
Ik besloot om maar verder te wandelen.
De herinnering van mijn moeder kwam weer boven, ik had ze ook dicht bij mij.
Het werd al een beetje laat en ik zag dat de mist opkwam. Dan ga je aan de herfst denken. Voor morgen hebben ze een dag vol met regen voorspeld.
De dag is weer bijna voorbij. Ik kom thuis en zie dat er veel stof op mijn schoenen ligt van het wandelen.
Eventjes dacht ik nog aan een versje Kazemierke, dat wij in de kleuterschool hadden geleerd.
Verleden zondag gingen we naar de grot die honderd jaar bestond in onze buurtgemeente om de verschijning van Maria te herdenken.
Er staan steeds mooie planten en bloemen, maar je ziet toch dat de zomer aan 't verwelken is. We keerden terug naar huis denkend geluk is niet te koop.
Het is nog prachtig weer, het is nazomer. Naast ons deur staan nog enkele vrouwen te praten. Een springt er steeds bovenuit . Ik dacht die moet weer eerste viool spelen, de anderen luisterden maar.
Ouder worden heeft ook zijn goede kanten, men wordt rustiger. Ook van het schrijven, ik had dat nooit gedacht, kan ik nu genieten.
Iedereen heeft niet hetzelfde gedacht, maar denken staat vrij.
Ik volgde op de T.V. de blues, een melancholische mooie melodie, oorspronkelijke volksmuziek van Amerikanen met Afrikaanse roots, een toffe boysband.
Iedereen heeft zijn eigen wereld, het is mijn wereld en het is jouw wereld.
Er speelt ergens een viool en het is net of ze zingt, zing viool.
Nu de zomer bijna voorbij is vind ik het zielig dat de oudjes steeds moeten binnen zitten en er zijn velen in dit geval.
Ze gaan dan ook vroeger slapen. Dan zitten ze weer in dromenland.

Yna

Ik wens jullie nog een fijne avond
groetjes !

Schitterend Alter

Yna doet dat ook goed hoor, ik kan er niet goed aan beginnen

groetjes
neske

Lieve Neske, bedankt voor jouw complimentje naar Alter toe

En inderdaad, doet Yna dat ook heel goed, titels van gedichten aan
elkaar linken maar je bent zeker vergeten dat jouw vertelling heel
mooi was (en is) zie maar op vorige bladzijde , dus nog niet
te laat om nog eens te proberen, ok ?

Liefs van ons beiden en tot ... ?

Alter en Rankje

Try to remember the kind of september....

http://youtu.be/XceA18B8-Og (Harry Belafonte)


Het is lang geleden dat ik de school heb verlaten en soms denk ik,
had ik maar na de humaniora, mijn studies voortgezet in de richting die
mij aansprak ! Maar men kan de klok spijtig genoeg niet terugdraaien.
De eerste schooldag was voor mij altijd zo leuk, spannend, vol verwachtingen...
ik ging heel graag naar school en vond toen scholing al heel belangrijk, iets dat
veel mensen verbaasde gezien mijn leeftijd. Ik was een boekenwurm en kon
vroeg lezen (mijn ouders hadden een boekhandel) maar had een hekel aan
alles wat te maken had met wiskunde, fysica enz..
September is mijn geboortemaand (wat mij meestal de jongste van de klas
maakte) en 'September, time to remember' doet mij denken aan het liedje
'Try to remember' the kind of September. Ik hou van deze maand omdat die
twee jaargetijden bevat, dus een beetje twijfelachtig is. Zo ik ook ...
Ik dagdroomde graag en dacht dikwijls aan de toekomst die mij soms beangstigde.
Mijn leven werd als een wervelwind waarop ik geen macht had !
Het is alsof die mij overal bracht waar ik moest zijn op een bepaalde plaats, voor
een zekere periode, bij mensen waar ik behoorde en dit alles, zonder dat ik zelf
iets hoefde te beslissen.
Die herinnering is ook tweezijdig, soms aangenaam maar soms ook niet !
Nu dat ik ouder ben, zou ik de macht willen bezitten om de mensen die in mijn leven
iets betekend hebben, allemaal dicht bij mij bijeen te brengen.
Maar het is onmogelijk en een deel van hen zal voor altijd in de mist van het verleden
blijven...

Als je aan de herfst gaat denken, stel jij je mooie warme beelden voor en niet een dag
vol met regen of dikke nevel...
De zomer is bijna voorbij en last van te veel stof hebben wij niet gehad want het heeft
te veel geregend dit jaar. Kazemiertje, de hond van onze buren ging niet meer zo graag
wandelen en ze moesten hem dikwijls dragen want met zijn korte pootjes was hij bijna
aan 't verdrinken in de diepe plassen ! Het is een hondje uit de duizend en doet dikwijls
zo raar vooral als hij dicht bij de 'Grot Van Lourdes' komt. Hij jankt, legt zich plat op de
buik en kijk met grote ogen naar het Mariabeeld alsof hij een verschijning ziet !

De zomer is nu aan 't verwelken maar ik geniet nog tenvolle van de prachtige natuur die
ons gratis aangeboden wordt in het park, want zoals iedereen wel weet, geluk is niet te
koop, het zit gewoon in ons !
Terwijl we aan 't wandelen zijn in de warme nazomer, denk ik ineens aan mijn schoonvader
die eerste viool was in zijn jonge jaren toen hij nog in Praag leefde.
Met ouder worden werd hij ziek en kon niet meer zo goed spelen.
Zijn verdriet maakte hem zo nostalgiek dat we het ergste voor hem vreesden, maar hij
herpakte zich en begon te schrijven. Zijn motto was : 'denken staat vrij' en het werd
bijna obsessioneel ! Hij leefde meer en meer in het verleden.
Ik herinner mij een mooie zomeravond in zijn tuin... we zaten onder de pergola, in de
bedwelmende geur van de oude kamperfoelie, met een lekker glaasje wijn, onder een
sterrenhemel en we waren al een hele tijd aan het filosoferen over geloof, literatuur en
muziek toen hij mij plots vroeg : - doe mij een plezier, beschrijf de blues ! (Hij wist hoeveel
ik ervan hield). Voor één keer vond ik de woorden niet... Ik kon hem alleen zeggen : -muziek
is jouw wereld, speel dan blues voor mij, niet als de eerste viool die jij was maar als een
oude 'fiddler' die voelt sinds heel lang wat blues is : verdriet, gemis, melancholie...
Zing viool ! zei ik terwijl ik hem zijn instrument toestak, en speel tot de zomer voorbij is...
Wat wij toen gehoord hebben zal ik nooit vergeten. Na een eerder zielige en twijfelachtige
aanvang bracht hij ons in hoge sferen met een hernomen virtuositeit en voor mij kreeg
deze muziek sindsdien een andere dimensie.
Er zijn er.. wezens die je in dromenland kunnen brengen...

Bosrankje