hallo hier ben ik dan de eenarmige
wat een avontuur
ik ben beschaamd, zo een flauw trien dat ik geweest ben
het onthaal was prima in orde
de voorbereiding voor operatiekamer heb ik zelf gedaan
de anaestesiste herkende me aan mijn stem, ja een mens heeft soms een roepnaam en een officiele naam
ik had een serieus pilleke om te kalmeren gekregen op voorhand
toen ze me aan het verdoven was zei ze wat ze inspoot en ook dat ze er nog iets bij gedaan had omdat ze haar klantje kende
in het begin ging het redelijk goed
maar naarmatye de nacht vorderde was één soort verdoving veel vlugger uitgewerkt dan verwacht
dan heeft de nachtverpleegster, een echte engel, heel haar arsenaal aan pijnstilling bovengehaald, zodanig dat ik 's morgens serieus last had om de dokter te focussen
heb dan gisterenmorgen maar opnieuw de uitleg gevraagd aan de stagiaire die voor mijn ontslagpapieren zorgde.
omdat ik in de loop van de dondedag nog niet uit de voeten kon van de pijn kreeg ik een dagje opname extra
chapeau aan de mensen die daar op een dagopname door zijn,ikke niet in elk geval
iedereen was even lief, l mijn collega en vriendin van vroeger is zo lang mogelijk bij mij gebleven tot ik naar de operatiekamer werd weggedaan
dat doet toch deugd hoor en tegen dat ik een beetje aanspreekbaar was zat onze poudste bij mij
de jongste heeeft me geinstalleerd gelijk een prinses beneden met een bed en eten waarik mijn twee handen niet voor nodig heb
hij komt de eerste dagen ne keer zien of ik niet verhonger, dat denk ik niet zo dadelijk
nu ben ik bij mijn dochter wat ook heel fijn is
jongste heeft mùe gebracht en gehaald in het ziekenhuis
de logistieke die op en afdiende was gewoon subliem en to the pointalles had ze voorzien en gezien:potjes open maken, bokes smeren, soep in een bekertje,zo zou het altijd moeten
ik moest terugdenken aan ons moeke och arme die ze met haar hoofd bijna in de soep lieten zitten
voila dat is het verhaal van mijn avontuur op C2
aan de vriendelijkheid en de gedienstigheid van het personeel zal het niet gelegen hebben, alleen had ik de pech dat het serieus pijn gedaan heeft.
en bezoek dat ik gehad heb: de mensen van De Mantel, collegae,ons kinderen...................
zo nu ga ik nog een dutje doen