Afscheid

Geruime tijd reeds, dient deze 'Columns & Kolder' niet meer voor wat het oorspronkelijk bedoeld was.
Want met alle respect, maar de supermarkt van onze vriend Katana reken ik niet bij verhalenschrijverij.

Het viel me op dat ik, -zoals de laatste der mohikanen- alleen in de woestijn stond te prediken de laatste jaren.
Deze vergelijking raakt natuurlijk kant of wal, tenzij deze laatste brave indiaan insgelijks Mozes heette, wat ik enigszins in twijfel trek.
Donkere wolk, Witte veder, Hijdiestruikeldeenopzijnbakkesviel, Vliegende Valk, zijn namen die beter bij indianen passen, is mijn opinie daaromtrent.

Mijn eega heeft wel een nonkel gehad wiens naam Mozes was, maar die kloeke borst is zijn illustere bijbelversie reeds lang nagegaan.
Ten zeerste verstrooid liep die met zijn stomme kop over de tramsporen toen hij buitenkwam bij de bakker op een mooie zonnige zondagmorgen, met een grote zak verse pistolets in zijn arm geklemd, net toen daar tram 72 passeerde op volle snelheid, om enkele passagiers op tijd af te zetten.
Iets waar de NMBS tegenwoordig maar niet in schijnt te slagen, reizigers op tijd daar brengen waar ze graag willen zijn.

Tram 72 was een boerentram die indertijd de verbinding tussen Antwerpen en Kapellen verzorgde, en alzo doende wel een flinke snelheid ontwikkelde. Snel genoeg alleszins om nonkel Mozes te grazen te nemen. Toen de tram tot stilstand kwam, zo'n 70m. verder, was nonkel Mozes in drie stukken verdeeld, niet helemaal gelijkmatige stukken overigens.
Tante Bertha kreeg een appelflauwte toen ze het slechte nieuws thuisgeleverd kreeg, en vroeg aan de politiecommissaris van dienst nadat ze met een handvol vlugzout was bijgebracht, dadelijk naar wat uit haar gezichtspunt bekeken het voornaamste was
'en de pistolekes, waar zijn mijn pistolekes gebleven?'

Misschien kunnen de treinbestuurders van genoemde NMBS eens op bezoek gaan bij die trambestuurders van weleer om goede raad in te winnen over stipte aankomsttijden enzomeer, als ze deze kerels nog in levende lijve zouden aantreffen natuurlijk, wat ik wederom ten zeerste betwijfel. Een bezoekje aan het kerkhof ligt meer voor de hand, bedenk ik nu en hier ter plekke.
Cremeren was in die gouden tijd nog niet zo ingeburgerd, dus liggen de 'Wattmannen' van weleer twee meter onder de graszoden met een arduinen steen van minstens 100Kg. op hun borstkas gedeponeerd, om te beletten dat zij zouden terugkeren en de hedendaagse treinbestuurders eens goed de levieten lezen...

Maar om op het agendapunt terug te komen, dus werp ik zoals alle voorgangers en medeschrijvelaars voordien reeds deden, de handdoek in de ring, ik hou het voor bekeken.
En een wederverschijnen, zoals in het verleden enkele malen gebeurde, zit er deze maal niet meer in. Misschien tot spijt van sommigen, tot vreugde van anderen.
Nu is het definitief, het verhaaltje over mijn belevenissen met de stier was het laatste wapenfeit, Zandmannetje houdt op te bestaan op het Seniorennet. Iemand anders zal zand in de oogjes moeten strooien in het vervolg.

Zoals Fats Domino destijds al zong met begeleiding van een stevige beat,
'So long, it's time to say goodbye' aan alle mensen die hier soms nog kwamen lezen...