mijn man is overleden

Ja Tina ge doet dit allemaal prachtig Arnold zal zeker tevreden zijn over u.
We weten dat het lastig is hoor. Ge bent zeker een moedige vrouw.
Ja we brengen soms raad aan wat misschien niet goed is maar ik zeg altijd ik help maar wat en kunt ge er niets mee doen gooi maar weg.
Ikzelf zou ook mijn kat binnenhouden moest ik een hebben, als ik jong was hadden we ook altijd katten en toen er eens een vergeven werd wilde mijn moeder geen meer. Ze was ook enkele dagen weg en mijn moeder ririep haar altijd maar en op de duur kwam ze slepend naar huis door de stem van mijn moeder vond ze ons, maar helaas we konden haar niet meer helpen maar ze is thuis gestorven en we wisten dan ook wat er gebeurt was anders bleven we met de onrust en nu is ze fatsoenlijk begraven geweest.

Doe zo voort en ge zult nog veel plezier hebben van uw twee schatten


Groetjes Gerarda

Lieve Tina,

hopelijk heb je toch een goede nachtrust gehad.
Fijn dat Tygro met jou kan slapen, misschien geeft het je toch wat rust. Trouwens het is ook een prachtkat hé! Welk ras is het eigenlijk?

Het weekend staat weer voor de deur en dat meestal ook niet de fijnste dagen, maar hopelijk kom je er toch goed door.

Het is waar wat Gerarda zegt. We kunnen je wel met raad bijstaan (die inderdaad misschien niet altijd klopt), maar het echte probleem kunnen we helaas niet verhelpen... je mist Arnold verschrikkelijk...
Als een mens iets mankeert kan je overal terecht om je te laten helpen. Maar voor het verwerken van verdriet bij zo'n groot verlies bestaat er weinig of niets... En het is nochtans wel een enorm probleem omdat het de rest van je leven dramatisch verandert!
Maar er is helaas geen andere weg... en dat is de weg die nog voor u ligt...

En toch heb je iets héél belangrijk geschreven:

en wat mezelf betreft , ik heb het nu heel moeilijk maar ik geraak er wel door

Probeer dat aub steeds voor ogen te houden, hoe moeilijk het op sommige momenten ook kan zijn!
En verder... blijf gerust hier alles van je afschrijven hoor!

Liefs,

Veertje & Rudy

tygro zijn mama was een brits korthaar en zijn papa een siberiche langhaar kat
tygro is een grote kat

misty is gelukkig met haar kartonnen doos nu heeft ze tenminste weer een plaatsje gevonden voor haar anders liep ze hier rond en vond nergens een veilig plekje

ze slaapt nog heel veel maar als ze mij hoort rondlopen loopt ze mee op het geluid van mijn stappen ze doet het al heel goed mijn kleine meid
ze weet haar eten al weer staan en gaat in haar kattenbak als ik haar ervoor zet
ze is heel bang als ze de kinderen van de buren in de tuin hoort dan kruipt ze weg onder de zetel en miauwt heel zielig en als ze de stem van die vader hoort blaast ze
voordien kon het haar niet schelen
dus de geruchten die de ronde doen blijken meer en meer waar te zijn waarom zou ze anders zo reageren

ik zou ze kunnen wurgen de dierenbeulen ik ben zo kwaad dat je machteloos staat en niets kunt doen voor je de bewijzen in handen hebt

groetjes tina

Ja Tina ik begrijp u wat ge met die man zou willen doen. maar er zijn dingen dat we niet kunnen oplossen en we weerloos zijn Maar wees gerust ge hebt het zeer goed opgelost. Hij zal niet gedacht hebben dat ge er de krant zou bijgehaald hebben en nu voelt hij zich echt vernedert dat is erger dan hem een pak rammel geven . En tegenover zijn kinderen zal hij zich ook vernedert voelen. eerst was hij de held en nu maakt iedereen hem een dierenbeul. Wees gerust ge hebt meer bereikt dan die pak rammel. Wat wel erg is dat gij toch al die kosten hebt die hij zou moeten betalen. Het had natuurlijk niet mogen gebeuren.
Hem best gerust laten want zoals ze zeggen, hij is het niet waart om ervoor in de bak te vliegen.
Ik ben toch blij dat het altijd positief nieuw is dat we horen van misty.

Groetjes gerarda

Hallo Tina;
Ben even alleen,dus gauw een krabbeltje voor jou
Goed opgelost hoor ;je maar HEEL FIER zijn op jezelf ;heb het al eens gezegt ,maar blijf het herhalen
Zoals Gerarda zegt ;jij zit met Misty en de kosten ,maar zolang het niet bewezen is sta je machteloos, en dan die dat niet willen spreken.........
Is dat uw naaste buur? Oppassen hoor,wil je geen schrik opzadelen,maar die weet dan dat je alleen bent he!
Bij zo'n beest weet je nooit
Kom straks hopelijk nog eens terug

het is inderdaad mijn naaste buur en ik ben niet gauw bang hoor hugie en zeker niet van hen

en misty alleen laten durf ik nu nog niet ik wil haar tijdens de dag niet meer in die bench steken
maar we hebben een beetje buiten gezeten in de tuin ze loopt nu mee met mij aan een lijntje speciaal voor katten terwijl ze wat in de zon lag vastgemaakt heb ik vlug mijn tuinmeubels afgewassen en in het tuinhuis gezet ,ze bleef braaf liggen in de zon

ze zal het wel gewoon worden dat ze nu buiten moet aan een lijntje
het is wel aanpassen voor mij en tygro ,hij begrijpt niet dat ze niet los mag meelopen met hem
en ik moet de gewoonte afleren s'morgens deuren open te gooien ,nu kan ik het schuifraam alleen nog op een kiertje zetten zodat ze er niet tussen kan

maar ze doet het goed ze vind al alleen waar haar eten en kattebak staat
elke dag zal ze wat meer leren ,maar je ziet aan haar dat ze er onder lijd dat ze niets ziet dat arme kleine beestje

groetjes tina

Dag Tina, fijn dat Misty terug een beetjerustiger wordt...
Ze zal wel wennen aan de situatie ze voelt jouw liefde
en is daar blij mee...na en tijdje zal ze gewoon
haar leventje verder zetten...
Jij doet het ook goed, door het werk en de zorgen om Misty
ben je de eigen zorgen een beetje "vergeten" die zullen
stilaan terugkomen... maar als je dan eens kijkt hoever
je al gevordert bent ...moet dat een stimulans zijn om door te gaan...
Het gemis zal atijd blijven.. maar je zal op met een andere
manier je leven leiden... en mssn zoals falcon zegt eens
een wandelingetje doen.. eens echt onder de mensen komen.. een babbeltje en zo...
Geniet nog wat van de mooie dagen.. want de winter is nog lang...
Een lieve groet en tot....

ik weet het oma-c ik had geen tijd om aan mijn verdriet toe te geven met de zorgen voor misty
maar nu mis ik arnold nog harder
gisteren heb ik een beetje een inzinking gehad ik heb de hele avond moeten huilen en voelde me echt niet goed en zo alleen

ik ben ook vergeten mijn anti-depressieven te nemen
het gemis blijft altijd de ene keer meer dan anders
gisteren was nu zo een dag om de tuinmeubels af te wassen en binnen te halen ,we deden dat anders samen ik waste ze af en arnold versleepte ze om in het tuinhuis te zetten ,nu moest ik het allemaal alleen doen en ik heb al veel pijn in mijn rug en dat heeft er niet bij geholpen

ook als ik misty haar leven vergelijk met dat van voor ze verdween doet mijn hart pijn
ze ziet nog altijd niet en ik denk dat het zo zal blijven ,het zou toch al wat moeten verbetert zijn ze neemt nu al 3 weken medicatie

ik heb inderdaad wat rust nodig nu rudy want ik ben op
deze week de dokter bellen voor mij want mijn hartritmestoornissen willen niet stoppen en ik heb een spuit nodig voor mijn rug want ik sleep me hier voort

de winter komt eraan en mijn dak is nog altijd niet hersteld
soms vraag ik mij af waarom ik hier blijf wonen ,alleen omdat arnold er niet wou van horen om ons huis te verkopen en ik mij schuldig voel als ik het wel zou doen
ik weet het niet meer het blijft zo moeilijk alleen

groetjes tina

Dag Tina, het is inderdaad moeilijk.. we begrijpen het wel..
en de ene dag is niet de andere.. dat is zo.. sommige dagen
gaat het beter ..en andere dag is het vreselijk moeilijk..
Dat kan nog een hele tijd zo blijven hoor.
Ik heb ook nog ..zelfs na zoveel jaren... dagen dat ik moeite
moet doen om bepaalde werkjes te doen ..die mijn man vroeger
op zich nam. Het tuinwerk bvb, is teveel voor mij maar het moet
dus die ik het, niet zo goed ls het vroeger was maar
ik probeer het bij te houden..
Je kan niet alles "laten doen" de werkuren zijn te duur..

Neem zeker je medicatie goed op tijd.., en goed eten en drinken
is ook heel belangrijk.. en kleiner wonen zou ook ideaal zijn. Maar ja....

Nog een zo aangenaam mogelijke avond, en veel sterkte
Ook voor Misty, probeer wat te slapen, 't zal je goed doen...
Een knuffeltje en tot morgen..en slaapwel.

Hallo Tina,

Ik hoop dat je toch een beetje een rustige nacht had...?
Wij zouden zo graag echt helpen maar dat kan niet helaas...
we kunnen alleen "luisterlezen" en een oppeppertje schrijven
maar dat is alles, jij zal het tenslotte zelf moeten doen..
Elke dag een centimetertje.. en voetje voor voetje kom je er door..
niemand heeft ons een makkelijk leven beloofd ...
dus moeten we van het 'slechtste' toch nog "iets proberen te maken"
en écht ...het kan... maar je moet er tijd voor nemen en erin geloven..
wij hier allemaal zijn erdoor geraakt.. de ene iets makkelijker
dan de ander... ieder opz'n eigen sterkte en kracht. Maar het lukte.
We geloofden het ook niet en wij hebben ook nog hele
vervelende moenten.. maar we hebben er leren mee leven,
en het leren aan te pakken... met vallen en opstaan..
En dat zal jou na een lange tijd ook lukken..
Arnold zal je wel helpen sturen...
en met Misty zal het ook goedkomen, dat hoop ik wel..;

Ik zend jou en knuffeltje en een grote mand moed..