Het leven zoals het is...(vervolg)

Hilde,

Je gedicht 'Herfst-attributen' staat op 31 Oktober
bij Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.

Vriendelijke Halloweengroetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

P.S. Als je op de ppt klikt met linkermuisknop
wordt hij groter en beter leesbaar.

Hide ,

geniet van een zonnige zondag

na een eerste winterprik

Nele

Lief mooi Rankje & Alter,
't is lief hé...
dat halloween-spookje
met z'n herfst-attributen...
dank je wel vrienden.

Hé Nele...
wat "fijn" je weer te zien...

Op bezoek bij hen
die weg zijn...voorgoed.
Zoveel graven,
zoveel namen,
zoveel verloren gaven...
verhalen van warmte, liefde,
wanhoop en verdriet.
Ze liggen hier begraven,
door de tijd
weggezakt in vergetelheid.
Zoals sommige verwaarloosde
zerken,
waar niemand meer
naar omkijkt,
overwoekert door mos en onkruid.
Er is niemand meer
die hen mist,
't is het leven
zoals het "is".

Hou mijn verbeelding tegen
stop mijn "denken"
laat me mij verheugen
op wat ik op de foto zie,
een gelukkig paar
voor altijd te saam.
Laat me dromen,
laat me hopen,
laat me erin geloven
tegen alle logica in...
dit alles,
de hele mensen-wereld,
het heeft een doel,
het heeft wel "zin".

Lieve Hilde, het is al een beetje laat maar ik (wij) ben er
toch geraakt om jou onze warme novembergroetjes te
brengen.
Het was een bijzonder moeilijke dag voor mij ook en ik
heb je laatste gedicht met jou beleefd van het eerste tot
het laatste woord ! Weer heel mooi verteld !

Hou je goed en veel liefs van ons beiden

Alter en Rankje

dit is mijn kleine geeste

Lief, mooi Rankje & Alter,
jullie warme november groetjes,
een balsem voor mijn hart.
liefs van Hilde

Hallo Monika...
wat een blije verrassing
dat je langskomt
met een kleine opmerkzaamheid...
Liefs van Hilde

Was ik dat...
dat kleine, tere meisje
aan de hand
van die mooie vrouw,
met een hand als een klauw...
Was jij dat moeder...
vroeger.

Waar gingen we samen naartoe,
op de wegen van de herinneringen.
't Was winter,
zonneklaar,
een muts en sjaal
en jij een jas met pels
das wat deze foto vertelt.
En hij vertelt zoveel...
hoe langer ik hem bekijk
steeds meer en meer...

Je "hand" moeder...
Je schaamde je ervoor...
toch was ze niet lelijk,
je kon er bijna alles meedoen,
ze "trooste" en ze "gaf",
het stoorde me niet
dat ze zo'n rare vorm had.
Ze kon zo "zacht" en "teder" zijn,
dat herinner ik me nog
uit die tijd.

Hilde,

Je gedicht 'Op het kerkhof' staat op 10 November
bij Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.

Vriendelijke groetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

Lief, mooi Rankje
weer heb je mijn "schrijfseltje"
prachtig visueel weergegeven...
veel liefs van hilde.

Het "Zwarte woud"
verwelkomde ons in "kleur".
Het diepe groen gemarmerd
door stromen van bomen
in brons en goud.
Knisperend en ritselend
vergezelde ons de herfst
op onze wandelingen.

We voelen ons koningen
als we in de late namiddag aan
het verwarmde zwembad liggen.
's Avonds romantisch dineren.
Elkaar diep in de ogen kijken
en daar geen genoeg
van krijgen.
Beloftevol glimlachen
en die dan waar maken...

.
Deze weg.

Langs deze weg ben ik gegaan
Veel lezen, en ook schrijven
Om me te verzetten en gedachten laten drijven
Tot nu toe heb ik dat ook gedaan
En wil ook zo verder gaan
Vandaar ik mijn pen weer over het papier laat glijden
Vooral nu in de sombere korte dagen
Maar ergens is het ook een mooie tijd
Om vooruit te dromen voor wat gaat komen
Zo kun je die somberen kortere dagen ook verdragen.
**
Geschreven 13/11.2012.Monika







lieve hilde m
ik ben geen dichter hoor
maar schrijf wat ik denk
uit mijn hart soms formt het een gedicht
soms niet.
maar is alles waar .