Hilarische feestdagen

discipline, bestaat dat nog?

Natuurlijk bestaat dat nog Tillie, vraag het anders maar aan Kwezel, die heeft er genoeg aan haar discipelen onder de knie te krijgen... Over haar knie zal ik niet zeggen... ze is nogal een zacht moederke (mijn gedacht)...

Dank je wel TLL voor je lovende woorden, doet me deugd.

Wat me bezig houdt is het volgend: wat bedoelen we nu eigenlijk met cultuur? Bedoelen we boeken, televisie, radio of is toneel ook een vorm van cultuur uitbrengen?
Als alles dan toch cultuur is, dan weet ik wel waar mijn voorkeur naar uitgaat: naar mijn fiets en af en toe naar een theater. Ik vind het echt heerlijk om naar een toneelstuk te gaan kijken. Je te pletter lachen met een scène die je nog zo voor de geest staat van in de kleuterklas. Laatst ben ik met mijn jongste sneeuwwitje gaan kijken, ik wist niet dat lachen nog zo deugd kon doen. in plaatselijke sporthal werd eventjes een zaal omgebouwd tot theater, echt helemaal geweldig. Terwijl ik met gesloten ogen luisterde naar de acteurs zag ik mezelf al helemaal in het stuk meespelen. Ik weet niet of ik het zou kunnen, maar wel dat ik het zou willen! Dat haalde in een plotse opwelling mijn kleuterklas naar boven. In mijn geest zag ik weer mezelf als een geitje over de vloer afrollen, ik was één van de zeven geitjes, de boze wolf, die werd gespeeld door een hele lange kleuter. Ze was de grootste van de klas, de rol was op haar lijf geschreven.
Toneelspelen is gekkenwerk. Waarom begin je er mee, waarom houd je er niet mee op? Meestal ben je maanden bezig met de voorbereidingen. Een rol leren, decors opbouwen, rekwisieten en kleding verzamelen, een plan voor de belichting opstellen en eindeloos repeteren. Naarmate de dag van de première dichterbij komt, groeit de spanning. Het is een spanning die je zelf opzoekt. Als je van toneelspelen houdt, dan wil je dat telkens weer meemaken. Het is iets dat in je bloed zit maar het zat duidelijk niet in mijn bloed.
We rolden dus holderdebolder over de plankenvloer af en natuurlijk raakte ik niet uitgerold. Ik belande letterlijk in de coulissen en geraakte niet meer uit die wir war van lange donkere gordijnen. Het publiek dacht allemaal dat het erbij hoorde en lachte zich te pletter maar ik lag er verveeld bij, ik schaamde me dood en wilde van het toneel, zo vlug mogelijk verdwijnen.
Af en toe werd op de lagere school iets gedaan op toneelgebied maar niet veel, de nonnekes waren niet cultuur geïnspireerd, bidden stond boven aan op hun agenda. We namen dan zelf met een paar vriendinnen het initiatief om een prozake in elkaar te brouwen en dat brachten we dan ten beste voor de klas als spreekbeurt. We leerden onze rol uit het hoofd en thuis in de achterkeuken repeteerden we het toneelstukje dat we in de klas opvoerden. Vaak was het zo'n succes, dat we het ook voor de andere klassen van de school mochten laten zien. Van een soufleur daar hadden we nog niet van gehoord, ieder improviseerde als de tekst vergeten was hier en daar, dat viel niet op. Zo speelde ik eens de clown, moest achterover vallen op de grond wat ik dan ook letterlijk deed met het gevolg, drie weken pijn in mijn rug. Ik had het wat letterlijk genomen met als een plank te vallen. Neen, van toen af was toneel niet meer aan mij besteed, tot ze me vroegen om in sneeuwwitje mee te spelen als danseres. De balletpasje werden keurig aangeleerd, eerste en tweede positie, hier en daar een pirouet draaien en boem daar viel ik weer, recht voorover tot tegen de spiekbak op. Dan heb ik maar definitief acteren afgezworen. Wat blijkt nu, mijn schoondochter komt binnengestormd en roept: “mam , mam, ik heb de hoofdrol, ik mag de boze stiefmoeder spelen in sneeuwwitje”. Eventjes dacht ik nog, dat ze een grapje maakte, maar ze had de hoofdvogel afgeschoten, zodus ging ik met mijn jongste, cultuur kijken.

Cultuur... Kwezel, je raakt deze cultuurbarbaar z'n gevoelige snaar. Ik hou niet van de huidige "vernieuwde" cultuur. De veramerikanisering van wat ze daar toen uit het hun verfoeilijke Europa hebben achtergelaten. Ik noem mezelf cultuurbarbaar omdat ik menigeen tegen de tere kuiten stamp als ik het bv. opneem voor de geestelijke gesteldheid van de medemens. Er zijn er die fysieke cultuur boven geestelijke prijzen; ik het tegendeel. Cultuur is iets dat de mensen "eigen" maakt, iets wat elders nauwelijks herkenbaar is, iets wat anderen dan weer niét hebben. Niet dat andere volkeren géén cultuur hebben, ja toch... zij hebben dan dat weer wat wij niet hebben. De Indio's in Zuid-Amerika bijvoorbeeld, hun cultuur van poncho's en de panfluit.... dat is niet het onze. Tja, het wordt hier wel nagemaakt, geplagieert... maar 't is onze "root" niet. Of de schrammelmusic vanuit de Alpen met citer en alpenhoorn. Over de viool ga ik het hier speciaal niét hebben; veramerikaniseerd is dat instrument een "jammerhout" terwijl de Wiener Philharmonicer een heel andere snaar ten gehore brengt... op datzelfde instrument. Over de bombardon of contrabas ga ik het hélemaal niet hebben; ik zou er Brombeer een afront mee doen. Zijn musikale cultuur ga ik niet in twijfel trekken; ik zou er mezelf maar mee aftronteren. Ik breng ook cultuur op muzikaal gebied, en hoef zelfs geen instrument om dat nog extra in de verf te zetten ook; ik kan mijn keel zo wel opentrekken...
Maar ook voor Kwezel moet ik opletten; zij aanziet "sport" ook als een vorm van cultuur. Maar of dit nu specifiek te onze is ? ... tja, daar kunnen we het nog dagen over hebben. Tegen de tijd dat we uit dat dispuut verlost zijn, zal de proloog in de Ronde van Frankrijk al lang de vierdaagse van De Panne of de omloop van Vuilsteke voorbij gestoken zijn. Fietsen is niet iets wat ons eigen is; da's hier vanuit ons buurlandje overgewaaid... dat ijzeren frame zag je al op oude foto's. Het grote wiel vooraan werd gevolgd door een klein wieltje en daarop zat iemand met pet en pofbroek de pedalen te verkrachten. Was fiets voor ons cultuur ? Ik weet het niet zuiver net zomin als de idee of "football" ook onze cultuur is. Naar 't schijnt deden zelfs de Indianen al aan voetbal nog voor Amerika ontdekt werd: ze stampten toen ook al tegen kalebassen...
Verrek, ikzelf ben dan ook cultuur; ik zing bas en ben ook kalend...
TLL

Wat ik me dikwijls afvraag is het volgende: waarom schenken mensen zich een ring? Waarom dragen we als getrouwde mensen een trouwring? Een symbool om de eeuwigheid aan te duiden, maar niet altijd eeuwig wordt gedragen omdat nu eenmaal een huwelijk niet altijd eeuwig blijft duren. Al eeuwenlang schuiven mannen een trouwring rond de vinger van hun bruid en al even lang proberen ze op een discrete manier de maat van die vinger te weten te komen om de perfecte ring te laten maken. De tijden zijn ondertussen wat veranderd, tegenwoordig stappen veel stelletjes samen naar een juwelier op zoek naar de meest geschikte ring. Welke man en vrouw elkaar ooit de allereerste trouwring over de vinger schoven, en waar en wanneer dat gebeurde, is niet historisch te achterhalen. Bij de oude Romeinen werd voor het feitelijke huwelijk al een ring gedragen als een soort handgift, een afkoopbewijs van de toekomstige partner. De ring als formalisering van het engagement. Hem niet dragen of uitdoen stond gelijk met ontrouw. In het oude Rome gaven beide echtgenoten elkaar een metalen ring om hun huwelijk te bezegelen. In de mythologie van die tijd was de ring het symbool van de levensloop en van de eeuwigheid. Pas in het Christelijke tijdperk zou goud het ijzer vervangen. De kerk incorporeerde de ring als christelijk symbool van trouw aan het sacrament van het huwelijk. Ook vrouwelijke kloosterlingen dragen een eenvoudige ring, die verwijst naar hun mystiek huwelijk met God, ze zijn immers de bruid van Christus. De ring van de paus of een bisschop duidt dan weer op de status, de waardigheid, de ‘macht’ van de functie. Een Vissersring die verbrijzeld wordt eenmaal ze dood zijn, hun symbool wordt teniet gedaan. Net zoals dat al bij de hogere legerleiding van de oude Egyptenaren het geval was, of bij onze latere koningen en vorsten. Denk maar aan de zegelringen waarmee belangrijke documenten of verdragen werden bekrachtigd. Ringen als sieraad en/of teken van rijkdom zijn uiteraard nog een andere categorie. ’Toon mij uw trouwring en ik zal u zeggen of u katholiek of protestant bent. Onzin? ‘Toch niet. Het dragen van de trouwring heeft door de eeuwen heen geleid tot streekgebonden of religiegebonden gewoonten. Er zijn zo de verschillen tussen rechter- en linkerhand. In principe, zo leert onder meer de iconografie, staat rechts voor goed en links voor slecht. De rechterhand als drager van de trouwring lijkt de meest logische keuze. Die gewoonte is mondiaal ook fel verspreid, in Rusland en de meeste ex-Oostbloklanden bij voorbeeld. Maar in Frankrijk, Schotland, Zweden of Italië wordt de trouwring aan de ringvinger van de linkerhand gedragen. Vermoed wordt dat die keuze ooit gemaakt werd omdat het menselijk hart, de plek van de liefde en de trouw, het dichtst bij de linkerhand ligt. In Vlaanderen blijkt de situatie extra ingewikkeld. In West- en Oost-Vlaanderen draagt men de trouwring links, in Antwerpen en Brabant rechts en in Limburg is er een mix We zouden geen Limburgers zijn als we niet uit de band sprongen hé. Waarom precies? Andere richtlijnen allicht vanuit de vroegere kerkprovincies, die een gewoonte werden. Wie van spelletjes houdt, kan op basis van trouwringkijken zelfs de geloofsovertuiging van de Hollanders detecteren. In dat land dragen katholieken hun verlovingsring rechts en hun trouwring links. Bij protestanten is het net omgekeerd. Let wel: dit geldt alleen voor de oudere bevolking. Bij de jeugd is die keuze veel minder consequent. Ook kan ringkijken je soms zelfs leren of je met een homo of heteromedemens te doen hebt. Sinds kort bestaan er handgemaakte trouwringen op de markt die speciaal bedoeld zijn voor homo's en lesbiennes. Een van de opties: ringen met een roze driehoekje in verwerkt. En de creativiteit van de maker is blijkbaar eindeloos. De nieuwste nouveauté is een ringpiercing waarin het initiaal van de geliefde is verwerkt. Voor mensen die hun trouwring liever niet aan hun vinger dragen is er een praktisch nadeel: het kan bezwaarlijk live gebeuren in kerk of stadhuis.
Mijn trouwring die zit dus links, “alhoewel de priester ooit zei, geef elkaar de rechter hand”.

Ring, ring. Ik ring zo weinig mogelijk. Het is hinderlijk als je zo'n kleinnood geregeld stoot, niet alleen de glans verdwijnt dan, maar ook de scherpe kantjes; die dewelke bijna je vinger afrukken als je er met iets tussen zit. De enige ring die ik wél zou willen dragen, die welke boven de hoofden van heiligenbeelden cirkelt zoals die in prentjesboeken en soms op pied-de-stallekes te zien is in de kerk. Zo'n ring lijkt me trouwens ook nog handig, zéker als hij als een aureool in het donker je tekst en zichtbaarheid opheldert. Maar zo'n heilige ben ik nu ook weer niet. Dan maar door m'n neus zeker; zoals bij een stier. Liever daar dan, bijvoorbeeld, rond mijn enkel. Ook al zo'n bajesidee om met zo'n ring rond te lopen met een verankerd electronisch ding dat je aanwezigheid op een ver toestelletje registreert.
Maar, ik zal me maar netjes gedragen, dan loop ik ook de kans niet dat ze mij herkennen op de ring rond Antwerpen...

Kwezel en ook TLL, met veel interesse jullie bijdrage weer gelezen. Geef ons nog van dat. Is de moeite meer dan waard. ! ! !

Dank je wel Zorro voor je belangstelling, lezen kost niks en doet geen pijn.

Doorgaans zijn mannen niet zo dol op extravagante juwelen. Hun trouwring is vaak het enige juweel dat ze hun hele leven zullen of willen dragen. Bij de minste vrevel gooien ze hem af, zoals een non die de kap over de haag smijt. Viel er in je liefdesleven een sterker moment te bedenken dan het ogenblik waarop je toekomstige wederhelft de trouwring rond je vinger schoof? De rest van de wereld bestond even niet meer, je hart maakte een sprongetje van geluk. Toen je het teken van liefde rond de vinger van je eega schoof was het toch de bedoeling met het vast voornemen hem nooit meer af te doen?
De enige originele toets waarmee je kan spelen is de kleur, geel, grijs en de vorm, rond of vierkant. Uiteraard is een trouwring pas af wanneer beide voornamen en de datum van je huwelijk erin gegraveerd worden. Maar als je nu op twee verschillende data gehuwd bent, eerst voor de wet, dat is nog niet voor het bed, een jaar later voor de kerk. Dan ben je in principe al een jaar gehuwd en in de ringen die gezegend worden op je huwelijksdag, die je vanaf dan pas mag dragen, staat dan de datum van het kerkelijk huwelijk. Verwarrend niet? Stel je voor, dan wordt je ring een begeerd object voor verzamelaars uit de hele wereld, brengt hij nog wat op. Het klassieke huwelijk mag dan wel als ‘ouderwets’ gecatalogeerd staan en ‘bedreigd’ worden, de trouwring blijft onaantastbaar. Tegenwoordig zijn jonge paartjes dol op diamanten. Staat de diamant immers niet symbool voor de eeuwigheid? Wie niet wil afwijken van de traditionele eenvoudige ring, grijpt terug naar een ander gebruik dat even in onbruik dreigde te raken: de verlovingsring, waarop meestal wél diamanten prijken. Volgens de overlevering startte Maria van Bourgondië deze traditie in 1477, toen ze van Aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk een gouden ring met diamanten kreeg als teken van zijn liefde. Toch droegen de Egyptenaren reeds een ring aan hun linker ringvinger, de vinger waar volgens hen een ader doorloopt die rechtstreeks naar het hart leidt en die de ‘ader van de liefde’ heet. De verlovingsring wordt aan dezelfde vinger gedragen als de trouwring. Té originele ontwerpen in verschillende diktes en kleuren dreigen dus de harmonie van het geheel te verbreken. Ik betrapte mezelf erop dat ik mijn vingers in de vreemdste bochten wrong om iedereen mijn trouwring te kunnen tonen. Als kind plukte ik madeliefjes en vlocht daar een bloemenring mee waar ik dan mee paradeerde over straat en in gedachten dacht ik dan dat een ridder op zijn witte paard me zou huwen. Iemand die op een dag gewoon op straat me tegen zou komen en zou zeggen: “jij bent degene waar ik op gewacht heb. Ik liep over van romantiek maar de paardenkoets die werd vervangen door een witte Mercedes. In de kerk stond de fotograaf ons op te wachten, de zijbeuken geurden naar verse snijbloemen en de pastoor had zijn beste kazuifel aangetrokken. Pastoor V. Gool, vond het spijtig dat ik huwde, hij was er stelligst van overtuigd dat ik had gekozen om Gods wegen te bewandelen, jammer voor hem, Kwezel had haar roeping gemist en wilde moeder worden en niet Moederoverste. Na de liturgie trokken we naar de Molenvijvers om ons fotoalbum uit te breiden. Duizenden bloemen stonden er te geuren en overal liepen koppeltjes dartel rond met een verliefde blik naar elkander. Juist die ene dag was het ‘Gods wil’ dat zijn sluizen dicht bleven en we genoten van een zonnige dag, brengt zon geluk, of brengt regen geluk op je huwelijksdag?
Twee weken later mochten we ons album gaan inkijken maar waar waren de foto’s van in de kerk gebleven. “Helaas”, zei de kiekjestrekker, die zijn allemaal mislukt. Je kan je wel indenken, nu zou alles overgedaan moeten worden en ik had geen bruidsboeket meer. Als onze trouwdatum weer nadert, laat ik dus opnieuw prentjes maken maar dan met mijn gezin erbij, hilariteit alom. Ik hoor mijn twee schatten van kleinkinderen al roepen, “oma en opa, zijn jullie jarig vandaag”?

Kort en goed: Kwezel, leg mij dan eens uit, waarom er- heden ten dage- zoveel mannen zijn, met een ring door hun neus?

Wat zeg je, ED ? Door hun NEUS ? ? ?

Ze gaan stilletjes terug naar herkomst " de aapmens".

Nooit geweten dat die ringetjes door hun neus hadden.
Waren dat geen beentjes?

Beeldspraak zorro "hij heeft de ring door zijn neus" Hoewel, beeldspraak? Tegenwoordig hebben ze overal ringentjes: in de neus;tong; navel,enz. En ja, tillie, wij hebben allemaal een beentje in onze neus. Behalve de boksers die regelmatig eens verliezen!

Door hun neus Ed.