Afdwalen (kolder, deel I)

Zandmannetje........... zijn je nagels geknipt?

Oei oei... Onze "Groene Michel" is opgedoken. De idee, dat de geëerde Gabriel haar patroonheilige was, heb ik sinds een tijdje al laten varen. Een spurterke, klein van formaat en opgedrongen door een corset vanuit kniehoogte tot de okselbegroeiing, kan men toch moeilijk aan die aartsengel toeschrijven. Eigenlijk zou ik het die zandkruier moeten vragen, die is bij de opperste zéker wel thuis aangezien hij een paus en kardinaalaanhanger blijkt te zijn. 't Zijn net zij die het koor der Engelen en geco-opteerden beter moeten kennen dan deze ateist. Hoewel Hoogstraten mijn klerikale leerstoel was en ook daar "Roza, roza, rozae, rozarum... " heb moeten leren, heb ik mij tenslotte maar neergelegd bij de derde persoon in de vervoeging van "kusmegare"... Sport op school, zoals in Eisden, is mij -met uitzondering van de sponsen balletjes, gespaard gebleven. Gedurende de speeltijd had ik, mijn hekel van al wat met voetbal te maken heeft speelt daar wel z'n parten, wel heimelijk plezier als ik -bij toeval opzettelijk- zo'n sponsen balletje kon doen verdwijnen in het "gat van de bril". Midden op de speelplaats stonden destijds parallel een aantal toiletbrillen achter klapdeurtjes... net zoals in een western-saloon. Je kon eroverheen stampen, maar ook eronder door. Bij mij vlogen die satelieten doorgaans over die klapdeur en belandden dan "blommerdebombom" tussen de muren steevast in dat "bruine orakel" waar alleen de galm mijn innerlijke geneugten ophemelde. Het korte "floep" was voor mij de aanzet van de hillariteit. Niet één, zelfs de surveillance niet, waagde het om die bal, omzwachteld met het niet al te welriekende deel des menschens uitlatingen eruit te halen... IK Wél ! Tot overmaat van ramp mocht ik zelf die verschoningsdaad uitvoeren. Niet getreurd echter... het balletje werd door mij dan ook, én niet ontdaan van dat welriekend goedje, pal voor doel geplaatst. Niet ene schoolkikker durfde het aan om dit voorwerp dan ook op de keeper af te knallen; je zou voor minder bedekt worden met smurrie (hoe zou je zelf zijn).
Maar in die tijd was, jezelf verschonen met water, dan uit den boze én zéker als er een surveillance op stond te kijken.
Miischien daarom dat aartsengel Gabriel z'n spitsbroeder nooit heeft durven wassen... Die Michael had ook zo'n cigarettengeur hé...

Na het plegen van een dergelijke verschoningsdaad, is het altijd aan te raden zorgvuldig de klauwtjes te reinigen!
Want als je dat NIET doet, en je speelt naderhand je boterhammetjes naar binnen, is er een gerede kans dat er aantasting van de hersenschors optreedt. Dat gebeurt namelijk frequent na het nuttigen van ontlastingen, zelfs in zeer geringe hoevelheid.Extreem gevaarlijk wordt het als je daarbij de gewoonte hebt op de nagels te bijten, ipv. een nagelknippertje te bezigen!
Het heeft te maken met de dolle mensenziekte, die hierna gewoonlijk uitbreekt. In tegenstelling met dolle koeien, die door de poten zakken, hebben mensen meer last met de hersens die zakken,als het ware tijdelijk buiten werking worden gesteld. Een eerste signaal hiervan is alles troebel beginnen zien, de hersens drukken de oogballen naar buiten. Beginnen raaskallen, en neerpennen van onbegrijpelijke onzin is een ander voorteken...
Het goede nieuws is dat er geen onmiddelijk stervensgevaar mee gemoeid is. Het slechte nieuws dat het raaskallen dikwijls jaren kan aanslepen, een echte oplossing om ervan te genezen is nog niet gevonden.

Opkomst van seniorennet

De dolle-mensenziekte, Zandman, is inderdaad een aantasting van de hersenen. De grijze massa concentreert zich daarbij tot één of 2 bollen die dieper in het lichaam wegzakken en tenslotte hun eindbestemming in een zak vinden.
Zoals bekend had Hitler er maar ééntje. Grijze massa te kort dus voor twee.
Er zijn er die er drie hebben. Maar daarover wil ik het hier niet hebben.
Bij dames van stand komt het voor dat de massa zich onder de ogen nestelt en daar zakken vormt.

Kortom, het is een gevaarlijke ziekte, die in alle lagen van de bevolking voorkomt.
Om nu te weten of je door deze ziekte bent aangetast, bestaat een eenvoudige test.
Kijk goed naar je scherm. Zie je veel groen, dan is de kans groot dat je het zitten hebt.

Kijk goed naar je scherm. Zie je veel groen, dan is de kans groot dat je het zitten hebt.[/quote]


Zeg Dorus,
Bij mij is het scherm blauwgespikkeld met bruingele randjes. Is dit nog erger Dorus? Moet ik nu naar de dokter? En wat die ballen betreft, zeg man,... ge maakt mij ongerust!!
ED

Op de bruiloft van Kanaan zei Jezus tot Maria: 'Vrouw wat is er tussen u en mij'

't Schijnt (maar niet volgens de versie Kardinaal Joos) dat Maria zou gezegd hebben 'Zoiets', terwijl ze met vlakke handen, vertikaal gespreid de afstand aangaf.

Al naargelang de toestand van opwinding waarin Jezus toen verkeerde zal Maria de handen verder of korter bij mekaar gehouden hebben. Er was wijn en het was tenslotte een bruiloft. Nonkel Frans zal zeker 'la prière d'une vierge' hebben gezongen en nonkel Louis 'lieve zwaluw, waar trekt gij henen?'
Ge zoudt voor minder. De kans is dus groot dat Maria een respectabel aantal centimeters heeft aangeduid. In dat geval trekt de balzak omhoog en nestelen de ballen zich kleintjes tegen het onderlichaam. Weinig plaats voor intellectuele massa dus.
Het vervolg van het in-triest verhaal hoeft ons dan ook niet te verwonderen.

Dit om maar te zeggen hoe gevaarlijk de dolle-mensenziekte is.
Laten we Zandman loven en woorden van dank spenderen aan zijn adres om ons vroegtijdig te waarschuwen voor dit gevaar.


Dorus

Kwezelke,
mijn hersens werken niet zo snel als die van jou. Daarom hink ik enkele afleveringen achterop. Het gaat over dat groene balletje. Je bent toch zeker dat het groen is nietwaar, want Dorus heeft mij ook een beeeeetje bang gemaakt?! Uitpuilende ogen dat wist ik al, alles groen zien was ik nog niet op de hoogte. Ik heb trouwens nog een duurzame, onfeilbare test. Maak van je hand een vuist en met de knokkels hard op je schedel rammen. Als het hol klinkt, is er iets aan de hand...
Iets aan de hand, niets onder de schedel !
Doe dit niet meer dan enkele malen per dag, anders is de Aspirine-producerende nijverheid er weer goed mee!
Dit is dan meteen de oorzaak van de hoofdpijn van de koning in het laatste epistel...
Oh ja, dat balletje! Ik heb een hele nacht wakker gelegen met een prangende vraag, en ben er niet uit geraakt.
Zijn twee halve waarheden samen een hele waarheid?
Zijn twee halve ballen samen een hele bal?
Dat is voor verschillende interpretaties vatbaar, dacht ik zo.
Misschien dat een der wijzen van het forum hier een antwoord op kan geven...

Het voorval waarop ik doelde in het topic van Prutske "Ik geniet" was het volgende:
tijdens de dagen die voorafgingen aan onze audiëntie bij de paus, namen wij de gelegenheid te baat om de eeuwige stad te bezoeken. Wij zijn dus Kwezel, Dorus en Zandmannetje (dit ter inlichting voor mensen die van een andere planeet komen).
Nu heb je zo direct niet in de smiezen, hoe de euro's uit je zak rollen als inkomgelden dienen betaald te worden, eens een ijsje eten en een verfrissing gebruiken...
Zo zitten we op het terras van "La Sirena", gelegen op de Piazza del Colonna, nog na te genieten van een overvloedige maaltijd die we genuttigd hebben, met de nodige flessen wijn erbij.
Kwezelke had nog gewaarschuwd "Zouden jullie niet beter eens een acqua drinken, straks kunnen jullie niet meer op je benen staan!"
Wat door ons werd weggehoond natuurlijk. We moesten immers niet achter het stuur plaatsnemen, nu konden we eens goed doorzakken!
Pas jij maar liever op met die gas in dat spuitwater, als dat naar je hoofd stijgt!
Niets kon ons deren, het leven was mooi...
Tot Kwezel die droom wreed kwam te verstoren "Hebben jullie er eigenlijk een idee van hoeveel wij hier gaan moeten betalen?"
Ik grabbel in mijn zakken en vind nog 23 euro, juist de prijs van één fles Montepulciano, waarvan we er enkele hadden laten aanrukken.
Kwezel vindt in haar sacoche nog 55 eurotjes, Dorus spant de kroon met nog 8 euro70 cent. Een vluchtige berekening leert dat we een 160 euro gaan tekortkomen! Wat nu?
Bedremmeld kijken we elkaar aan. De euforie van niets kan ons deren is voorbij. Kwezel stelt voor om eerlijk op te biechten, en strootje trek te doen om het lot te laten bepalen wie de afwas gaat doen...
Voor die oplossing ben ik zo niet te vinden, Dorus al evenmin.
Hij zegt " we weten niet hoe hoog de lonen hier liggen, stel je voor dat je 2, misschien 3 dagen moet staan afwassen, we komen toch niet naar hier om te werken zeker?"
Daarin geef ik Dorus volmondig gelijk. Zoals het in een democratie past, moet Kwezel zich neerleggen bij de meerderheid.
"Stel dan zelf eens iets voor" In zo'n crisissituatie slaan mijn hersens op tilt. Er komt geen enkel zinnig voorstel bij mij op.
Gelukkig is er Dorus. "Ik tel tot drie. Bij drie springen we recht en gaan lopen, ieder in een verschillende richting, Kwezel loopt hier rechtover de Via de San Claudio in, ik loop rechts op de Via del Corso en jij gaat naar links Zandman"
Lijkt mij een goed idee. Stuit echter op verzet bij Kwezel, die heeft gewetensbezwaar "Dat kunnen wij toch niet waarmaken, dan zijn we criminelen!"
Ja, dan zijn we maar criminelen. En het moet zijn dat een geweten toch niet zwaar doorweegt, want voor een gewetensbezwaarde is Kwezel verbluffend snel verdwenen in de straat tegenover. Als het ware een vliegende start. Als daar iemand met een chronometer gestaan had, er zat misschien een nieuw wereldrecord in?
Als je daar de snelheid tegenover stelt die Dorus en ik ontwikkelen,( al was ikzelf in mijn jonge jaren ook behoorlijk snel, de 100m. in 13 sec.)
is dat maar een slakkengangetje. Maar ik ben wel leep, volg maar even de Via del Corso en sla gauw de hoek om naar de Piazza del Pietra.
Twintig meter verder is insgelijks een terrasje, helemaal volzet.
Voor dat terras gekomen, laat ik me met een luid gekreun op de grond vallen. Direct Italianen rond mij. "Che cosa appartiene?"
"Non lo so, sono amalatto" kreun ik. Ze nemen mij op en dragen me binnen, leggen me op een bank tegen de muur.
Middelerwijl zie ik mijn achtervolgers voorbijstormen.(Het valt wel op dat ik in Rome dikwijls achtervolgt word, is het niet?)
Merkwaardig snel ben ik dan genezen en spoed mij naar ons hotel, waar in de lounge Kwezel al geruime tijd zit te wachten. Na anderhalf uur wachten, nog steeds geen Dorus...
Het onvermijdelijke dringt zich op. Ze hebben Dorus bij de lurf gepakt.
Lurf is het enkelvoud van lurven. Men zegt altijd bij de lurven gegrepen, maar ik weet eigenlijk niet wat lurven zijn. Dan kan ik ook niet weten of Dorus één of meer lurven heeft, dus schrijf ik lurf. Kan ik nooit iets mee misdoen! Als Dorus maar één lurf heeft kunnen ze hem niet bij de lurven grijpen.
En nu, beste Prutske, ga je zien wat voor een edel karakter Dorus heeft!
Tijdens al die ondervragingen door de carabinieri, denk je dat hij ons verklikt heeft? NEEN, hij heeft alle schuld op zich genomen, wel wetende hoe belangrijk het voor mij was om mijn imago niet te besmeuren, kwestie mijn kandidatuur voor het pausschap later!
Bewonderenswaardig, dat hij daar niet verteld heeft in welk hotel wij gelogeerd waren, tijdens die folteringen en martelingen . Op één moment werdt het hem héél zwaar, zei hij naderhand, toen ze jouw foto in brand staken Prutske, die hij altijd op zijn hart droeg. Enfin, in zijn portefeuille, maar die zat in zijn binnenzak tegen zijn hart!
Dat was tevens de reden dat wij Dorus niet meer hebben teruggezien in Rome, hij zat in de bak. En ik vind dat het er helemaal niets toe doet, zoals hij mij naderhand verteld heeft, dat hij gewoon niet meer op de naam van het hotel kon komen!
Dorus is een echte gentleman, zo vind je er niet veel meer.
Beste Dorus, als je alsnog jouw valies wilt afhalen aldaar, de naam van het hotel was Starhotel Michelangelo.
Het vervolg van onze belevenissen in Rome heb je al gelezen in vorige afleveringen...Deze was alleen bedoeld om Prutske wat meer inzicht in Dorus te verschaffen.

een echte held.

en toen kwam er een varken met een lange snuit,
en het vertelseltje was.....



Sic transeunt gloria mundi!

Zit ik daar in die Romeinse cel. Ik denk aan de rappe beentjes van Zandman. Ik ben jaloers. Waarom kan ik niet zo hard lopen. Waarom weet hij de weg en ik niet. Waarom wees hij me waar het politiekantoor is, maar vertelde er niet bij het te mijden als de pest.
Ik denk aan de wellustige vormen van Kwezel. Ik ben jaloers. Was ik mooi als Kwezel, ik zou een politieman kunnen verleiden, zijn sleutels pikken en hop... ik weg.
Maar ik ben Kwezel niet. Ik ben wel wellustig, maar zonder vormen.
Pech. Driewerf pech.

En dan komt het verlossende bericht. Ik mag gaan. Ik wordt niet meer beschuldigd van het leegdrinken van een glas onbetaald vocht, maar van 20 overvallen in Antwerpen en daar kunnen ze me niet voor vasthouden. Ze hebben cellen te kort en houden zich niet met kleinigheden bezig.

Ik bedenk hoeveel chance ik wel heb en teken graag een verklaring dat ik mij binnen de 7 jaar zal aanbieden bij het gerecht in Antwerpen. Ik ben vastbesloten dat te doen. Ze zetten mij op een vliegtuig en ik ben nog voor Zandman en Kwezel thuis.
Die zijn natuurlijk stikjaloers. Ik heb gratis gevlogen en zij niet.
Ik ga dan naar Antwerpen en bied mij aan voor een gerecht in een kiekekot
Daarmee voldoe ik nu al aan alle voorwaarden voor mijn vrijlating.
Het is een goed gerecht en niet te duur. Op de bil staat 'made in Thailand', maar ik let er niet op. Foutje!
Even Apeldoorn bellen!

Wie mij, met bloemen en kransen wil komen bezoeken moet zich haasten, want de dolle kippeziekte - of hoe heet dat weer, o ja de vogelpest! - is fataal. Vooral voor een trage als ik.

Enfin, tot nog eens,

Dorus

De innigste wens van het Zandmannetje was tot op het hoogste chavot te geraken in de kerk. Hij wilde namelijk zo graag Paus worden maar voordat hij dat zou kunnen worden moest hij eerst het wereldse afzweren en zich bekeren tot de Roomse kerk.
En zo vertrok Zandmannetje in 2001 naar Leuven, hij trad toe tot de Congregatie van de Heilige Harten van Jezus en Maria. Hij koos als kloosternaam voor "Zandman". Onder leiding van broer August en broeder Theofiel, begon Zandman ijverig aan de studie van het Latijn. Al vlug maakte hij zo'n vooruitgang dat zijn superieuren erg onder de indruk kwamen. Zes maanden later lieten ze hem toe tot de studie van priester. Hoewel hij geen briljante student was, sprak hij nu al twee talen. En in 2002 werd hij naar Parijs gestuurd om er Latijn, Grieks en filosofie te studeren. Na een korte periode van doorgedreven studie, werd hij achtereenvolgens subdiaken, diaken en op 04/07/2003 zou hij tot priester gewijd worden in de kathedraal van Scherpenheuvel.
Toen ik de brievenbus ledigde vielen er wat prullen uit zoals altijd maar die ene briefomslag met een kruisje erop zou ik niet vlug vergeten. Bibberend deed ik hem open en las dat het een uitnodiging was tot het bijwonen van de wijding tot priester van Zandmannetje. Neen, neen hoorde ik mezelf nog roepen, niet doen lieve Zandman, niet van deze wereld afgaan en tot een hemelse wereld gaan behoren waar ik geen toegang tot heb.
Als zijn beste vriendin verzocht hij mij de voorbeden te komen doen in de kerk en zijn goede vriend Dorus zou de slotrede mogen doen. Wat kon ik anders dan maar toegeven en al mijn krachten bijeenrapen om dat nog voor hem te doen.
In Scherpenheuvel aangekomen baande ik me een weg door de menigte heen want een priesterwijding dat maakten ze niet alle dagen mee. Vooraan in de kerk lag op de grond zo lang als hij gewassen was een mannelijk persoon op de grond. Hij was bedekt met een wit kleed en hij mocht gedurende de gehele tijd niet opstaan. De Bisschop begon met de opening over zijn leven dat hij zo netjes in goede banen had geleid en dat hij zeker een goede priester zou worden op weg naar de top. Het was een zeer verzorgde wijding, tot ik aan de beurt kwam. Ik moest zeggen dat we fier waren voor hem en dat we moesten bidden totdat hij niet in verleiding zou komen om nog aardse dingen te doen. Bij de laatste zin begon mijn stem te haperen en begon ik hardop te snikken. Zandmannetje bekeek me en wilde me met zijn blik geruststellen. Het leek alsof hij wilde zeggen, toe Kwezelke, het is niet erg, dit is het moment waarop ik gewacht heb. Ik wil zo graag Paus worden ,dus moet ik door dit moeilijk moment heen bijten. Afscheid nemen van zijn beste vrienden maar niet voorgoed, alleen op werelds vlak. Ik snikte nog harder en kreeg het steeds moeilijker, ik wilde hem nog zeggen: maar Zandmannetje toch, dit kan je niet doen. Weet je dan niet meer die ene nacht dat we doorgebracht hebben in Rome. Er zijn gevolgen van maar dat durfde ik hem niet te zeggen, ik wilde zijn wens niet in de weg staan.Hij legde dus zijn gelofte af en aan zijn ogen zag ik dat hij blij was langs ene kant maar toch verdrietig langs de andere kant. Toen zonk ik neer op de knieën en weende hartstochtelijk en tenslotte raakte ik buiten bewustzijn.

mooi mooi