de tijd van toen 70+ /TE BEWAREN

Doet me plezier een van de vele lezers te mogen verwelkomen.
indien ge ook wat te vertellen hebt, ga gerust je gang.
Die ouwe ratten zijn zowat uitverteld maar als er nieuwe
verhalen komen kunnen we daar misschien op inpikken.

TIjdens de tweede wereldoorlog zat mijn vader in de lagere school. Ze woonde toen in de Rustoordstraat in Merksem dus mogelijk zat hij op Sint-Eduardus. Zeker ben ik niet, hij sprak altijd dat de kinderen blokken (houten klompen) droegen dus mogelijk zijn hij, omwille van de veiligheid bij familie in de buurt van Wuustwezel.

Het verhaal gaat dat tijdens de oorlog in een bepaalde winterperiode de kinderen in de school vis (vette haring) kregen, ik meen me te herinneren van Winterhulp, om aan te sterken. Nu was vis niet iets dat die kleine gasten echt lusten dus was er een probleem.

Toentertijd werd de klas waarin mijn vader zat verwarmd door een duveltje achteraan in de klas met een buis die omhoog ging, tegen het plafond naar voren liep om zo ter hoogte van het bord naar buiten te verdwijnen.

Nu hadden die gasten met hunne vis, die ze tijdens de speeltijd gekregen hadden, er niet beter op gevonden dan die vis in het duveltje te steken om die zo op te stoken. Probleem was wel dat die stoof 'te laag' stond waardoor de stoof tijdens de les na de speeltijd op een bepaald moment 'stikte', plofte (zoals dat toen gezegd werd) met als gevolg dat alle buizen van de stoof uit elkaar vlogen waarbij het zoet dat in de buizen zat zachtjes neerdaalde met een hele klas vol negers (de woorden van mijn vader) als gevolg.

Ik heb het altijd een prachtig verhaal gevonden en het werd ook bevestigt door de bomma dus ga ik ervan uit dat het niet gelogen is.

DRik, Zo'n duveltje stond er in onze tijd ook overal in de klassen.
Ons kruikske met koffie konden we op de stoof zetten met als gevolg
dat deze regelmatig overkookten, daar het klaslokaal ook onze refter was
plakten we onze boterhammen aan de stoof tot ze er geroosterd afvielen.
Daar onze vissers alleen aan de kust hun netten mochten uitwerpen waren het hoofdzakelijk haring die ze bovenhaalden, deze vette vis was de redding voor vele gezinnen om iets op tafel te brengen en voor mij is een goede " boestering"
op een rooster op open vuur gebakken nog altijd een lekkernij.
Silvain, dat vies goedje was wel walvisolie of " levertraan", ons moeder had in het begin van de oorlog zo'n fles van twee liter op de kop kunnen tikken en dagelijks alvorens naar school te vertrekken moesten we zo'n lepel inslikken
samen met een tas warme melk, éééééééééééééék !! sederd heb ik nooit geen melk meer gedronken.
Amadee wacht heel waarschijnlijk op een beetje zonenergie om de vele verhalen die nog in zijn harde schijf zitten op ons topic te plaatsen.

-

JERONIMO

heel juist het was een vies smakende " LEVERTRAAN"...maar we hebben het overleefd

SDW

Goeiedag,

Ik ben een tijdje weg geweest, maar ik ben jullie niet vergeten. Maar ja ik ben wat aan 't verslijten, het lukt met zo niet meer. Ondertussen heb ik me wel een nieuwe aorta laten zetten, ene in kunststof, want den ouwe stond op springen.

Ondertussen zijn met Kerstmis de dagen beginnen lengen, einde januari hebben we dat eigenlijk pas beginnen merken, nu beginnen we dat met de zon echt beginnen gewaar te worden, en met Pasen is het zover, de lente.

Als die winter maar voorbij is, de lang beloofde opwarming van de aarde is nabij!!!

Ik had me voorgenomen niets meer over Merksem te vertellen, maar naar mijn huidige verblijf te gaan(dat is Zoersel, in d Antwerpse voorkempen) maar ja er is nog zoveel over Merksem, en er is DIrk. Dag Dirk, welkom.

Mijn gootouders langs vaders kant hadden een kruidenierswinkeltje op den hoek van de Van Heybeekstraat en het St.Franciscusplein. Uw vader zal daar wel eens een pakje sigaretten zijn gaan kopen. En over de Rustoordstraat (de straat van burgemeester Van Tichel) liggen de grootouders langs moeder kant en mijn peetnonkel Amedee, in hun graf, sinds lang, op't kerkhof. dit terzake.

En als ik de naam van uw vader zou kennen, dan is de kans groot dat ik zijn naam vind op de klaslijsten van St Edward.

Over het hof "Beuckeleers" en over de verwarming en de vitaminen die we op school kregen, weet ik nog wel iets, maar dat is voor later.

Tottan. mmaw, amadee
---------

De zon is er al , nu nog de warmte.

Sorry Amadee dat ik niet eerder gereageerd heb.
Een geluk dat men wisselstukken kan steken hé.
Allé, ik hoop dat ge weer de oude wordt of misschien wel nen nieuwe.
Ondertussen ben ik weer helemaal opgeknapt van mijn salmonela infectie
Hieronder vindt ge het bericht dat ik schreef naar mijn vrienden van het zangkoor
De bevalling
Ja een man kan er ook mee te maken krijgen. Vorige Woensdagavond had ik zo’n goesting op een roereitje en daar eentje geentje is nam ik er twee. Terwijl de boter in de pan aan ’t smelten was had ik er al een paar in een kom doormidden geklopt, hé dat ene zag er zo verdacht uit zodat ik er eens ging aan rieken, neen, dat kon geen kwaad. Op een paar minuten waren de eitjes klaar en…. Of ze me gesmaakt hebben. ! ’s Anderendaags was het van de tuin in gereedheid te brengen voor de komende vorst tot ik plotseling zo’n krampen in de onderbuik kreeg zodat ik me in de zetel ging nestelen, van kwaad ging het naar erger, Lea vergeleek het met barensweeën, Nee dat wist ik niet dat een vrouw zo moest afzien om een kindje te kopen. Rond tien uur naar de huisdokter gebeld en hetgeen te verwachten was, een stem die me naar een andere dokter of naar spoed verwees, zou ik toch mijn schoonbroer opbellen me naar de kliniek te voeren??? Neen ik zal het nog maar een beetje doorbijten. Na vijf uur ononderbroken barensweeën kwam eindelijk de verlossing, langs alle openingen die er waren zocht dat goedje een uitweg, dat duurde zo ’n ganse tijd tot de spasmen weggetrokken waren en ik mij in mijn bed kon nestelen.
Met twee dekens extra kon ik me nog niet verwarmen daar ik maar 35°temperatuur had. S ’Anderendaags naar de dokter maar kwam terecht in een bomvolle wachtzaal, op de vraag of ik mocht voorgaan bekeken ze mekaar zonder iets te zeggen, ja ik had het wel begrepen. Dan maar mijn beurt afgewacht met mijn kop tussen de knieën waarbij de aanwezigen mij maar raar bekeken. Vrijdag en Zaterdag waren ook niet om vlug te vergeten, kon mij doodgewoon niet op de been houden tot ik s’ avonds in mijn bed de buikkrampen voelde wegglijden. Zondag melde ik aan Tony ” ik zal er wel bijzijn”, maar de dokter gaf me huisarrest zodat jullie het zonder mij moeten stellen. Ennnnnnn……Ik wil het niet op mijn geweten hebben om jullie op oudere leeftijd op te zadelen met zo’n pijnlijke bevalling.
Grtjs en tot ziens

Hallo Amadee blij je terug te lezen. Proficiat met je ingreep het zal je ongetwijfeld helpen nog lang Senior te blijven en van je verhalen te genieten.
Tja Geronimo ik peins niet dat het alleen dat eitje was dat u parten heeft gespeeld. Mij deed het denken aan een aanval van buikgriep. Ooit, ik meen in de zomer van 76 maakte ik hetzelfde mee en ik had geen eieren geëten.
Gelukkig gaat het allemaal weer goed. De "drive" is er bij mij een beetje uit maar zodra het lukt doe ik nog eens mee. Verleden jaar kreeg ik nog een pacemaker ingeplant maar het gaat goed voorlopig. Zo! nu weten jullie dat ik nog "alive and kicking" ben. Groetjes aan allen.

Goeiedag,

Ik ga proberen den draad terug op te nemen. Ondertussen heb ik er al weer eens naast getipt en ging mijn naarstig werk weeral de mist in; dat was eergisteren. 't Is maar om te zeggen dat ik er mijne kop en mijn vingers moet bijhouden of 't loopt hier terug verkeerd af.

Ik sta wel wat achter, ik ben zelfs den Geronimo zijn huwelijksverjaardag overgeslagen, 5O jaar ge moet het maar kunnen... Zelf ben ik getrouwd op 30 maart, het sneewde toen, dat was in 1952; nou ja sneeuwen, er vielen enkele natte vlokjes, maar toch. Onze gouden jubilee was dus in 2002; hetzelfde jaar zou mijn lieve vrouw overlijden en sindsdien zit ik alleen.

De zon heeft hier de hele dag binnen geschenen. Nog efkes en 't is echt lente.

Ik ga eerst naar DRik, of mag ik de Rik of gewoon Rik zeggen, dat leest gemakkelijker.
Over het hof van Beuckeleers weet ik wel iets, maar niet veel, dat is misschien iets voor Spiksin. Over de versnaperingen die we in de oorlog kregen van Winterhulp weet ik wel wat. Ik heb een paar jaren samen met mijn klas-genoot en latere tweemeterlange schoonbroer van mijn zuster de soep uitgedeeld. Het was goede soep en werd tot de laatste druppel iuitgelepeld. Ja, in de oorlog smaakte alles lekker, als 't maar eetbaar was. Die soep werd aangebracht in grote ketels, en wij moesten die dan uitdelen met grote pollepels uitselen, een schep per man, en dat klopte altijd.

Maar gode, we kregen nog andere versnapering van Winterhulp. Vitaminen in onranjekleurige snoepjes,
al eens een sojakoek, al of niet inhoudende enkele wormpjes, heel zelden een appelsien of een appel, en levertraan of walvisolie of iets van die strekking. Levertraan is ontzettend voedzaam, krioelt van vitaminen en dat ging er bij ons binnen, want dat was altijd - bij ons toch - in doorzichtige gelullekes (of hoe heet zoiets). Vagelijk meen ik dat ooit thuis gekregen te hebben, thuis, lang voor de oorlog, maar ik zie niet goed in dat ze dat in de school, leerling per leerling met een lepeltje gaven. Mijn moeder die nam wel van tijd tot tijd een lepel olie (ricinus?? olijf?), maar dat was "voor naar de koer te gaan". En mijn vader die nam Haarlemmer olie, met een druppelteller enkele druppels op een klontje suiker. Maar ik weet niet meer waar het voor diende, ik weet alleen nog wel dat het een ouderwetse wonderolie was, en dat het enorm stonk.

En nu neem ik een koffiepauze. Ga nog niet weg, want ik moet het nog over dien haring hebben.

Zolang dan.
amadee

------------

het gras is nog altijd groener aan den andere kant van de heuvel,
maar hier staan de crokussen open, de vogels kijken uit naar nesten,
en de eekhoorntjes doen akrobatische toeren in de bomen.
De kat van de buren loopt met hoge poten door de sneeuw op zoek naar gezelschap

amadee

ik herinner dat ik vroeger tijdens de oorlog soms als kind een

klontje kreeg met enkele drupjes op van een bepaalde bruine vloeistoçf

tegen de buikpijn

Goeiedag,

(ik ben weer 2 keer de mist ingegaan nvdr).

Wij kregen een zeldzame keer ook wel eens een haring op het menu van Winterhulp. Haring, destijds beroemd als de biefstek van de arme man, haring die heele volksstammen van de hongersnood heeft gered, en generaties zeevaarders heeft behoed van scheurbuik en andere vreselijke ziekten.

Haring was en is lekker in elk van zijn talrijke bereidingen, denken we maar aan "platte petatjes met haring in ajuinsaus", aan een bruine haring en bovenal aan gebakken haring, heerlijk, de zever loopt nu al over mijn kin.

Maar ja, hij kan al eens en geurtje achterlaten. En het is goedkoop armemenseneten, en alleen daarom komt het bij sommige "welgestelde mensen" niet op tafel, want het is vies; er is zoveel betere lekkere vis, gerookte zalm of zo. Ge zijt nu eenmaal van een betere stand....

Heel soms stond er een zoute haring op het menu van Winterhulp. Die werden niet in een brandend kacheltje gegooid, er stond niet eens een kacheltje, ik heb zoiets wel geweten in de lagere afdeling, maar de middelbare school huisde in een nieuw gebouw, en daar was al centrale verwarming, het geen niet wil zeggen dat het er daarom warmer was. Maar die haring (met bruine bonen) werd in de allereerste plaats niet weggesmeten, omdat wij honger hadden en eten wegsmijten in de oorlog kon gewoonweg niet. Bovendien was die haring niet slecht, wij waren dat van vroeger gewoon. Er waren wel 2 beenhouwerszonen die anders en beter gewoon waren, maar die deden niet flauw. Er was wel iemand met een dikke nek - die was daar mee geboren - die keek vies, zoals iemand met een dikke nek altijd kijkt, en dan ook nog iemand met het allure van een vakbondsleider, die dat later ook geworden is, die keek vanuit de hoogte met gespleten ogen, maar ik geloof dat die twee na wat gepruttel, een steen van hun hart hebben gemaakt en het zaakje moedig hebben naar binnen gewerkt.

Salut. - amadee

----------------
Kent ge dat liedje: En van de zuren haring zullen we zi- hingen....

Ja amadee telkenmalle mijn vrouw naar de markt gaat moet ze me een
gezouten en gerookte haring meebrengen, liefst met eieren erin,
dat is de enige manier om me eens aan de drank te begeven.
Gewone bakharing in bloem gerolt en met een bruin korstje gebabben;
goed man, spijtig dat ge zó moet opletten met die graten.
Amadee, mij valt het ook regelmatig voor dat mijn tekst ineens verdwijnt,
dan duw ik ik op alle mogelijke topjes en gewoonlijk komt hij terug zoals
hij verdwenen was.