Spinsels van Alterego (2)

Met dank aan mijn lieve schat
die ons Rankje is.

De zotte morgen

De nacht sluipt weg de lucht verbleekt,
De schimmen vluchten zwijgend
En aan de verre horizon
Begint de zon te stijgen

En daar trekt uit de nevel op
De klaarte van de dageraad
Met in zijn schoot geborgen
De zotte morgen

De stad ontwaakt, de eerste trein
Breekt door de stilte en op zijn
Signaal begint de huldedans der dwazen

De mens kruipt uit zijn ledikant
Denkt aan zijn werk en met zijn krant
IJlt dan nog halfslapend door de straten

De wereld herneemt zijn zotte zorgen
Het ritme van de zotte morgen

Nu kleurt de einder rood en valt
De kou zacht door de ramen
De stilte vlucht voor al 't lawaai
Dat opstijgt uit de straten

En daar is dan de morgen weer
Een schaterlach en elke keer
Verdrijft hij zonder schromen
De nacht, de dromen

De stad wordt wild en auto's razen
Door zijn poorten en de laatste
rust wordt uit zijn schuilhok gedreven

Vogels vluchten vol verdriet
uit zijn torens want hun lied
Wordt nu door niemand meer begrepen

Mensen lopen naast elkaar,
Een verre groet, een stil gebaar
Want alles wordt hier door de tijd gemeten

De wereld herneemt zijn zotte zorgen
Het ritme van de zotte morgen

Maar 't land zelf slaapt zijn roes nog uit
Diep onder 't loof verscholen
Hier komt geen mens of geen geluid
't Oneindige rust verstoren

Terwijl de stad nu raast en schreeuwt
De morgen zijn bevelen geeft
Wordt hier bij 't ochtendgloren
De dag geboren

En ook de kinderen en de dwazen
Blijven tussen de rozen slapen
Ver en veilig geborgen
Voor het ritme van de zotte morgen
De zotte morgen

Zjef Vanuytsel

http://youtu.be/PI0xPlXzVB0

fijne vrijdag avond, regen hier,
kan weer terug gewoon werken op pc,
nieuwe muisje,inkt en papier gehaald,
alterego1 groetjes van krakje,

alterego fijne zaterdag en de groetjes van krakje

Een goeie morgen Alter,

graag danken wij jou voor het gedicht 'De Stoomtrein' van Ernst Groeneveld.

ooit had ik het gelezen in vervlogen jaren ...
het was mij dan ook een waar genoegen om het te herlezen


een fijne dag wensen wij jullie tesaam
rapke en bo'ke

eentje gemaakt maar beetje anders,
seffens gaan eten ten voordelen van ziekenzorg
in mijn jeugddorp, nog een fijne zondag
met de groetjes van krakje,

kom straks lezen,

Alter en Rankje,


bedankt voor het mooi ppt'ke van mijn gedicht 'Vasten' die ik mocht vinden op mijn topic en op het prentenkabinet!


Bij gebrek aan inspiratie en tijd breng ik een gedicht mee uit de bib:


DE HARMONIKASPELER

Gezeten op den drempel van een huis,
speelt hij gewichtig, stoer en onbaatzuchtig
voor iedereen. zij, die het vaderhuis
nimmer vergeten en zij, die voortvluchtig

dolen van land tot land: de dichters, de matrozen,
de reizigers, die zonder énen cent,
het land ontdekken door hun droom verkozen,
luistren naar 't schreien van zijn instrument.

Hij weent, hij juicht, de goede goochelaar,
en door zijn droomrig, langoureus gebaar
voelt iedereen zich weer het dwaze kind:

de rentenier vergeet zijn lieve renten,
de filosoof zijn kostbaarste argumenten,
de veertigjaarge dat hij heeft bemind.

Jan van Nijlen

Verzamelde gedichten 1903-1964
Uitgeverij G.A. van Oorschot, 2003


frisse avondgroet,
gustilpe

Gustilpe,

Hartelijk dank voor uw posting met het gedicht
van Jan van Nijlen.
Enkele jaren terug schreef ik over hem het volgende:



Dichter Jan Van Nijlen

Een onzer allergrootste dichters,gelauwerd met de Staatsprijs
voor Letterkunde in 1955 en de Constant Huygensprijs in 1963.
Maar tegelijkertijd misschien ook wel de meest godvergeten
dichter in dit land.
Geboren te Antwerpen,in de drukke Carnotstraat waar zijn
vader een effectenhandel had,op 10 November 1884,en
overleden te Ukkel op 14 Augustus 1965.
Hij was een tijdgenoot en grote vriend van Willem Elsschot.
Fons(De Ridder) en Jan groeiden samen op,en werden later
als grootmeesters van het woord erkend.Ze waren de
eerste Vlamingen die de Constant Huygensprijs wonnen,
Elsschot in 1955 en Van Nijlen in 1963.

Zijn vader wou hem in zijn effectenhandel opleiden,en Jan
kwam bij pa in dienst.Maar als lid van de 'garde civique',de
'burgerwacht',leerde hij in de kroegen de vrouwtjes kennen,
en met een er van trok hij naar Parijs.De ontluikende dichter
verkoos een bohemersleven in Parijs boven het geld van zijn
vader.
Niet voor lang,want zijn oom August Van Nijlen,die directeur
was van het katholieke dagblad La Métropole,ging zijn neef
in Parijs terughalen,hij wist dat Jan een vlotte pen had.
Alzo werd Jan Van Nijlen in de journalistiek voor de leeuwen
gegooid.Daarbij debuteerde hij als dichter in het Nederlands
onder de schuilnaam Jan Van Leenen,eerst in "Dietsche
Warande en Belfort",nadien ook in het door Jozef Muls opge-
richte "Vlaamsche Arbeid".

In 1910 sloot hij eeuwige vriendschap met de aristocratische
essayist Jan Greshoff,en in 1911 trad hij in het huwelijk met
de lieftallige Griet Van Eeckhoven.Drie jaar later,in 1914,toen
de Duitsers ons land binnenvielen,vluchtte hij met zijn vrouw
naar Nederland,waar ze in Apeldoorn onderdak vonden bij de
moeder van Jan Greshoff.Van daaruit trokken ze verder naar
Den Haag,waar in 1916 hun eerste dochter Sofie geboren werd.
Hij was er ook getuige van het overlijden van schilder en beeld-
houwer Rik Wouters die op 33 jarige leeftijd heenging.

In 1919,het oorlogsgeweld was geluwd,stuurde vriend en
kunstschilder Jakob Smits een brief naar Minister van Justitie,
Emile Vandervelde,om de inmiddels 35-jarige Jan Van Nijlen
als vertaler in dienst te nemen.Zo werd Jan dan staatsambtenaar,
eerst als vertaler,nadien als directeur,met wetten,verordeningen
en Koninklijke Besluiten voor Het Staatsblad te vertalen.En omdat
hij zo knap was in calligrafisch schrift viel hem ook de eer te beurt
alles wat met het Koningshuis te maken had,bevallingen,huwelijken
en dynastieke overlijdens in het grote monarchenboek te calligraferen.
Om het gemak verhuisde hij van Antwerpen naar Brussel,eerst Vorst,
daarna defintief in Ukkel waar in 1921 zoon Karel geboren werd.

Van Nijlen maakte van zijn privéleven een ware puinhoop,naar
buiten toe was hij de bedeesde dichter,een en al beschaving,sobere
beminnelijkheid en mild begrip.Maar thuis gedroeg hij zich echt
onhandelbaar,zowel als echtgenoot en als vader.In momenten van
woede,en die waren nogal frekwent,verweet hij zijn gezin een blok
aan zijn been te zijn,die zijn literaire aspiraties belemmerden.Hij
specialiseerde zich full-time in onvrede,bij de minste woorden-
wisseling met zijn vrouw Griet zocht hij de kroeg op.En naarmate
hij troost zocht in de drank,stapelden de scénes zich op.In de kroeg
schreef hij zijn verzen,dronk er zijn 'geuze' en voelde er zich verlost
van de sociale,familiale en morele verplichtingen die hem zogezegd
hinderden.

Van zijn dochter Sofie kon hij nogal wat verdragen,maar zoon Karel
was voor hem meestal de kop van Jut.Vader en zoon konden het niet
met elkaar vinden.
Tijdens de tweede wereldoorlog was Karel bij het verzet aangesloten,
wat hem dramatisch zou opbreken.Een eerste maal werd hij door de
Gestapo gearresteerd in februari 1944,maar hij wist te ontsnappen in
het station van Leuven.Hij dook onder,maar kon zich niet bedwingen
binnen te blijven,op 2 April 1944 bezocht Jan Van Nijlen zijn zoon
Karel op diens geheime adres,en bezwoer hem zich gedeisd te houden,
maar Karel wilde niet luisteren.De Gestapo kwam hem op het spoor,
en de 23-jarige Karel,al gehuwd en vader van een zoontje,begon een
lijdensweg,eerst gevangenis van St-Gillis,daarna achtereenvolgens in
Breendonk,Buchenwald,Sangerhausen en het kamp van Ellrich dat
hij begin februari 1945 niet overleefde.

De moeder van Karel,die goedhartige Griet Van Eeckhoven smolt weg
van verdriet,en vader Jan Van Nijlen raakte verstrikt in een mengeling
van schuldgevoel,wroeging en pijn.
Kort daarop ging ambtenaar Jan Van Nijlen met pensioen.
In September 1963 stierf zijn vrouw Griet Van Eeckhoven,na 52 jaar
met Jan Van Nijlen getrouwd geweest te zijn,hem bemind en
verduurd te hebben.

Jan Van Nijlen bleef dan op 78-jarige leeftijd ontredderd alleen achter.
Na enkele maanden sukkelen op het lege appartement,vond zijn dochter
Sofie het geraadzaam hem te doen opnemen in een familiepension,waar
hij verder wegkwijnde.In Augustus 1965 moest hij dringend opgenomen
worden in het Brusselse Moliere-ziekenhuis met een acute buikvliesont-
steking.
Jan Van Nijlen overleed er op 14 Augustus 1965.

Hierna het grafschrift dat Jan Van Nijlen voor zichzelf reserveerde:

Hij was een stille,zeer bedeesde man,
die hield van bloemen,dieren en insekten.
totdat het warme gras zijn lichaam dekte:
't is nu gedaan met de heer Nijlen (van)

Hij was een mus op het maatschappelijk dak,
hij kon geen vrede met de mensen vinden,
en libertijnen en pastoorsgezinden
stak hij glimlachend in dezelfde zak

Hij zei adieu alvorens aan te komen
hij vond met moeite het persoonlijk nest,
voor zijn ultieme slaap.Zijn oude dromen
zijn,nu in gruis,een zeer behoorlijk mest.

Het is zeker niet zijn mooiste gedicht,ook niet het meest gelukte,maar
't typeert wel de zwaarmoedige kijk op zijn eigen leven.
Hij is in alle stilte heengegaan,totaal uitgeleefd.

Alterego

koud buiten dus amuseren aan pc,
ben bijgelzen en vind het mooi
vind oudere gedichten fijn,
een fijne maandag met de groetjes van krakje

afbeelding bloem van norman

terug winter dus mag dit plaatje weer verschijnen,
straks naar paasfeestje van okra gaan, te voet is (10 minuutjes )
hou jullie maar warm, is fris buiten, heb al ondervonden,
groetjes van krakje.