Bosrankje's Laar 7

[Bosrankje]

Bedankt voor jullie bezoek, lieve Krakje (2x), Yna en Monika.
En Nele, je doet me blozen hoor (prachtig en lief verwoord !)
ik mis je al maar het is gelukkig maar tijdelijk

Fijn weekend gewenst en warme groetjes van Alter en Rankje

[Bosrankje]

Levenswijsheid - vader en zoon :

http://youtu.be/1oRcGBG7oww

Ik heb er geen woorden voor... gewoon kijken...

Zo mooi en zo waar !

[Alterego1]

[krakje]

eentje gemaakt maar beetje anders,
seffens gaan eten ten voordelen van ziekenzorg
in mijn jeugddorp, nog een fijne zondag
met de groetjes van krakje,

kom straks lezen,

[gustilpe]

Rankje,

deze morgen was ik in de bib en bracht er een gedicht mee:


DE HARMONIKASPELER

Gezeten op den drempel van een huis,
speelt hij gewichtig, stoer en onbaatzuchtig
voor iedereen. zij, die het vaderhuis
nimmer vergeten en zij, die voortvluchtig

dolen van land tot land: de dichters, de matrozen,
de reizigers, die zonder énen cent,
het land ontdekken door hun droom verkozen,
luistren naar 't schreien van zijn instrument.

Hij weent, hij juicht, de goede goochelaar,
en door zijn droomrig, langoureus gebaar
voelt iedereen zich weer het dwaze kind:

de rentenier vergeet zijn lieve renten,
de filosoof zijn kostbaarste argumenten,
de veertigjaarge dat hij heeft bemind.

Jan van Nijlen

Verzamelde gedichten 1903-1964
Uitgeverij G.A. van Oorschot, 2003


Een heel fijne avond samen met Alter.

Lieve groetjes,
gustilpe

[Alterego1]

Dichter Jan Van Nijlen

Een onzer allergrootste dichters,gelauwerd met de Staatsprijs
voor Letterkunde in 1955 en de Constant Huygensprijs in 1963.
Maar tegelijkertijd misschien ook wel de meest godvergeten
dichter in dit land.
Geboren te Antwerpen,in de drukke Carnotstraat waar zijn
vader een effectenhandel had,op 10 November 1884,en
overleden te Ukkel op 14 Augustus 1965.
Hij was een tijdgenoot en grote vriend van Willem Elsschot.
Fons(De Ridder) en Jan groeiden samen op,en werden later
als grootmeesters van het woord erkend.Ze waren de
eerste Vlamingen die de Constant Huygensprijs wonnen,
Elsschot in 1955 en Van Nijlen in 1963.

Zijn vader wou hem in zijn effectenhandel opleiden,en Jan
kwam bij pa in dienst.Maar als lid van de 'garde civique',de
'burgerwacht',leerde hij in de kroegen de vrouwtjes kennen,
en met een er van trok hij naar Parijs.De ontluikende dichter
verkoos een bohemersleven in Parijs boven het geld van zijn
vader.
Niet voor lang,want zijn oom August Van Nijlen,die directeur
was van het katholieke dagblad La Métropole,ging zijn neef
in Parijs terughalen,hij wist dat Jan een vlotte pen had.
Alzo werd Jan Van Nijlen in de journalistiek voor de leeuwen
gegooid.Daarbij debuteerde hij als dichter in het Nederlands
onder de schuilnaam Jan Van Leenen,eerst in "Dietsche
Warande en Belfort",nadien ook in het door Jozef Muls opge-
richte "Vlaamsche Arbeid".

In 1910 sloot hij eeuwige vriendschap met de aristocratische
essayist Jan Greshoff,en in 1911 trad hij in het huwelijk met
de lieftallige Griet Van Eeckhoven.Drie jaar later,in 1914,toen
de Duitsers ons land binnenvielen,vluchtte hij met zijn vrouw
naar Nederland,waar ze in Apeldoorn onderdak vonden bij de
moeder van Jan Greshoff.Van daaruit trokken ze verder naar
Den Haag,waar in 1916 hun eerste dochter Sofie geboren werd.
Hij was er ook getuige van het overlijden van schilder en beeld-
houwer Rik Wouters die op 33 jarige leeftijd heenging.

In 1919,het oorlogsgeweld was geluwd,stuurde vriend en
kunstschilder Jakob Smits een brief naar Minister van Justitie,
Emile Vandervelde,om de inmiddels 35-jarige Jan Van Nijlen
als vertaler in dienst te nemen.Zo werd Jan dan staatsambtenaar,
eerst als vertaler,nadien als directeur,met wetten,verordeningen
en Koninklijke Besluiten voor Het Staatsblad te vertalen.En omdat
hij zo knap was in calligrafisch schrift viel hem ook de eer te beurt
alles wat met het Koningshuis te maken had,bevallingen,huwelijken
en dynastieke overlijdens in het grote monarchenboek te calligraferen.
Om het gemak verhuisde hij van Antwerpen naar Brussel,eerst Vorst,
daarna defintief in Ukkel waar in 1921 zoon Karel geboren werd.

Van Nijlen maakte van zijn privéleven een ware puinhoop,naar
buiten toe was hij de bedeesde dichter,een en al beschaving,sobere
beminnelijkheid en mild begrip.Maar thuis gedroeg hij zich echt
onhandelbaar,zowel als echtgenoot en als vader.In momenten van
woede,en die waren nogal frekwent,verweet hij zijn gezin een blok
aan zijn been te zijn,die zijn literaire aspiraties belemmerden.Hij
specialiseerde zich full-time in onvrede,bij de minste woorden-
wisseling met zijn vrouw Griet zocht hij de kroeg op.En naarmate
hij troost zocht in de drank,stapelden de scénes zich op.In de kroeg
schreef hij zijn verzen,dronk er zijn 'geuze' en voelde er zich verlost
van de sociale,familiale en morele verplichtingen die hem zogezegd
hinderden.

Van zijn dochter Sofie kon hij nogal wat verdragen,maar zoon Karel
was voor hem meestal de kop van Jut.Vader en zoon konden het niet
met elkaar vinden.
Tijdens de tweede wereldoorlog was Karel bij het verzet aangesloten,
wat hem dramatisch zou opbreken.Een eerste maal werd hij door de
Gestapo gearresteerd in februari 1944,maar hij wist te ontsnappen in
het station van Leuven.Hij dook onder,maar kon zich niet bedwingen
binnen te blijven,op 2 April 1944 bezocht Jan Van Nijlen zijn zoon
Karel op diens geheime adres,en bezwoer hem zich gedeisd te houden,
maar Karel wilde niet luisteren.De Gestapo kwam hem op het spoor,
en de 23-jarige Karel,al gehuwd en vader van een zoontje,begon een
lijdensweg,eerst gevangenis van St-Gillis,daarna achtereenvolgens in
Breendonk,Buchenwald,Sangerhausen en het kamp van Ellrich dat
hij begin februari 1945 niet overleefde.

De moeder van Karel,die goedhartige Griet Van Eeckhoven smolt weg
van verdriet,en vader Jan Van Nijlen raakte verstrikt in een mengeling
van schuldgevoel,wroeging en pijn.
Kort daarop ging ambtenaar Jan Van Nijlen met pensioen.
In September 1963 stierf zijn vrouw Griet Van Eeckhoven,na 52 jaar
met Jan Van Nijlen getrouwd geweest te zijn,hem bemind en
verduurd te hebben.

Jan Van Nijlen bleef dan op 78-jarige leeftijd ontredderd alleen achter.
Na enkele maanden sukkelen op het lege appartement,vond zijn dochter
Sofie het geraadzaam hem te doen opnemen in een familiepension,waar
hij verder wegkwijnde.In Augustus 1965 moest hij dringend opgenomen
worden in het Brusselse Moliere-ziekenhuis met een acute buikvliesont-
steking.
Jan Van Nijlen overleed er op 14 Augustus 1965.

Hierna het grafschrift dat Jan Van Nijlen voor zichzelf reserveerde:

Hij was een stille,zeer bedeesde man,
die hield van bloemen,dieren en insekten.
totdat het warme gras zijn lichaam dekte:
't is nu gedaan met de heer Nijlen (van)

Hij was een mus op het maatschappelijk dak,
hij kon geen vrede met de mensen vinden,
en libertijnen en pastoorsgezinden
stak hij glimlachend in dezelfde zak

Hij zei adieu alvorens aan te komen
hij vond met moeite het persoonlijk nest,
voor zijn ultieme slaap.Zijn oude dromen
zijn,nu in gruis,een zeer behoorlijk mest.

Het is zeker niet zijn mooiste gedicht,ook niet het meest gelukte,maar
't typeert wel de zwaarmoedige kijk op zijn eigen leven.
Hij is in alle stilte heengegaan,totaal uitgeleefd.

Alterego

Bericht aan de reizigers

Bestijg de trein nooit zonder uw valies met dromen,
dan vindt ge in elke stad behoorlijk onderkomen.

Zit rustig en geduldig naast het open raam:
gij zijt een reiziger en niemand kent uw naam.

Zoek in 't verleden weer uw frisse kinderogen,
kijk nonchalant en scherp, droomrig en opgetogen.

Al wat ge groeien ziet op 't zwarte voorjaarsland,
wees overtuigd: het werd alleen voor u geplant.

Laat handelsreizigers over de filmcensuur
hun woordje zeggen: God glimlacht en kiest zijn uur.

Groet minzaam de stationschefs achter hun groen hekken,
want zonder hun signaal zou nooit één trein vertrekken.

En als de trein niet voort wil, zeer ten detrimente
van uwe lust en hoop en zuurbetaalde centen,

Blijf kalm en open uw valies; put uit zijn voorraad
en ge ondervindt dat nooit een enkel uur te loor gaat.

En arriveert de trein in een vreemdsoortig oord,
waarvan ge in uw bestaan de naam nooit hebt gehoord,

Dan is het doel bereikt, dan leert gij eerst wat reizen
betekent voor de dolaards en de ware wijzen...

Wees vooral niet verbaasd dat, langs gewone bomen,
een doodgewone trein u voert naar 't hart van Rome.

Jan van Nijlen
uit Verzamelde Gedichten (1964)

[Bosrankje]

Lieve Gustilpe,

Met deze ppt wil ik je bedanken voor het mooi gedicht dat
je in ons Laar hebt geplaats !

Straks waren wij beiden bezig iets voor jou te schrijven, zonder
het te weten. Alter over Jan Van Nijlen, 'bericht aan de reizigers'
en ik was een ppt aan 't maken over de 'harmonikaspeler'!

Met plezier heb ik (wij) weer alles gelezen : o.a. je prachtig verwoord
gedicht over de lente en ook jouw interessante tekst over de vrouwen
in Peru op 8 maart, (Internationale vrouwendag).

Bedankt voor jouw lief bezoek in onze topics en tot schrijfs...

Alter en Rankje

[Bosrankje]

Lieve Krakje,

Bedankt voor je prachtige bloemen
om de winter te doen vergeten

Lieve warme groetjes van ons beiden en
hopelijk heb je genoten van je zondag ?

Alter en Rankje


Deze ppt met een prachtige tekening van
Marjolein Bastin is natuurlijk ook bestemd
voor iedereen die hier langskomt

[Bosrankje]

http://youtu.be/TEPsP2dor0w


We zullen doorgaan
Met de stootkracht
Van de milde kracht
Om door te gaan
In een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Met de wankelende zekerheid
Om door te gaan
In een mateloze tijd
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan
In een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Telkens als we stil staan
Om weer door te gaan
Naakt in de orkaan
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Als niemand meer verwacht
Dat we weer doorgaan
In een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

Tekst en muziek: Ramses Shaffy

[Alterego1]

[krakje]

koud buiten dus amuseren aan pc,
was weer fijn om bij te lezen, prachtig die gedichten,
nog een fijne maandag met de groetjes van krakje

afbeelding bloem van norman

[Norman12]

.
Groetjes met koude handen

[Alterego1]

[Monika **]

.

lieve lezers
u moet even geduld hebben met de onders foto
ik dank alle die voorbij komen
en wens een fijne avond
liefs Van Monika

[Bosrankje]

Lieve vriend(inn)en,

Hartelijk dank voor jullie bezoek ondanks het heel
slecht weer

Krakje, een heel harmonieuze compositie, hoor !
En we zijn blij te weten dat jij graag in ons Laar
komt lezen !
Het is inderdaad koud buiten en de sneeuw begint
een tapijt te vormen... Wat een koude lente !


Norman, volgende keer je handen verwarmen aub

Wat heb je weer mooie illustraties en foto's gevonden !

- de eenzame man, heel hoog in de immense bomen en
vissend naar vallende sterren... surrealistisch !
- een zeldzame bonzaï (van een blauwe regen met een
waterval van blauw-paarse bloemen !)
- a fiddler on a... star with a girl on the moon, of een heel
bijzondere uitvoering van 'moonlight serenade'
- een mysterieuze vrouw in rood... levend of dood ?
- en de apotheose : twee prachtige foto's (die ik nog
niet kende) van Audrey Hepburn die zo veel op mijn
moeder leek !
Je hebt echt een heel goede keuze gemaakt ! Bedankt !

Monika, wat een mooi gedicht over deze speciale 'winter-
lente' in onze prachtige Ardennen waarvan je heel gelukte
foto's maakt ! (met speciaal effect) !

Nogmaals bedankt voor het moois dat jullie in ons stekje
telkens brengen !

We willen ook iedereen die hier langskomt hartelijk groeten...

Alter en Rankje