Samenvatting van titels van juni
Alles betalen wordt in deze crisistijd steeds moeilijker. De paardenkastanje laat het niet aan zijn takken komen, want deze zijn overvloedig getooid met ontelbare bloempjes en blaadjes. Maar de natuur is door het slechte voorjaar trager dan ooit.
De allermooiste bloem dat ben jij, zei mijn vader tot mijn moeder met een brede glimlach, waarop ze antwoordde, ja je kunt mij nooit missen.
Oh muze, jij laat mij soms in de steek, maar later kom je terug als een hersenschim.
Wat men met achterbroek bedoelt begrijp ik niet goed. Bij mij bestaat een broek uit een voorste en een achterste, dus de broek.
Ik herinner mij nog iets grappigs. Bij mijn ouders was er een verre neef van mijn man steentjes aan de muren aan 't plaatsen. Mijn zussen en ik waren er naartoe gegaan hetgeen de gewoonte was 's zaterdags in de namiddag.
Zoals gewoonlijk had ik mijn moeder haar krullen ingedraaid en had ze plaats genomen onder de haardroger.
De tegelzetter begon tegen mijn moeder te praten, maar daar ze onder de haardroger zat zei ze, ik hoor niet goed wat je zegt. Wij herhaalden het nog eens kort bij haar en zo wist ze wat de man had gezegd.
Na een half uurtje kwam mijn moeder vanonder de haardroger. De man wou nog iets vragen en kwam kort bij haar staan en praatte luid tegen haar.
Ons moeder begreep niet waarom die zo luid sprak en antwoordde,
ik ben niet door hoor. Wij konden ons niet inhouden van het lachen en proestten het uit. Die man keer raar op. Wij hebben toen uitgelegd
dat het door die haardroger kwam dat ze hem niet verstaan had en dan hebben we er samen om gelachen. Dat is iets dat we nog dikwijls ophalen.
Bij het voortdurend regenweer doen laarzen hun dienst.
Iedereen gaat op zoek naar het geluk. Sommigen vinden het, anderen niet zoals diegenen die in 't gevang zitten , die hebben het verpest.
Bij een ochtendkoffieklets praat ik met Sara over allerlei dingen. Ook over waarheid, want dat heeft bij ons een grote waarde. Van leugens en smoesjes willen wij niet weten. Zo vertelde ik haar deze keer, ik had weer een droom, een rare droom die steeds weerkeerde, iets stoms hoor.
Het gaat steeds van toen ik nog bureelwerk deed. Ik had besloten om te stoppen en deed mijn opzeg. Maar door omstandigheden, ik weet al niet meer wat, kon ik toch blijven werken. Maar ik had dus mijn ontslag al gegeven maar ik bleef maar doorwerken. Het resultaat was dat ik dus jaren werkte zonder te worden betaald. Raar tot ik ging reklameren en die baas stelde mij steeds gerust dat ik het bedrag van al die jaren wel zou krijgen. Maar er kwam niets van in huis. Ik was boos en erg opgesmeten en zo werd ik dan tenslotte wakker. ik was echt blij dat het maar een droom was. Stel u voor, wie zou dat nu doen. Ik wou dat ik dit nooit meer droomde en na enkele keren is het dan toch gestopt, oef.
Toen ik nog heel jong was en nog thuis woonde, liet ik mijn kleren maken bij de moeder van een vriendin. Het naaistertje werkte zo fijn dat men haar "het gouden naaldje" noemde. Alles was zo perfect genaaid en dat tot mijn grote voldoening.
Een ode aan de meerkoet kan ik niet geven want ik heb hem nog niet gezien in onze buurt.
Mijn nonkel, hij is ook al overleden, zong vroeger altijd liedjes van Tinny Rossi, die man had zo'n zachte stem.
Hij vertelde dan dat hij vroeger voor hun boerderijtje in een droge gracht zat met de buurjongens en dat zij hem telkens vroegen om nog een liedje te zingen. Ze vonden dat hij die stem van de zanger zo goed kon nadoen.
In 1914, de tijd van de eerste wereldoorlog. Er werd al zo dikwijls over gepraat maar het was nog de stilte voor de storm die later uitbarstte.
Er werd een man gevonden in Brussel, een buitenslaper zoals men zegt op een bank in de harde vrieskou. Dit was nu eens sterven in een oude jas.
Hij zei vroeger altijd vertelden mensen, ik blijf buitenslapen tot aan mijn allerlaatste zucht.
Ik heb er mijn vraagtekens bij om te denken dat hij zo'n leven had gewild, want dat is echt zinloos.
Toen de vrouw ontdekte dat haar man was vreemd gegaan vroeg ze onmiddellijk de scheiding aan.
Haar man smeekte haar om vergiffenis en zei dat het gedaan was en dat het nooit meer zou gebeuren. Zijn vrouw antwoordde hem, ik zal je nooit meer geloven het is definitief gedaan. Spijtig voor hem, maar hij had erom gevraagd.
Mijn zoon en de zoon van onze naaste buur speelden vroeger altijd samen, het waren dikke vriendjes. Nu heeft iedereen zijn gezin en is het fel verwaterd. Dit zijn zomaar gedachten die nog dikwijls boven komen.
De jeugd van mijn zoon was echt schitterend, dat zegt hij nog zo dikwijls.
Nu gebeurt alles meer op een andere manier, maar ja de tijden veranderen.
Yna
Wees blij en geniet.