"Ge zijt mis!" "Verkeerd!" "Je spreekt onzin": In ‘ kort, je bent zot, of het scheelt niet veel! Er wordt nogal met modder gesmeten zeg! Neen, niet in kolder. Hier kunnen we nog eens met elkaar lachen, zonder de een of ander te kwetsen. Hier spelen verworven papieren titels van in de jaren stillekens, geen rol. Het zijn en waren gewoon plezante tijden. ’t Is plezant om er nog eens over te kunnen schrijven, maar al bij al, het zijn vergane jaren. Ze komen niet meer terug. Wij, als oude krakken, moeten het stellen met het heden en ons pensioen, dat we gelukkig nog gehaald hebben of dat sommigen nog moeten behalen! Anderen dan weer niet, bij tekort aan leven!
Ergens in een of andere kast liggen bij mij zo van die oorkonden, officieel erkende, papieren die bevestigingen, dat ik hier en daar een opleiding of cursus heb gevolgd. Eerlijker nog, dat ik er gewoon aanwezig was. Gewoon omdat ik niet anders kon. ‘ k Moest wel!
Zevenenveertig jaar voor dezelfde baas werken, doet het stapeltje verbleekte papieren en, al of niet welgemeende, erkentelijkheden groeien. Het enige erkentelijksbewijs dat ik koester en ergens met een verroeste duimspijker aan mijn behangpapier heb omhoog gehangen, is die van vrijwillige bloedgever. Want, dat moest niet. Ik mocht! De rest van de, niet zelden, “gekregen” getuigschriften van aanwezigheid, oplettendheid en leren-drinken-heid, liggen hier ergens te vergaan. De belofte dat ik paterken zou worden, die ik als klein manneke heb gedaan, was met de gekruiste vingers op mijn rug. Niks waard, dus! Stel U voor: pater ED. en ik heb niet eens een baard. Wel een snor die mijn mannelijkheid moet bewijzen. Over de “rest” zal ik maar zwijgen. De vrouw kan dit ook lezen!
Na mijn dood, kunnen de kinderen die paparassen gebruiken om er hun haard mee aan te steken. Ermee stoefen, zullen ze niet. Ze zijn beter gewoon dan dat. Het zijn nu allemaal Ceo’s of manager van iets! “Manager van wat?” denk ik soms. Sommigen onder die titeldragers kunnen niet eens hun job beschrijven in hun eigen taal. Ik ken er toch enkelen die blijven hangen: Om er zo een paar te noemen” Sale manager junior of senior” of Jehovahswitness- persmanager. Zo heb ik er al honderden de deur gewezen. Ik hoef verdorie niet elke dag een nieuwe stofzuiger, nog minder lege vuilniszakken, die uit zichzelf blijven rechtstaan! Laat staan, dat ik Allah, Pierken of God zou verraden, en dat zonder die zeven dagen goed- of teruggarantie! Noppes! Goed geweten!
Och ja, dat slim zijn, daar heb ik zo mijn twijfels over! Soms, en gelet op het heden, vraag ik mij af, of wij eigenlijk, geen gestampte dommeriken zijn geweest. Wij zouden ook beter onze naam achterstevoren hebben uitgesproken. Aan veelwijverij hebben gedaan, en al de zonnecrèmes in de vuilbak hebben gesmeten!
En dan komt die dag dat men je zegt “manneke, het is genoeg geweest. Je mag er zo een beetje mee stoppen”. Dan bekijk je nog even die oorkonde die je indertijd hebt gekregen en die ondertekend werd door een dotatietrekker. Je denkt terug aan een paar Koninklijke of erger nog, prinselijke, bezoeken op het werk en zegt dan in jezelf, “makker, ik heb zo een paar keer naast jou gestaan, zelfs eens naast je staan pissen! En dat dan nog…. met een pint in de handen” Ter verduidelijking: dat pissen was uiteraard in een herentoilet, en dat naast staan pissen” was wel de bedoeling. Ik wou natuurlijk niet op hem…” (echt gebeurd)
En dan, op die bewuste en laatste dag is het gedaan. Zonder een dankbriefje van je baas. Dat laatste is bij ons wel de gewoonte. Je trekt de deur achter je kont dicht, en ze gaat nooit meer open. Ineens ben je een bijna onbestaande als het ware. Iemand van wie verwacht wordt, dat hij zo snel mogelijk, zijn euthanasiepapieren in orde zet!
Men kan dan zijn laatste wil neerschrijven op de achterkant van al die oorkondes, attesten en getuigschriften, of hoe je het ook noemen mag. Plots zijn die niet veel meer waard dan de prijs van een perkamentpapier. Het kan echter geen kwaad! Iedere dag maken of kopen ze er nieuwe bij.
Daar je in feite vrij bent, wordt je misschien beroemd!
Wie weet, kom je op TV. in“Iedereen beroemd” en wordt je van de een op andere dag nog eens uitgenodigd bij een of ander duidingprogramma als “Amerika,islam of oude-zakken-ervaringskundige”. Wie weet, krijg je bezoek van Manneke Paul. En, je niet bukkend, mag je dan met een beetje geluk, je gedacht eens zeggen over onze maatschappelijke, sociale en politieke maatschappij. Met nog veel groter geluk, kom je dan niet op alle schandpaal -Tv-zenders of, in de met drukinkt besmeurde kranten terecht met als hoofding:
“Dit is de oudbakken volkskenner, die het volk openlijk aan de macht wil brengen. Een Gallier van de oude soort Dan nog ene van het Sennet. Gekend voor allerlei feiten. Weg met hem, en zijn volgelingen!”en ” Geef ons wapens(*)” “Wij gaan die gast afschieten. Het is een gevaar voor het land” (*)Uiteraard is dit laatste een toppunt van plagiaat. Iets dat alleen dikke politiekers, ministers in spe, mochten roepen!
Minister worden? Wie weet? Het is alleszins een goede bijverdienste. En, je mag zelfs na de nieuwe carrière nog eretitels dragen ook! Minister van staat of zo iets. Men hoeft daarvoor geen adelbrieven te hebben of Pyromaan of fraudeur te zijn. Kunnen liegen en overdrijven is echter een noodzaak om zich te kunnen laten "intiteleren" !
Om Baron te worden heb je dan andere papieren vandoen. Met de vélo kunnen rijden heeft voorrang. Hoewel, Eddy heeft het verdiend. Een ingekaderd eredoctoraatdiploma (doctoratus honoris causa) in onkunde staat ook al goed aan de muur. Daarvoor moet men geen kroonprins zijn, maar het helpt! Maar dat dragen van titels kan ook vermoeiend en saai worden.
Ben ik gelukkig, dat ik gewoon Ceo ED. ben. Mijn eigen baas. Tenminste, als de vrouw niet thuis is!
Ergens in een of andere kast liggen bij mij zo van die oorkonden, officieel erkende, papieren die bevestigingen, dat ik hier en daar een opleiding of cursus heb gevolgd. Eerlijker nog, dat ik er gewoon aanwezig was. Gewoon omdat ik niet anders kon. ‘ k Moest wel!
Zevenenveertig jaar voor dezelfde baas werken, doet het stapeltje verbleekte papieren en, al of niet welgemeende, erkentelijkheden groeien. Het enige erkentelijksbewijs dat ik koester en ergens met een verroeste duimspijker aan mijn behangpapier heb omhoog gehangen, is die van vrijwillige bloedgever. Want, dat moest niet. Ik mocht! De rest van de, niet zelden, “gekregen” getuigschriften van aanwezigheid, oplettendheid en leren-drinken-heid, liggen hier ergens te vergaan. De belofte dat ik paterken zou worden, die ik als klein manneke heb gedaan, was met de gekruiste vingers op mijn rug. Niks waard, dus! Stel U voor: pater ED. en ik heb niet eens een baard. Wel een snor die mijn mannelijkheid moet bewijzen. Over de “rest” zal ik maar zwijgen. De vrouw kan dit ook lezen!
Na mijn dood, kunnen de kinderen die paparassen gebruiken om er hun haard mee aan te steken. Ermee stoefen, zullen ze niet. Ze zijn beter gewoon dan dat. Het zijn nu allemaal Ceo’s of manager van iets! “Manager van wat?” denk ik soms. Sommigen onder die titeldragers kunnen niet eens hun job beschrijven in hun eigen taal. Ik ken er toch enkelen die blijven hangen: Om er zo een paar te noemen” Sale manager junior of senior” of Jehovahswitness- persmanager. Zo heb ik er al honderden de deur gewezen. Ik hoef verdorie niet elke dag een nieuwe stofzuiger, nog minder lege vuilniszakken, die uit zichzelf blijven rechtstaan! Laat staan, dat ik Allah, Pierken of God zou verraden, en dat zonder die zeven dagen goed- of teruggarantie! Noppes! Goed geweten!
Och ja, dat slim zijn, daar heb ik zo mijn twijfels over! Soms, en gelet op het heden, vraag ik mij af, of wij eigenlijk, geen gestampte dommeriken zijn geweest. Wij zouden ook beter onze naam achterstevoren hebben uitgesproken. Aan veelwijverij hebben gedaan, en al de zonnecrèmes in de vuilbak hebben gesmeten!
En dan komt die dag dat men je zegt “manneke, het is genoeg geweest. Je mag er zo een beetje mee stoppen”. Dan bekijk je nog even die oorkonde die je indertijd hebt gekregen en die ondertekend werd door een dotatietrekker. Je denkt terug aan een paar Koninklijke of erger nog, prinselijke, bezoeken op het werk en zegt dan in jezelf, “makker, ik heb zo een paar keer naast jou gestaan, zelfs eens naast je staan pissen! En dat dan nog…. met een pint in de handen” Ter verduidelijking: dat pissen was uiteraard in een herentoilet, en dat naast staan pissen” was wel de bedoeling. Ik wou natuurlijk niet op hem…” (echt gebeurd)
En dan, op die bewuste en laatste dag is het gedaan. Zonder een dankbriefje van je baas. Dat laatste is bij ons wel de gewoonte. Je trekt de deur achter je kont dicht, en ze gaat nooit meer open. Ineens ben je een bijna onbestaande als het ware. Iemand van wie verwacht wordt, dat hij zo snel mogelijk, zijn euthanasiepapieren in orde zet!
Men kan dan zijn laatste wil neerschrijven op de achterkant van al die oorkondes, attesten en getuigschriften, of hoe je het ook noemen mag. Plots zijn die niet veel meer waard dan de prijs van een perkamentpapier. Het kan echter geen kwaad! Iedere dag maken of kopen ze er nieuwe bij.
Daar je in feite vrij bent, wordt je misschien beroemd!
Wie weet, kom je op TV. in“Iedereen beroemd” en wordt je van de een op andere dag nog eens uitgenodigd bij een of ander duidingprogramma als “Amerika,islam of oude-zakken-ervaringskundige”. Wie weet, krijg je bezoek van Manneke Paul. En, je niet bukkend, mag je dan met een beetje geluk, je gedacht eens zeggen over onze maatschappelijke, sociale en politieke maatschappij. Met nog veel groter geluk, kom je dan niet op alle schandpaal -Tv-zenders of, in de met drukinkt besmeurde kranten terecht met als hoofding:
“Dit is de oudbakken volkskenner, die het volk openlijk aan de macht wil brengen. Een Gallier van de oude soort Dan nog ene van het Sennet. Gekend voor allerlei feiten. Weg met hem, en zijn volgelingen!”en ” Geef ons wapens(*)” “Wij gaan die gast afschieten. Het is een gevaar voor het land” (*)Uiteraard is dit laatste een toppunt van plagiaat. Iets dat alleen dikke politiekers, ministers in spe, mochten roepen!
Minister worden? Wie weet? Het is alleszins een goede bijverdienste. En, je mag zelfs na de nieuwe carrière nog eretitels dragen ook! Minister van staat of zo iets. Men hoeft daarvoor geen adelbrieven te hebben of Pyromaan of fraudeur te zijn. Kunnen liegen en overdrijven is echter een noodzaak om zich te kunnen laten "intiteleren" !
Om Baron te worden heb je dan andere papieren vandoen. Met de vélo kunnen rijden heeft voorrang. Hoewel, Eddy heeft het verdiend. Een ingekaderd eredoctoraatdiploma (doctoratus honoris causa) in onkunde staat ook al goed aan de muur. Daarvoor moet men geen kroonprins zijn, maar het helpt! Maar dat dragen van titels kan ook vermoeiend en saai worden.
Ben ik gelukkig, dat ik gewoon Ceo ED. ben. Mijn eigen baas. Tenminste, als de vrouw niet thuis is!
