Als de hoge boom
eindelijk rust
na het ongewilde wiegen
door een frisse wind
naar beneden kijkt
en een tapijt
van gevallen blaadjes vindt
Haalt hij de takken op
hij weet
dat hij een volgend seizoen
weer nieuw gebladerte wint.
Elke keer als je hier verschijnt, weten wij
dat we iets bijzonders zullen mogen lezen !
Nooit zijn we teleurgesteld geweest en deze
keer ook weer niet !
Heel diepzinnig, confronterend, herkenbaar,
mooi verwoord en vooral (voor mij toch) zeer
beroerend, zijn jouw prachtige gedichten !
Bedankt om dit alles met ons te willen delen !
Lieve groetjes van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Er werd gebeld. ik opende de voordeur en zag mijn twaalfjarige kleindochter.
Het was alsof ik twaalf jaar geslapen had.
Nu pas zag ik dat ze was gegroeid tot een mooie, bijna jonge dame.
Ik sla het fruitsap, het gesprekje en de knuffel maar over. Nadat ik de deur gesloten had ging ik zitten op de zetel en stak een sigaret aan.
Ik dacht aan al onze kleinkinderen. alle tien. Plots werd me iets overduidelijk.
Mijn zoeken naar het waarom van het leven, mijn plaats hier, mijn "voetafdruk", alles werd gevonden en beantwoord. Nabestaan, nakomelingen.
Zonder mij hun grootmoeder en hun moeders waren zij er niet. Dat is de eden van mijn geboorte. Zorgen dat de lijn wordt verder gezet.
Meer moet dat niet zijn.
Geen onnodig zoeken meer in de Cosmos, naar de toch niet op te lossen vraag van hoe is alles gemaakt.
Nageslacht. That's it.