Het leven zoals het is...(vervolg)

Weelderige, warme uren
verborgen in het ochtendgrijs,
door de middagzon bevrijd.

Een "ode"
aan de mooie zomer,
de vrijheden
die we ons konden
veroorloven.

Intens buiten leven,
eten,...spelen,
een heerlijk concept,
spijtig genoeg,
bijna op.
We varen in het kielzog...

Tegelijk...
blij en verdrietig zijn...
'k wist niet dat het kon,
zo'n dubbel gevoel,
die absurde mengeling
van wit en zwart die
in elkaar vloeien.
Die negatieve feiten
opboksend tegen
de positieve vooruitzichten.

Uiterlijk kalm,
van binnen bruisend en
mousserend,
wachtend tot het ontstoppen
van de champagnefles.

Vreemd...
de wekker liep niet af
deze morgen.
We stonden op
zonder haast,
maakten ons samen klaar.

Vreemd en fijn,
dat we nu alle dagen
samen zijn,
vrij...
in ons doen en laten.
Een nieuwe levensfase,
de laatste...

lieve Hilde
ondanks de regen kom ik u een groet uitbrengen
liefs Monika.

Hilde,

Geniet er nog lang van,samen met je echtgenoot
en de kinderen,het is je van harte gegund.

Met vriendelijke groetjes van,

Rankje en Alter

Twee mooie kaartjes...voor mij...

Monika met lieve, schattige herfst...

Lief, mooi Rankje
met pensioenwensen...

De lucht zwaar en dik,
melkachtig wit.
Stille bomen
die hun kleur wijzigen.
De vurige vlierboom
vol rode bessen,
rododendrons met
gele en rode stippen.
Eén enkele zwaarmoedige roos...
Een hoofd vol spinnenwebben...
De zomer is met pensioen,
genietend van heerlijke....
pompoensoep.

Hilde,

Je gedicht 'Herfst' staat op 12 Oktober bij
Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.

Vriendelijke groetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

Een weiland...in pastelgroen
onder weids blauw...
daar gaan we naartoe.
Grashalmen,
weidebloemen,
zachtjes wiegend op
meeslepende melodieën.
Kinderen al huppelend,
rennend,
komen ons tegemoet.
Arm in arm
volgt een grote stoet.
Allen zijn jong,
hebben "iets" bekend.
We zijn thuis gekomen
in 't beloofde land
van mijn dromen...

Kleurrijke herfstgroetjes
vol genegenheid ...
van Rankje en Schrijfster...
heel blij mee...
liefs van hilde

We leefden de weekenden,
we werkten de dagen,
op wegen die gestructureerd
naast elkaar lagen.

Nu...aangekomen
op het kruispunt van 't leven
waarin deze twee wegen
zich in elkaar verweven.
't Is wennen...
elkaars draagvlak verkennen.
Eigen ruimte creëren,
zin geven ...
aan de nog resterende tijd.
Niet "IK"...
maar "WIJ"...