Yna, Neske, ik meende en meen nog altijd oprecht wat ik intikte.
Ik heb me lang gekoesterd gevoeld op het oefenforum, ik moest toen ook
de meest elenemtaire dingen nog leren en dan zag ik zoveel van jullie en anderen.
Dat wou ik ook kunnen maar kon het niet.
Ik wou jullie mijn waardering tonen.
Elisa, vanaf het eerste uur ging ik ervan uit dat mijn topic geen egotrip
moest worden. Ik wil zo graag gedichten die me raken of raakten, delen.
Bo'ke en Rapke, van "hartjes onder de riem steken" in beeldspraak gesproken...
Schrijfster, ik ben zo vrij mijn interpretatie van jouw antwoord voor mezelf te houden.
Fijn dat je lezen kwam!
Rankje en Alter, sfeervol herfstbeeld!
En dan droom ik weer weg en denk aan kabouter Pinnemuts...
**************
Uit oma's dagboek
Toen ze nog klein was
Toen ze nog klein was en vaak slapen bleef, was mijn dagtaak
aangenaam zwaar en zoet. Een kwartelke van kwik was ze!
Ik herinnerde me een gedichtje van René De Clerck
"Mijn dochterke".
"Zij" was mijn kleindochterke.
Zoveel was er te doen, zoveel te ontdekken, soms teveel…
En dan was het slapenstijd en las oma voor, gezellig samen met haar in bed...
nee, niet uit de Tiny boeken met de mooie tekeningen die oma bewonderde,
dan koos ze uit :"Waarom " (een boek dat we ooit kochten voor
onze kinderen en dat ze achteloos achterlieten toen ze het huis verlieten.)
De korte uitleg was op kindermaat geschreven hoewel ik, die al lang
geen kind meer was er soms toch niet veel van begreep.
Nu, ja, zij koos de onderwerpen, ik niet!
Het was altijd weer hetzelfde scenario!
"Eéntje mag je kiezen..."
"Oke, oma!"
Dat deed ze dan.
Het werden er twee en uiteindelijk drie of nog veel meer...
Bij het zoveelste draaide ze zich om,
trok het dekbed wat hoger over haar schoudertjes en zei met een zelfzeker stemmetje:
"Lees maar verder oma, ik blijf luisteren hoor!"
Dan wist ik zeker dat ik even later voor mezelf aan het lezen was.
Ze sliep dan als een roos!
************
Mijn klein, klein dochterke
Gelijk een daske zijt ge dik,
Gelijk een kwartelke van kwik,
Gelijk een moorke soms zo zwart,
Mijn klein, klein dochterke, mijn hart!
Maar nu gewassen je daar zit,
Daar is geen engelke zo wit,
Daar is geen lammeke zo zoet,
Mijn klein, klein dochterke, mijn bloed!
Ik hef je op de okselkes omhoog,
Ik zie een sterreke in elk oog,
En voor mijn armoe word ik blind,
Mijn klein, klein dochterke, mijn kind!
René De Clerq (1877-1932)
uit: Gedichten (1907)
***************
Groetjes van Janina
Laatst gewijzigd door Janina op 24 okt 2013, 22:22, 1 keer totaal gewijzigd.
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)