Vanavond voor het laatst gekeken naar BIRTH DAY van Lieve Blanckaert.
Treffende beelden zonder emo- tv te zijn.
Maar ik zou ik niet zijn als ik niet ontroerd en geroerd werd door deze in beeld vastgelegde emoties van jonge moeders, meegevoeld door haar.
"Quand on n'a que L'Amour" Brel...
En dan komt er ergens weer een gedicht tot leven uit blijkbaar toch opgeslagen herinneringen.
De mapjes in mijn hoofd zijn voorlopig nog betrouwbaarder dan wat ik
in mijn pc mapjes bewaar.
het geluk
als kind
graven wij
vergeefs
naar schatten
en groot geworden
graaft het kind
in ons
steeds voort
en kijkt
verwonderd naar al wie
volwassen
niet langer
in het uiteindelijk
geluk
gelooft...
een glimlach
waart
verwezen
van de een
naar de ander
want
wij zijn moe
en leven
donker
en verdoken
de vele dagen
door
maar 's nachts
liggen wij
wakker
met angstogen
van verwachting
nog altijd
even klein
en groot
Anton Vlaskop
Driekoningengroetjes!
Janina
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)
Het is ons eerste bezoek in het nieuwe jaar
maar het zal zeker niet het laatste zijn
Mijn (onze) wandeling in je mooie stekje was
weer interessant, leerzaam en soms ook zeer
ontroerend, vooral bij het lezen van je jongste
gedicht 'Lieve' (zo herkenbaar zoals Robbe
schreef) en wij hebben ook een prachtige tekst
ontdekt 'de troostvogel' die ik ondertussen al
enkele keren herlezen heb !
Bedankt om dit alles met ons te delen !
Tot schrijfs en warme groetjes van ons beiden
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Rankje, troostvogels moet je zoeken...
Al is het een mezenpaartje dat nu
al denkt dat het lente is
en een nestplaatsje zoekt...
Yna, mijn joggertje heeft alvast het nieuwe jaar goed ingezet.
Ik niet en ook toch wel een beetje.
Joggen doe ik niet. Ik ga wel met de voettram mijn boodschappen doen
en dan ga ik welgeteld tien minuten heen en tien minuten terug tegen ongeveer
4 km per uur...ik hoef niet te joggen!!!
**********************
Of iemand van jullie zich nog het verhaal van Godfried Bomans 'De kerstengel' herinnert, weet ik niet. Ik alleszins wel!
Elk jaar weer kost het me steeds meer moeite om die kerstboom te versieren.
Dat heeft niets te maken met dat ik me minder fit zou voelen, integendeel!
Er zijn andere gevoelens die om reden in doekjes gewikkeld willen blijven.
Maar de kinderen en kleinkinderen komen en dan moet er toch die kerstboom zijn met zijn lichtjes, in de kamer de brandende kaarsjes...het is maar één keer 'Kerstmis' in een jaar.
En dus werden uit de kelder een paar dozen met kerstversieringen naar boven gesjouwd.
Uiteindelijk stond hij daar, gesierd met lichtjes en glitter en ik geef toe dat hij wel iets betoverends had totdat ik in mijn doos met etiketje 'Goud' nog een engel met satijnen vleugeltjes vond.
Ooit viel hij van een gekregen en lang vergeten kerstkransje, de lijm was niet weerbestendig.
Een gevallen engel dus.
Ik nam hem teder in mijn handen, zette hem hoog in de boomtop.
Niemand zei :'O, hoe mooi die engel daarboven'.
Dat hoefde ook niet.
De engel en ik weten waarom...
en hij is omzichtig en even teder
weer opgeborgen in mijn doos met het etiketje: 'Goud'.
Janina
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)
Rankje,
"Le coeur a ses raisons que la raison ne connait pas." B. Pascal
................
-Luister,
roept de boom,
hoe in mij de lente speelt
als een kind.
-Dat wil ik zien,
hijgt de bijl.
Het gemoed
van haar handvat
schiet vol.
Johan Bovyn
Hoe kan ik anders dan daaraan denken nu ik zag
hoe mijn buurman zijn prachtige hoogstam kerselaar rooide.
Er kwam geen bijl aan te pas...een kettingzaag-
het gemoed van de zaag schoot niet vol
laat staan dat van de bedienaar.
Integendeel!
Die boom moest weg!
De snerpende kettingzaag deed urenlang
onverbiddelijk
wat van haar verwacht werd...
Weg mooie bloesems die ik op een lenteavond
genietend van de avondstilte
op mijn verweerd tuintrapje bewonderde,
weg de kersen die buurman ons bracht
weg de herfstbladeren die steevast
in onze tuin neerdwarrelden
en die nooit met tegenzin bijeen geharkt werden...
Integendeel!
Voor wat, hoort wat!
Een beetje triest? Ja!
Maar er zijn ergere dingen
die nog veel triester zijn...
Janina
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)
Zo maar...
Waarom huil je nou
Waarvoor heb je angst - m’n lieveling
Kom geef mij je hand
En droom nu maar - terwijl ik zing
Dan duurt de nacht ook niet zo lang
Dus slaap gerust - wees niet bang.
Want er zijn geen wolven in het bos
Echt waar - m’n kind
Alleen 'n kleine nachtegaal zingt zacht
Zijn liedje voor de wind
Jouw dagen zijn - nog zorgeloos
Ja - nog zo speels - zo eindeloos......
Tekst: Dimitri Van Toren
Muziek: Dimitri Van Toren