Zoals Neske een mooi verhaal over "de lange asem" schreef, wil ik ook eens vertellen over "kalissenhout" of zoethout.
Toen wij als kind een kalissenhout kregen hadden wij daar heel lang snoepplezier van. We moesten er zeker bij het begin hard op bijten tot er allemaal vezels aanhingen en er de lekkere zoete smaak uit kwam.
Als de vezels te lang werden sneden we er een stukje af en konden we opnieuw beginnen knabbelen. Op den duur zag je mond helemaal geel.
Als we er moe op geknabbeld waren, legden we hem weg tot de volgende dag. Daar had men dus dagenlang plezier van.
Zo was er ook de laurierdrop.
Dit waren harde lange staafjes, zwart van kleur. Die staafjes werden dan in stukjes gedaan. Een paar stukjes gingen in een flesje ,aangevuld met water.
Dan kon je beginnen schudden, steeds maar schudden tot je een zwarte vloeistof kreeg. Zo kwam er bovenaan veel schuim op. Dit schuim werd door zuigende bewegingen als het ware uit het flesje getrokken. Vaak zoog men zo hard dat de lip in de hals van de fles werd getrokken wat zelfs een beetje pijn deed. Het smaakte wel lekker.
Zo liepen in onze buurt veel kinderen rond met zo'n flesje.
Of deze snoepmethode allemaal zo gezond was dat weet ik niet, maar wij vonden het toch lekker.
Nu ziet men dat allemaal niet meer. Maar ja, de kinderen spelen niet meer zoals wij ons in die tijd amuseerden.
Nu is het een computer ,tablet, iPod en wat is het nog allemaal, ik kan het niet meer volgen. Men moet hen soms dwingen om eens buiten te gaan. Maar ja, de tijden zijn veranderd en we moeten het aanvaarden.
Zij zullen later op een heel andere manier over hun jeugdtijd vertellen dan wij en misschien met evenveel plezier.
Yna
Wees blij en geniet.