Mens-erger-je-niet. Dergelijk spelletje hebben wij, in onze jeugdjaren, tot den treure toe gespeeld; onder de blakende zon, maar ook in een druilende regen.
Maar waarom zou ik me niet ergeren ? De jeugd van tegenwoordig, da's al ergernis. Nog niet genoeg dat ze al onze "oude" geplogenheden overboord gooien; eenmaal tot volwassenheid, en gewacht tot die ouwe sarren hun zaakje hebben doorgegeven, gooien ze zelfs alle gangbare principes overboord. Zij knutselen niét... nog niet.
Ik moest vandaag zonodig iets klaren, wat in het ouwe brein van mijn ega al jaren rijpt. Maar ik neem daar tegenwoordig de nodige tijd voor; vroeger ook, maar toen deed ik zowat plichtsbewust, deels uit beroepsmisvorming. Ook nu tracht ik dat op eenzelfde manier te doen, zonder degelijke voorbereiding waag ik me er niet aan. Uittekenen, herberekenen, prijsaanvragen en -vergelijkingen vullen mijn dagen. En net als ik het meen gevonden te hebben, wordt het bewuste artikel niet meer gemaakt. Of toch wel, maar dan met zo'n abnormale maten dat je je afvraagt of ze -die commerciele jeugd van tegenwoordig- meer zagemeel in hun hoofd hebben dan wij vroeger. Wij moesten toen nog overweg kunnen met Amerikaanse en Engelse maten, maar sinds ook hun tiendelig stelsel de intrede heeft gedaan, herlijdt men hier die maten naar abstracte afmetingen.
ik moest een rondte bevloeren met planken van 300 mm en ondersteund door gelijkgezinde balken (uiteraard); maar nergens die maat te vinden. Ze leverden enkel balken van 270 mm. Onzin, die schrijnwerkerstaal. De kern van de boom is, biologisch gezien, langer dan de schors. Waarom dan een balk korter is dan de plank; daar kan ik met mijn zagemeel niet bij... Ook bij ijzerwerk vindt men van die absurde redeneringen. De beblating is meestal langer dan de steunbalken.
Nog een geluk dat onze bouwsector nog door ouwe vakmannen bedreven wordt; het zou er lief uitzien als men de rozas boven de deur kleiner zou uitvoeren dan het deurgat zelf... Stel de dagkant zou kleiner zijn, zou je dan zagemeel van die jeugd op je hoofd krijgen of het hele huis op je knikker ?
TLL
Maar waarom zou ik me niet ergeren ? De jeugd van tegenwoordig, da's al ergernis. Nog niet genoeg dat ze al onze "oude" geplogenheden overboord gooien; eenmaal tot volwassenheid, en gewacht tot die ouwe sarren hun zaakje hebben doorgegeven, gooien ze zelfs alle gangbare principes overboord. Zij knutselen niét... nog niet.
Ik moest vandaag zonodig iets klaren, wat in het ouwe brein van mijn ega al jaren rijpt. Maar ik neem daar tegenwoordig de nodige tijd voor; vroeger ook, maar toen deed ik zowat plichtsbewust, deels uit beroepsmisvorming. Ook nu tracht ik dat op eenzelfde manier te doen, zonder degelijke voorbereiding waag ik me er niet aan. Uittekenen, herberekenen, prijsaanvragen en -vergelijkingen vullen mijn dagen. En net als ik het meen gevonden te hebben, wordt het bewuste artikel niet meer gemaakt. Of toch wel, maar dan met zo'n abnormale maten dat je je afvraagt of ze -die commerciele jeugd van tegenwoordig- meer zagemeel in hun hoofd hebben dan wij vroeger. Wij moesten toen nog overweg kunnen met Amerikaanse en Engelse maten, maar sinds ook hun tiendelig stelsel de intrede heeft gedaan, herlijdt men hier die maten naar abstracte afmetingen.
ik moest een rondte bevloeren met planken van 300 mm en ondersteund door gelijkgezinde balken (uiteraard); maar nergens die maat te vinden. Ze leverden enkel balken van 270 mm. Onzin, die schrijnwerkerstaal. De kern van de boom is, biologisch gezien, langer dan de schors. Waarom dan een balk korter is dan de plank; daar kan ik met mijn zagemeel niet bij... Ook bij ijzerwerk vindt men van die absurde redeneringen. De beblating is meestal langer dan de steunbalken.
Nog een geluk dat onze bouwsector nog door ouwe vakmannen bedreven wordt; het zou er lief uitzien als men de rozas boven de deur kleiner zou uitvoeren dan het deurgat zelf... Stel de dagkant zou kleiner zijn, zou je dan zagemeel van die jeugd op je hoofd krijgen of het hele huis op je knikker ?
TLL