Gedichtenhoekje van Nienka.(TE BEWAREN!!)

Om door bepaalde periodes te komen
Heb je meer nodig dan alleen maar een beetje dagdromen
Want die zijn bedrog
Je trubbles blijven er die zijn er nog
Alles zie je grijs, zwart en grimmig
Zelfs je contacten worden voor je schimmig
Je hebt geen plezier meer
Want je wordt afgeleid keer op keer
Afgeleid door sombere gedachten
Die steeds weer naar boven komen bij dag en in de nachten
Je weet het niet meer
Vraagt jezelf steeds weer
Wat kan ik doen om vrijuit te denken
Zonder steeds aan hetzelfde aandacht te schenken
Het heeft je nog altijd in de macht
Er is niets dat die periode verzacht
Toch ineens verschijnen er een paar zinnen
Die je leest en je de kracht geven weer te beginnen
Een straaltje licht begint heel schuchter te schijnen
Doen als een wonder je sombere gedachten verdwijnen
Een paar simpele korte woorden
Treffen je als vrolijke accoorden
Onuitgesproken maar geschreven
Kunnen ze iemand doen herleven
Zo gaat het bij jou, zo gaat het bij mij
Soms ben je in jezelf gevangen, soms voel je je vrij
Iedereen zal dit af en toe meemaken
Dat je door het een of ander zo van de weg kunt geraken
Maar heb je het geluk dat juist dan een paar woorden jou treffen
Wordt alles langzaam weer helder je weg wordt weer effen
Echt dat ene simpele gebaar
Maakt alles voor jou weer mooier en waar
Het zijn vaak die kleine dingen
Die nare sombere gedachten verdringen...

Nienka

Vier stenen muren

Tussen vier stenen muren
worden tranen geschreid
van teleurstelling en onmacht
een eenzame strijd.

Tussen vier stenen muren
worden tranen gewist
het snikken verdwijnt
en op klaart de mist.

Tussen vier stenen muren
schijnt door een kier weer de zon
waar het stopte met huilen
en waar 't leven weer begon.


Een glimlach verschijnt weer
en ogen die turen
door kieren naar buiten
van vier stenen muren.

van moeke

[/i]

Met stomheid geslagen
Door woorden die worden overgedragen
Het maakt je stil en verward
Elk woord dringt tot je door, elk apart
Je weet niet wat je moet zeggen
Je wilt zoveel uitleggen
Maar het beste is de stilte
Want toch langzaam verdwijnt de kilte
Die bij jou eigenlijk nooit echt aanwezig was
Maar je voelde je kil,net als in de kou zonder jas
Een kou die nooit helemaal verdween
Alleen als heel zelden dat licht even scheen
Dan leek alles zo rustig, helder en vreedzaam
Je voelde je opgelucht, niet meer zo eenzaam
Want al had je zoveel mensen om je heen
Toch voelde jij je verdrietig, met je gedachten alleen
Zo ben je tijden doorgekropen
Niet wetend of je nu links of rechts moest lopen
De twijfel sloeg steeds meer toe
Je wist het niet meer, wat,wanneer en hoe
Krijg je wat zo krom is een beetje recht
Het kwam niet zo over, maar je meende het echt
Die twijfel werd je bijna fataal
Ging nog net niet met je aan de haal
Iets hield je tegen
Met wikken en wegen
Dan ineens uit het niets
Verscheen er iets
Een stilzwijgend aarzelend gebaar
Geheel onverwachts was het daar
Zo uit de lucht verschenen
Alle hoop is dus toch nog niet verdwenen
Op een hele heldere lucht
Die je glimlachend begroet met een diepe zucht
Het is allemaal weer een beetje helder gekleurd
Er is toch weer iets wat je helemaal opfleurt...

Nienka

Ik wacht
op die éne vlinder
die mij vannacht
toedekt zonder hinder.
Met haar vleugeltjes
van fluweel.
Ze mag zitten
op mijn kussen
zodat ik kan dromen
ondertussen.
- Opnieuw,-
van vlinders in mijn buik.
Kom,
mooie dagpauwoog
vlinder van mijn dromen
laat opnieuw
de kriebels komen.
van liefde en geluk
Ik wil wachten
alle nachten
op een dialoog
met mijn vlinder
Kom,
en houdt de wacht
vlinder van de nacht.
Onbekend

Nergens meer op gefixeerd
Heel veel van je afgezet en bijgeleerd
Hoe mensen werkelijk kunnen zijn
Dat is niet altijd helemaal fijn
De sterkste band kan breken
Een fout kan zich vreselijk wreken
Als dat altijd maar blijft hangen
Kun je nog maar naar een ding verlangen
Dat is je vrij voelen,niets moeten te hoeven
Want wat eens zo goed was, blijven losse schroeven
Daarom beter afstand nemen
Van nooit op te lossen problemen
Laat dat achter je jij hebt je best gedaan
Ga als een vrij mens door het leven voortaan
Alle pogingen waren voor niets
Maar een ding blijft hangen dat is toch iets
Zo veel moeite heb je ondernomen
Om tot een bepaalde hoogte terug te komen
Het helpt toch allemaal niets meer
Ook al probeer je het keer op keer
Hoeveel pijn het je ook doet
En je weet dat je nooit meer zo iemand ontmoet
Wat hangen blijft zal blijven bestaan
Dat is een triest gevoel daar ontkom je niet aan
Maar beter triest
Dan dat je jezelf verliest
Nu is het nog net niet te laat
Dat je gewoon je eigen weg gaat
Een echte zielsverwant zou nooit zo handelen
Die was samen met jou die weg gaan bewandelen
Waarom zou jij je langer plagen
Het leven is te kort om alsmaar door te zagen
Gedane zaken nemen geen keer
Dat leert iedereen, elke dag steeds weer
Dus draai je om
En vraag je niet meer af waarom...

Nienka

Soms wil je echt..
Soms laat je iemand binnen.
Maar blijft toch nog voorzichtig.
En kijk nog eens extra om me heen.
Want zo graag ben ik ook niet alleen.
En toch....
Soms echt nog een vriendelijk kind.

Weg

met haar gevoelens zat ze vast
ze wilde los
weg van de last
vrij zoals een vos

los, en weg van het toneel
dat wilde ze
weg van het geheel
dat zagen we

in haar gezicht
zag je de angst van het licht
die duurde het langst
maar in het maanlicht
daar zag je geen angst

een straal scheen naar haar
en nam haar
zonder enig bezwaar
weg van het gevaar

ze voelde zich vrij
zoals een veertje in de lucht
ze was blij
eindelijk, weg van het gevlucht

door essie

gevoelens.....

daarmee om te gaan
valt vaak niet mee.
kon ik maar net
als met een computer
eventjes format C

nu moet ik zelf
iets verzinnen
en vaak is het zo'n
zooitje dat ik niet eens
weet waar te beginnen.

om alles weer op een
rijtje te krijgen.
en alle gevoelens
weer als kraaltjes
tot een mooie ketting
aan elkaar te rijgen.

in de kinderjaren
ging alles meer op gevoel
nu komt er ook nog
verstand bij als je
begrijpt wat ik bedoel.


gonny

ik ben ik nienka
ik denk
een fijne
meid

Op zoek naar zichzelf

in de winter van zijn leven
sloop de eenzaamheid
het punt om op te geven
kwam langzaam naderbij

het ontwaken van de dag
kon niet langer bekoren
de nacht schonk geen rust
verlangen ging verloren

en zijn dromen verdwenen
hoop vervloog
op zoek naar het leven
kwam hij zichzelf tegen

danny cant