Afdwalen (kolder, deel I)

Aan de pater familias; het weze je gegund te dingen naar de heilige stoel. Maar, of je daar daadwerkelijk in mag plaatsnemen valt dik te betwijfelen. Ik weet echter je familiale voornaam niet, want die moet "voornaam" zijn om daarop aanspraak te kunnen maken. Het schijnt dat alleen zij met de naam "Jozef" en derivaten daarvan de meeste kans maken. Maar dan nog, zolang die stoel nu bezet is, zal je toch geduld moeten oefenen. Tenzij, tenzij je genoeg geschoold bent om als opvolger van die eerste christelijke schrijnwerker zélf zo'n zitmeubel te vervaardigen. Als voorlopige standplaats zou ik, als ik jou was, eens rondneuzen te Avignon. Naar 't schijnt heeft een of andere voorganger van je concurrent daar ooit ook eens zijn "zetel" gehad. In dat geval kan het nooit kwaad om eens op twee paarden te wedden. Als je aanhang groot genoeg is heb je misschien nog kans om de bestaande kerkvader te verdringen. Begin alvast te zoeken naar het zaagsel onder dat meubel; het houtwreterke heeft waarschijnlijk wel een en ander nagelaten op de kouwe vloer. De huidige paus kan zo diep niet meer krom; dus het "kussen" van moeder aarde kun je bij deze al in gaan oefenen.
Met een beetje geluk overtref je zelfs die kunde, want je nicknaam doet alleszins vermoeden dat je het kleine bent dat het grote raderwerk kan verstoren; zandkorreltjes zijn er genoeg...
Ook als je een beetje handig bent, kun je je verkiezing laten versnellen. Een hint : neem een grote emmer wit zand (fijnkorrelig), het is de bedoeling dat je de inhoud ervan hoog genoeg ten hemel kunt laten stijgen. Met een beetje wind-mee moet het je lukken voortijdig de witte rookpluim na te bootsen. Herhaal die procedure meermaals (bij klaarlichte dag) tot je je armen niet meer ten hemel kunt strekken. Als je fysiek zo groot is als je woordenschat voorzie ik toch dat je namiddagen allleszins gevuld zullen zijn met die bezigheid.
Zo pater familias, ik trek me terug in mijn catacomben ... tot de rook om je hoofd is verdwenen (BdG)

alleluja

prutske schreef:
alleluja

Inderdaad!
Waarbij meteen de vraag rijst: is het een kerstalleluja of een paasalleluja. Is het dus goddelijke vreugde om de -al dan niet - erectie van de heer, of is het de prestatie van de heilige geest.
In dit laatste geval is enige verduideling niet zonder belang.
Zoals iedereen weet is Jozef NIET de vader. Maar is Maria wel de moeder?
Recent DNA-onderzoek heeft geen uitsluitsel kunnen brengen. Blijft het feit dat Maria maagd was en dat de geboorte dus met een keizersnede moet gebeurd zijn. Dat is wel erg onwaarschijnlijk in een stal tussen het vee.
Stilaan groeit dan ook de overtuiging dat Maria helemaal niet de moeder was! Jozef zou men hedentendage kunnen helpen met een viagraatje, maar een maagdelijke geboorte....
Veel aannemelijker is dat Jezus een vondelingske was. Daar gelegd door een herderinnetje, die het met Gaspar, een van de drie wijzen had gedaan. Die had haar gezegd dat hij de heilige geest was en dat er dus geen enkel gevaar bestond voor bevruchting. Geesten zijn immers virtuele wezen en kunnen dus slechts virtueel copuleren.
't Arme kind heeft hem geloofd en het daarna nog eens overgedaan met Melchior en Balthazar.
Wat gebeuren moest is dan ook gebeurd. Om de schande te ontlopen werd het kindje in doeken gewikkeld en in een kribbe gelegd, in een stal, in Betlehem.
Komen Maria en Jozef daar toevallig voorbij, op zoek naar onderdak.
De rest is gekend.
Wie kwamen er natuurlijk het eerst kijken! Zij die het wisten: de herders en herderinnetjes en dan de 3 wijzen. Logisch toch!
Enfin Zandman heeft werk aan de winkel om als paus de bijbel te actualiseren.

Dorus

hahaha
waar halen jullie het

rietje

[quote="rietepetie"]
hahaha
waar halen jullie het

rietje [/quote]

Om je gerust te stellen Rietje... uit onze klerikale duim...

ik ben gerust hoor
doe maar verder het leest gelijk ne trein
rietje

Ik ben dus volop aan mijn studies bezig...


Gelieve die foto van mij en Kwezelke terug te verwijderen. Die is genomen zonder onze toestemming

jeugdfotootje, Zandman?

Zoals jullie al konden lezen, hebben Zandmannetje en Kwezelke dezelfde droom gehad. Zou er zoiets als telepathie kunnen bestaan of zou het een zware roes van verliefdheid zijn geweest, die door de drank is veroorzaakt? In alle geval in die droom stonden we met ongeduld te wachten op het Erasmusplein of er eindelijk witte rookpluimen uit de schouw zouden tevoorschijn komen. Als Zandman de nieuwe Paus zou worden, en daar twijfelde niemand aan, dan trek ik mij terug op ’t Friedheim’. Geen strobreed zou ik hem iets in de weg leggen en over onze kleine Petrus zou ik hem later inlichten. Want zoals eerder vermeld tijdens zijn priesterwijding, had die ene zwoele nacht voor navolging gezorgd. Omdat we ons een tijdje uit het oog waren verloren heb ik het hem nooit laten weten dat er een mini Zandman rondliep.Hij heeft zijn zoon nooit zien lopen, nooit horen praten, zijn eerste woordjes ‘mama en papa’ heeft hij gemist. Later zal ik Petrus vertellen dat zijn vader een Heilig man is maar dat zijn liefde voor het pausschap groter was, iets dat hij niet kon tegenhouden, iets dat aan zijn leven een meerwaarde gaf, iets dat hij met hart en ziel zou willen bereiken. Ik zou een brief naar hem schrijven en het hem uitleggen waarom ik in stilte ben weggegaan en afscheid van hem nam en vooraleer ik zou sterven zou ik mijn Eminentie troosten met de volgende woorden.
Als ik van ons als eerste sterf, laat verdriet dan niet lang je hemel verduisteren. Wees onvervaard maar bescheiden in je verdriet. Het is een verandering, maar geen afscheid, want net zoals de dood een deel is van het leven, leven de doden eeuwig voort in de levenden. En alle opgestapelde rijkdommen van onze reis, de momenten samen, de onderzochte geheimen, de gestaag groeiende lagen van intimiteit. De dingen waardoor we lachten of huilden of zongen. De vreugde over de zon op de sneeuw of de eerste tekenen van lente. De woordloze taal van blik en aanraking. Het weten, ieder geven en ieder nemen. Het zijn geen bloemen die verwelken, geen bomen die vallen en verkruimelen. En ook zijn het geen stenen, want zelfs steen weerstaat de wind en de regen niet. Machtige bergtoppen veranderen mettertijd in zand. Wat we waren,zijn we. Wat we hadden, hebben we. Een gedeeld verleden, onherroepelijk aanwezig. Dus als je loopt in de wouden waar we nooit samen liepen en tevergeefs de vlekkerige oever afzoekt naar mijn schaduw, of blijft staan waar we altijd stonden, op de heuvel over het land uitkijkend. En als je dan iets ziet en uit gewoonte naar mijn hand tast en hem niet vindt en voelt hoe het verdriet je bekruipt, wees dan stil ‘mijn grote voorbeeld’. Sluit je ogen, adem. Luister naar mijn voetstappen in je hart. Ik ben niet weg maar ben gewoon in je. Als je dan even de tijd neemt om naar me toe te komen en je staat aan mijn voeteneind dan zie je dat ik rust naast mijn vader, kort bij mijn broers, in de nabijheid van mijn dochter. Weet dan mijn Zandman dat echte liefde verdergaat tot over de grenzen heen.

De Jeanne d'Arc van deze tijd is toch zo devoot in omgang met Zandman. Zou ze van kuras gewisseld hebben of smeedt ze snode plannen. Niet dat ze in Sherwood naar Willem's appel zou gaan zoeken, hoewel de oversteek naar dat Angelsaksische gebied voor haar een kleinigheid moet zijn. Ze heeft al elders gejaagd, toen ze uit die staalblauwe vogel stapte ergens in de buurt van de zeven heuvelen van des zandmans' noodlot. Waarschijnlijk was ze reeds toen op zoek naar nakomelingschap. Gelukkig voor ons vond ze die wolvin niet. Haar Romulus en Remus, daar zoekt ze wellicht nog naar. Dit ter zijde...
De devotie van Kwezel stemt me argwanend tot bezinning. Want woorden van een kol zijn meestal wijs, terwijl deze van dromers dubbele bodems bevatten. Echter, het naar heimwee smakend pleidooi ten gunste van de nieuwe paus lijkt me verdacht sterk op datgene waar de huidige kerkvader zich mee bezigt. Nu, in zijn laatste dagen ijlt hij d'ene ensikliek na de andere. Viagra en "engelse frakskes" bijvoorbeeld... Zou dit eveneens een wensdroom van 'm zijn ? Zou kunnen, want als ie de diepere gedachte van Kwezel of haar tussenregels doorgrond heeft zou hem de vraag kunnen rijzen waarom hij dat onderhangende lichaamsdeel niet ten dienste heeft kunnen benutten. Dat de nieuwe Jeanne d'Arc haar Petrus al achter haar kiezen heeft gekapt en als gevolg van die overdaad voor zandmans' incognito-nalatenschap heeft gezorgd, moet bij die tiaradragende wereldvorst toch ook enige jalouzie opgewekt hebben. Waarom loopt ie anders in een pij in plaats van in spijkerbroek ? Daar de makelij van die laatste kledingstuk een vinding was van een jood misschien ? Zandman, ik kan het raden, maar denk dat ook jij je toenertijd bedacht met de lendedoek van "onze heer", ook een Jood maar geen "Levis". Door je voor te doen als Adonis heb je Kwezeltje gestrikt hé, geef het maar eerlijk toe. Foei, klein klein kleuterke... je plukte al haar bloemetjes af en maakte het veel te grof... Nu zit ze met de gebakken peren... zorg alvast maar voor een pauselijke alimentatie...

Alexander Borgia, had een kind bij zijn eigen dochter, Lucretia.
De man was in zijn vrije tijd ook paus.

Zandman zet dus een oude kerkelijke traditie verder!
Niet ongerust zijn. Alls is in orde. In Rome weten ze hoe met dergelijke toestanden om te gaan.

Dorus

Er staat Zandman overigens nog iets anders te wachten.

Omdat er ergens in de Renaissance een vrouw het gepresteerd had zich tot paus(pauzin) te laten kronen: pauzin Joanna, zijn de kardinalen achterdochtig geworden.

Zij hebben een stoel ontwikkeld die erg gelijkt op de bekende 'kakkestoel'.
De nieuwe paus moet daarop plaatsnemen, zonder broek of onderbroek. Het hoofd van de kardinalen gaat dan met de hand onder de stoel en voelt of de nieuwe paus wel een jongen is.

Echt waar. Dit is historisch! Het gebruik is nooit officieel afgeschaft, dus...

Kwezel maakt geen kans om haar geliefde te vervangen tijdens de ceremonie.

Zullen we dan die ouwe kardinaal eens laten verschieten?
Hoe kunnen we dat het beste doen?

Dat heb ik ook gelezen.

Paus Johannes Paulus II viert dit jaar zijn 25-jarige regering als kerkvorst. Al eeuwenlang doet het verhaal de ronde dat er in de negende eeuw ook een vrouwelijke Paus is geweest: Pausin Johanna. De oudst bekende bron van het verhaal is waarschijnlijk de kroniek van Martinus van Troppau uit 1220.

Pausin Johanna zou een Engelse vrouw uit Mainz zijn geweest die verliefd werd op een monnik. Ze zou deze monnik, als man gekleed, zijn nagereisd naar Athene. Tijdens haar verblijf en studie daar leerde ze vloeiend Grieks. Deze vaardigeheid zorgde ervoor dat ze een secretarisfunctie kreeg aan het hof van de Paus. Daarna werd ze tot Kardinaal gekozen en vervolgens zelfs tot Paus in het jaar 853.
De rest van het verhaal kent twee versies. In de eerste versie wordt in 855, na de dood van de Paus, ontdekt dat deze eigenlijk een vrouw is. In de tweede versie volgt de ontdekking direct op de kroning. Tijdens de kroningsprocessie zou Johanna op straat van een zoon zijn bevallen. Een woedende menigte zou daarop de ‘bedriegster’ en haar kind hebben gedood.
Het verhaal gaat in beide versies verder dat sinds deze ontdekking elke nieuwe paus op een toiletstoel moet plaatsnemen, waarna gecontroleerd wordt of deze inderdaad een man is.