Rabbi Jacob geloofde het zelf nog: Nog dit, in tegenstelling tot in onze landen na de Tweede Wereldoorlog – gekend als ‘de repressie’ –- werden in 1959 in Cuba geen mensen standrechterlijk geëxecuteerd of vermoord.
“Che” Guevara – massamoordenaar, folteraar, mensenvijand
De Argentijnse arts Ernesto “Che” Guevara zal “als grootste leugen de geschiedenis ingaan”. Dat zei de voormalige Cubaanse revolutieheld en latere dissident Huber Matos in een interview ter gelegenheid van de 80e geboortedag van Guevara op 14 juni 2008.
Guevara, die, net als Matos, in de rang van “commandant” tot de leiding rondom Fidel Castro behoorde, zou “handlanger” van Castro bij de sluipende verandering van Cuba in een communistische dictatuur geweest zijn. De destijds in Cuba populaire en ook in het Westen deels vereerde revolutionair zou door Castro als “uithangbord” voor het Cubaanse volk zijn misbruikt. Juist Che was verantwoordelijk voor de genadeloze politieke onderdrukking van niet alleen de politieke vijanden, maar van de totale bevolking van Cuba.
Che voerde zelf met zichtbaar genoegen executies uit
Hij liet niet alleen executies uitvoeren, maar schuwde niet om veel daarvan zelf uit te voeren – met veel genoegen, zoals tijdgenoten van Che berichten.
Men zegt, dat Che – gedurende zijn korte periode als Minister van Financiën van Cuba – buitenlandse bezoekers (vooral linksen uit Europa) uitnodigde tot het bijwonen van “definitieve martelingen”, die alleen maar tot doel hadden om Che te plezieren in zijn als ondraaglijk gevoelde strijdloze bestaan als Minister van Financiën. In zulke gevallen mochten de bezoekers een willekeurige gevangene uitzoeken, die niet wist wat hem te wachten stond: een langzame dood door de gruwelijke foltermethodes in aanwezigheid van de bezoekers rondom Che, die het zich in fauteuils in de martelkamer gemakkelijk maakten.
Che´s haat tegen het Westen (die in werkelijkheid een haat tegen het leven zelf was) was mateloos. Hij eiste schriftelijk “twee, drie, vele Vietnams”. Toen de eerste atoomraketten van Rusland op Cuba werden opgesteld, wilde hij ze het liefst zo snel mogelijk inzetten tegen de oostkust van Amerika om de Amerikaanse klassenvijand honderd miljoen slachtoffers te bezorgen. De linksen van Europa beviel dit destijds en nu nog bejubelen ze hun charismatisch optredende massamoordenaar en mensenslager.
Che – zijn foto werd een van de beroemdste foto´s uit de fotohistorie
Nauwelijks een andere foto uit de wereldgeschiedenis heeft de mythe van de afgebeelde aan zoveel roem geholpen als de foto van de Cubaanse fotograaf Alberto Korda, die Che in een bijna religieuze verschijning toont en die waarschijnlijk de meest gedrukte foto in zijn tijd werd – en nu nog op de T-shirts van jonge westerse dummies prijkt.
Alberto Korda, die deze wereldberoemde van Che Guevara maakte, was op het goede moment op de goede plaats: Op 5 maart 1960 sprak Fidel Castro in Havanna voor meer dan 100.000 mensen. Naast Castro stonden Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir op het podium. Ernesto Che Guevara stond verdekt opgesteld in de tweede rij. Slechts één keer kwam hij naar de rand van het podium en keek over de menigte heen. Alberto Korda, fotograaf van het tijdschrift “Revolucion”, drukte af. De vermoedelijk belangrijkste icoon van de revolutieromantiek was binnen.
Net zoals Stalin, Pol Pot en Bin Laden kwam Che Guevara meestal zachtaardig over
Che Guevara, die meestal zachtaardig en vriendelijk overkwam (dit heeft hij gemeenschappelijk met de massamoordenaars Pol Pot en Osama Bin Laden) was tegelijkertijd verantwoordelijk voor de wrede folteringen en de moord op honderden Cubaanse gevangenen en de moord op talloze kleine boeren in het operatiegebied van zijn guerrillatroepen. Zijn voorbeeld was de moord op miljoenen Russische kleine boeren (“koelakken”) enkele tientallen jaren daarvoor door Lenin, Trotski en Stalin. Tijdgenoten berichten overeenstemmend, dat hij zichtbaar zou hebben genoten van de executie van zijn vijanden. Che Guevara, overkomend als een engel en door zijn aanhangers rondom de globe tot Jezus verklaard, was in werkelijkheid een duivel in engelengedaante. De Amerikaanse journalist Alvaro Vargas Llosa noemde hem de “killing machine”.
Op 9 oktober 1967 werd Che Guevara in Bolivia, waarin hij nog een Vietnam wilde veroorzaken, opgespoord en na een korte gevangenschap in een hut in de jungle door een regeringssoldaat geëxecuteerd.
Tegenover het buitenland zou Castro hem gebruikt hebben om een verkeerd beeld van de revolutie op te roepen. Na de machtsovername zou Guevara “een spoor van misdaden en haat” hebben getrokken. Hij zou “vreselijke dingen in Cuba hebben aangericht, veel mensen vermoord en onterecht hebben laten executeren”, zei Matos volgens “Kerk in nood” verder. Later zou Castro hem niet meer nodig hebben gehad en hem “uit de weg geruimd hebben” door hem zonder enige vorm van ondersteuning een gewapende opstand in Bolivia te laten veroorzaken. Ook na de dood van Guevara in 1967 tot op de dag van vandaag maakte Castro gebruik van de voormalige medestrijder om de wereldopinie te misleiden. In zijn totaliteit zou de Cubaanse revolutie “een groot verraad aan het Cubaanse volk” geweest zijn.
Matos was ervan overtuigd, dat Cuba aan het einde van Castro-regime zou zijn aangekomen. Daarna zou het belangrijkste zijn om “de mensenrechten te laten gelden”.
De dictatuur van de Castro-broeders zou erger zijn geworden dan de dictatuur van het Batista-regime, waartegen de Cubanen destijds in opstand zouden zijn gekomen. In nauwelijks een ander land worden politieke tegenstanders meedogenlozer vervolgd dan in Cuba. Al jarenlang voert Cuba de lijst met landen aan, waarin de meeste journalisten verdwijnen, gemarteld of tot langdurige gevangenisstraffen veroordeeld worden. Officieel bestaat dit alles natuurlijk niet. Er bestaat geen armoede, geen politieke onderdrukking. Er heerst persvrijheid.
De bij de Cubaanse bevolking zeer populaire Huber Matos was op 1 januari 1959 zegevierend met Castro de hoofdstad Havanna binnengereden. Al enkele maanden later gaf Matos uit protest tegen de ontwikkeling tot een communistische dictatuur zijn positie op.
Fidel Castro liet Matos in een showproces tot twintig jaar gevangenisstraf veroordelen, die hij tot en met de laatste dag moest uitzitten. Tegenwoordig woont Matos in Miami, waar hij zich als secretaris-generaal van de organisatie “Onafhankelijk en democratisch Cuba” van Cubanen in ballingschap inzet voor een vrij Cuba.
Laatst gewijzigd door Paul Siemons op 03 feb 2015, 20:18, 1 keer totaal gewijzigd.
