Merel-vader en jonkie
Buiten schijnt een stralend zonnetje,
'n windje fezelt ritselend in de bomen
en in de clematis op ons balkonnetje.
Plots zie ik een merel op me afkomen,
hij weet het voederplaatsje wel zijn,
maar 't valt me op hoe hij nu treuzelt;
'vindt hij het hier soms niet meer fijn?'
Toch altijd zo met smaak gepeuzeld.
'Of wordt hij ineens zó behoedzaam,
voor Luna,amper 'n meter vandaan
op de vensterbank in 't open raam?'
Echt nodeloos die angst te doorstaan,
't horzelraam geeft enige veiligheid,
maar mannetjesmerel treuzelt nog,
wipt op en neer,raakt niet verleid.
Mijn indruk,of puur gezichtsbedrog?
Mereltje stoot nu korte klankjes uit,
niet angstig,meer als een lokroep,
en ja hoor,daar is zijn jonge spruit
die afkomt op vaders getjoep-tjoep.
Zo leert ook hij zelf eten te vinden,
de natuur biedt nu een overvloed,
hoeft zich dus niet meer te binden
aan mama-merel,die verder broedt.
Alterego