Waar zijn ze, waar zijn ze?

Hou er de moed in beste Spiksin. Bedankt voor de groeten. Ze zijn goed toegekomen. De beste wensen en een betere gezondheid in het volgend jaar.

Wel niet in Betlehem Kwezeleintje, maar in Manhay zoek ik de kerst door te brengen.
Waar is dat oord te vinden?
Als je het vertikt op de landkaart of op Google te zoeken, zal ik een situatieschets meegeven, het ligt vlakbij de Baraque Fraiture, tot nader order nog altijd het hoogste punt in het land van Flup en Mathilde...
De hele familie wordt naar daar overgeheveld, zij hadden gehoopt op een witte kerst maar dat kunnen ze op hun buik schrijven.
Maar een nachtelijke wandeling door de bossen is ook niet te versmaden toch, zo avontuurlijk?
Het zou de eerste maal niet zijn dat men een verloren gelopen sujet pas na enkele weken terugvind, al dan niet in levende toestand?
Maar als er desalniettemin (een prachtig woord toch, dat je netzogoed kan weglaten want het betekent helemaal niets) een vlokje sneeuw zou vallen, dan is het wel daar!

Zou ik mijn fiets meepakken om de baraque te beklimmen, bij gebrek aan de Tourmalet daar ter plaatse?
Beter van niet lijkt me, na de benodigde en noodzakelijke wijnen en borrels achterover gedrukt te hebben om de geboorte van kindeke Jesus te vieren, is de kans niet denkbeeldig dat het zicht niet meer zo scherp is, de reflexen niet meer zoals het zou moeten, en dan bij een afdaling tegen 70 Km.u,
het zou het laatste wapenfeit van zandmannetje wel eens kunnen wezen als ze hem ergens uit een ravijn (!) moeten takelen of ergens van een boomstam schrapen.
Ofwel, misschien minder erg, ergens een afslag missen en verloren rijden, en pas na nieuwjaar terug opduiken in Schoten, zoals algemeen geweten de thuishaven van eerder genoemde zandmannetje. Tot ongenoegen van zijn eega, die dacht eindelijk van hem verlost te zijn..
.
Zo romantisch en gevoelig als jij zal ik nooit kunen schrijven Kwezelein, dus kledder ik maar wat onzin op het scherm.
Aan jouw postings over het mooie Maasland kan je inderdaad niet bevroeden dat maffiosi van daaruit zowat heel Italië besturen en de drugstrafiek over Europa regelen. Wat dat mooie Maasland zowat tot hoofdstad van datzelfde Europa maakt.

Vermits de feestdagen alreeds met rasse zevenmijlslaarzen naderbij komen gestormd, moet ik nu alle mensen maar meteen de beste wensen overmaken?
Het lijkt potdorie nog maar juist geleden en er is weeral een jaar om (zeep).
Hier gaan we dan:
Blijf allemaal gezond van lichaam en geest, mens sana in corpore sano zoals de paster van Manhay wellicht zal zeggen in de middernachtmis waar ik waarschijnlijk mijn kat zal naartoe sturen.
En maak van 2016 het beste, en meteen ook maar van 2017 en 2018 !

Vielsalm, Baraque Fraiture en omstreken? Die heuvels ken ik allemaal, ik voel ze nog in mijn rug.

Ooit stapte ik gewoon van de koersfiets omdat iemand riep: pas op, niet doorfietsen.
Nergens iets te bekennen. Sindsdien laat ik iedereen maar roepen naast de weg, ik kruip naar boven als het moet.

Het oefenterrein van den Gilbert. Je komt hem er waarschijnlijk nog tegen. Als er een sneltrein langs je doorvliegt daar, dan is het hem.

Prettige kerstdagen voor iedereen trouwens.

CARNAVAL

Weinigen malen er om maar het vieren van carnaval is voor slechts enkelen weggelegd. Nu ja, allemaal doen we ons best om er iets van te maken maar meestal is dit maar een povere imitatie van wat echt carnaval moet zijn. We willen wel, maar we kunnen het niet.
In Aalst daarentegen kennen ze er wel wat van. Zo had ik ooit een collega, een Aalstenaar, die me uitnodigde om bij hem carnaval te gaan vieren. Patrick was zijn naam.
Hij was een echte. Daar waar de meeste collega's hun verlof aanvroegen in de zomermaanden, gaf hij de voorkeur aan februari : 4 dagen vóór het carnaval, ter voorbereiding, 3 dagen tijdens het carnaval en 10 dagen erna voor desintoxicatie.
Met genoegen ging ik op zijn voorstel in. Het was me niet onbekend dat het Carnaval van Aalst bekend stond als werelderfgoed op de Unesco-lijst, immateriële weliswaar, maar als cultuur liefhebber was ik daar wel voor te vinden.
“Hoe kom je ?” was zijn eerste vraag.
“Met de trein” zei ik.
“Neen, dat bedoel ik niet, hoe kom je gekleed ?”
“Nu ja, het is nogal koud in deze periode, ik zal een overjas boven mijn zondagse pakkie aantrekken”.
Patrick klakte even met de tong. “Je bedoelt toch niet dat je in de tribune wilt gaan zitten als toeschouwer bij de Torenpoepers ?”
Hier hoort voor niet-Aalstenaars misschien een woordje uitleg bij : het nogal familiaire woord dat hij voor een bepaalde kaste gebruikte heeft te maken met het feit dat voorheen een hoge notabele van zijn stad in een nogal compromiterende pose werd gezien met een andere stadsgenoot en dit ergens tussen de kantelen van een torengebouw. Verder wil ik naar niet op ingaan want ik schrijf hier voor een welvoeglijk maandblad.
Ik zei hem dan ook dat ik niet in de eretribune hoefde te zitten maar dat ik zou komen als bankbediende of belastingontvanger. Weer dat tonggeklak...
“Veel te zwak,” zei hij, “de mensen gaan denken dat je een veiligheidsagent bent. Neen, ik zal je helpen. Zo heb ik hier nog een pak liggen van een van de vorige edities. Het betreft een behoorlijk kostuum waarop je een masker draagt met twee vooruitstekende tanden. Het stelt een voormalig Belgisch premier voor. Je loopt ermee door de stoet en schreeuwt verkiezingsbeloften uit en telkens je schreeuwt trek je aan het touwtje onderaan het masker waardoor je kartonnen neus wat langer wordt. De neus van Pinocchio weet je wel.”
Ik wist het wel maar opperde dat dit schouwspel niet meer recent was en hij gaf me gelijk. Ook andere mogelijkheden waarbij hij putte uit zijn rijke verzameling attributen bleken de tijd des tands niet meer te doorstaan. Totdat hij op een lumineus idee kwam :
“Kom als Voil Jeannet !”, kreet hij het uit. “ Die zijn tijdloos, zijn er grotendeels de oorzaak van dat we op het werelderfgoed zijn geraakt ! We geven je een “voegelmoit”, een “kinnekeskoes”, ne “vellen ferak” ne gedruugden eirink” en we passen je enkele typisch vrouwelijke accesoires aan zoals valse borsten , ne “vusschuut” en een paar hoge hakschoenen.
Meer en meer vroeg ik me af of het immaterieel erfgoed van Unesco wel datgene was wat ik me er ooit van voorstelde.
“Zeg Patrick, hoe zit dat hier met de overnachting ? Kan ik bij jou terecht of is er een hotelletje in de buurt ?”
Hij bekeek me even met ongelovige ogen en sprak :
“Overnachten ? Vriend, hier wordt niet overnacht. Drie dagen aan één stuk gaan de festiviteiten hier door, dag en nacht. De hotels staan hier leeg. En wie toch een kamer heeft geboekt, doet daar geen oog toe. Waarom anders dacht je dat ik tien dagen verlof voor desintoxicatie had aangevraagd?
Naarmate deze discussie vorderde begreep ik dat het echte carnaval niet bepaald mijn ding was en wimpelde dan ook Patrick's uitnodiging af. Goed, ik ben in staat om een zotskap op mijn hoofd te zetten en tezelfdertijd op een toeter te blazen maar dan niet in het bijzijn van derden.
Met genoegen zal ik op televisie naar het Aalsters carnaval kijken en de tocht van de Voil Jeannetten op dinsdag volgen en zal opgelucht denken dat deze kelk aan mij voorbij is gegaan.

figaretto

Wat het Vlaams belang doet in Antwerpen ,gratis zelfverdediginglessen voor de vrouwen, zou moeten georganiseerd worden in alle gemeenten. Dan pas zullen onze mannen zich verdedigd weten. Want ja, sla je, bij een aanval, als vent zo een achtergestelde kerngeleerde tegen de vlakte, dan heb je een groot probeem. Dan kun je gaan brommen in één van onze bruine gevangenissen die wij rijk zijn. Onze madammen moeten maar ons sterk geslacht zijn, met de nadruk op slachten. Onze mannen hebben nu al twee keer een oorlog gewonnen, nu is het de vrouwen hunnen toer. De verbouwden mogen ook meedoen. De bisexuelen ook. Daar maken wij dan dubbelspionnen van.

"Doe ze de baard af!" Wordt de strijdkreet van onze verdedigsters. "Pak ze hun gerief af!"

Na een maand of zes marcheert er dan in de woestijnlanden -en in Molenbeek- een leger castraten die nog enkel met een piepstemmetje naar elkaar zullen kunnen roepen:" Ha laht gekapt!" Opgelost!

,

Ben jij tijdens je leven al eens het slachtoffer geweest van diefstal?
Uiteraard tijdens je leven, want als je de laatste adem hebt uitgeblazen heb je wel andere dingen aan het hoofd.
Ga je naar de hemel of naar de hel?
Op papier slechts twee lettertjes verschil, maar in de praktijk is het heel wat anders.
Laat ons maar al het temperatuurverschil onder de loep nemen.
In het heelal, de hemel dus, is de temperatuur het absolute nulpunt, oftewel -273°C
Of dan een warme anorak nog soelaas bied durf ik met recht en reden te betwijfelen, want bij deze koude bewegen zelfs de atomen niet meer.
Hoe die heiligen dat klaarspelen is gewoon niet te geloven, die Sinte Pieter die dan nog altijd op wacht staat aan die hemelpoort, gewoon bewonderenswaardig !
En waar situeert zich dan wel de hel?
Dat moet ergens diep onder de grond zijn toch?
Dichtbij de kern van de aarde is de temperatuur wel ietsje warmer, zo tussen 5500°C en 6000°C.
Bij mijn laatste verblijf in Spanje was het reeds moeilijk ademhalen op het dakterras, en daar was het slechts 43°C
Maar, en dat realiseer ik nu pas hier en ter plekke, als je dood bent moet je toch geen adem meer halen?
Dan moet je zelfs niet meer eten of drinken, en niet meer kakken!
Wat maken we ons dan zorgen eigenlijk?
En ik heb het altijd liever een beetje te warm dan te koud gehad, dus is de keuze snel gemaakt...

Over die diefstal waar ik het eigenlijk over wou hebben dan maar de volgende maal, anders wordt het weer een te lang epistel.

Gehenna, Hades of infernum, wat maakt het een mens tegenwoordig allemaal nog uit? Je hemel verdienen zeiden ze vroeger, maar hoe? Meestal wisten diezelfden het niet hoe ze het moesten uitleggen om je hemel op aarde te verdienen. Sommigen rondom ons maken zowiezo ons leven tot een hel, komen die dan ook in de hemel terecht en begint het dan hierboven aan die hemelpoort opnieuw?
Zijn er ook meubels ter beschikking en vooral is er daar ook TV en internet? We kunnen immers niet zonder onze media. Worden wij dan beschouwd als een vluchteling of is er geen plaats voor ons en dumpen ze ons toch nog in het diepste van de hel zoals Dante ooit zo mooi kon beschrijven?

Zal ik in het "hiernamaals" verschoond blijven van koude rillingen ? Ik zie ze wel graag, de diep uitgesleten décolleté's, maar beware me zelf voor een koude rug. In neopreen had ik er destijds geen last van in Neptunus z'n thuis, maar ik sinds dat zenuwkwaalte opliep heb ik dit kledingstuk noodgedwongen moeten verruilen voor ander thermisch onderspul.
Ik heb een hekel aan deze soort rillingen; de teweeg gebrachte trillingen van mijn andere liefhebberij echter zijn een "must" om deze te kunnen beoefenen.
En aangezien ik vermoed dat ze daar in dat andere "universum" geen radiogolven van doen hebben, blijf ik met het hierboven aangehaald vraagstuk zitten... bbbrrrrrr

Ben jij al het slachtoffer geweest van diefstal, vroeg ik hier een tijd geleden ?

Ik wel, en verdorie nog aan toe, tweemaal op een markt in Spanje!
De eerste maal op de markt in Salou, en eigenlijk mijn eigen stomme schuld dat ik niet eens doorhad waarom die vrouw zo tegen mij aanduwde toen ik aan een kraam schoenen aan het passen was.
Bij het instappen van de auto werd ik pas gewaar dat mijn portefeuille verdwenen was.
Geluk bij een ongeluk, enkele dagen later kon ik ze op het politiebureau gaan recupereren.
Uit te zoeken tussen een 80-tal anderen. Enkel het baar geld was verdwenen, gelukkig slechts een 50 euro, ID-kaart en bankkaart waren intact, daar konden ze niets mee.
Dat zou mij dus nooit meer gebeuren!
Sindsdien heb ik een nep-portefeuille op zak zonder geld, met een kopie van mijn ID-kaart en rijbewijs. En steeds beducht op zakkenrollers.
Als je dan toch bestolen wordt ben je niets kwijt!
Tot verleden jaar op de markt in Toroëlla.
Portefeuille in onderste zak van bermuda, ter hoogte van de knie. Ik dacht slim te zijn, want dan moest een zakkenroller al diep bukken, wat wel enigszins zou opvallen.
Bij het verlaten van de markt, idem dito. De waardeloze portefeuille was verdwenen!!!
Bij overdenken van de situaties waar dit mogelijk had kunnen gebeuren, was er slechts één gelegenheid geweest daartoe. Toen ik op een gegeven ogenblik vaststond in het gedrang, en een invalidenwagen naast mij stond. De vrouw daarin zat op de juiste hoogte!
Perfect uitgedokterd toch, wie verdenkt nu een invalide, ook al is zij dat misschien net zomin als jij en ik! Aan opbergruimte om de gestolen buit te verbergen ook geen gebrek.

Het internet gebruik ik hoofdzakelijk om op de hoogte te blijven van de dingen.
Zo las ik recentelijk dat de RVA ten zeerste teleurgesteld is in het niveau van de opleiding van asielzoekers uit Syrië en Afghanistan.
M.a.w. de overgrote meerderheid heeft niet de minste opleiding gehad, is zo lomp als het traditionele achtereind van een varken. Laat dat nu juist zijn wat wij als modale autochtoon al lang wisten, en wat de RVA nu als iets nieuws ervaart!

Diezelfde RVA roept nu bedrijven op om deze asielzoekers aan te nemen en op te leiden. Uiteraard moeten bedrijven niet TE veel verlangen van zulke werknemers, want wie niet kan lezen of schrijven is doorgaans slechts geschikt om met een keerborstel de werkvloer op te kuisen of iets dergelijks.

Misschien heb ik toch een tip, na het lezen wederom van een artikel op het net.
In Afghanistan, in het conservatieve dorp Mahool heeft de dorpsraad een 15-jarig meisje ter dood gebracht. Deze jonge deerne had het immers aangedurfd een vriendinnetje te helpen vluchten samen met haar geliefde! Een weerzinwekkende misdaad, die een gepaste straf verdiende!
Daarom werd ze licht verdoofd, op de achterbank van een oude auto gelegd waarop deze in brand werd gestoken. Zeer humanitair, alleen is in de Westerse wereld het lichaam in kwestie dan reeds een poosje koud, om het zo maar eens uit te drukken.

Maar de overeenkomst is heel frappant, en daar er door de vergrijzing steeds meer overlijdens te noteren vallen, draaien de mortuaria hier ten lande overuren. De oplossing ligt voor de hand, ze ligt er als het ware voor het grijpen. Geef die mannen het werk dat ze aankunnen, een aansteker is tenslotte nog goedkoper dan een keerborstel!
Het zal tenslotte niet meer dan een paar weken duren om te leren aan de gasknop te draaien?

Hopsasa ik ben er ook nog. Allé de stukken die nog goed zijn natuurlijk. De rest is misschien verkocht aan Zwan. Alles bijeen was het in die lappenmand waar ik enkele jaren ingelegen heb toch nog zooooooooo slecht niet. Ik heb wel geleerd dat er lappenmanden zijn die zo comfortabel niet waren dan de mijne. Dus we klagen niet . Blijkbaar moet ik wel een hele boterham bijlezen maar zo te zien ga ik dat met evenveel plezier doen dan vroeger. Voor ik hier ook iets pleeg ga ik me wel eerst inwerken in de sfeer die , naar ik hoop , niet verloedert is. Kan ook niet als het nog dezelfde schrijvelaars zijn.......Groetjes en tot later.

Dag Kerstman,

Mijn naam doet er niet toe, men behandeld mij toch al dikwijls als een kind dat niet met zijn gedachten tot deze wereld behoord.

Tegenwoordig zit ik in het derde kleuterklasje ergens in Limburg en niet te vergeten, ik ben nog maar vijf jaar.
Bij mijn geboorte moet er wellicht iets mis gegaan zijn of zou het erfelijk kunnen zijn? Ik ben namelijk een flinke kleuter met autisme al geregelde tijd.
Mijn autisme heb ik niet altijd onder controle en ik kan daar echt niks aan doen lieve Kerstman. Nu heeft de bijzondere dokter mij een medicijn voorgeschreven dat misschien zou helpen om mijn ongecontroleerde handelingen onder controle te krijgen.

De juf echter begrijpt me niet goed. Ze is ook heel lief en wil er het beste met me van maken maar ze is bang dat ik andere kinderen pijn doe.
Soms doe ik dit ook zegt mijn mama maar ik kan er echt.. echt niks aan doen. Het gebeurt gewoon.

Nu mochten al mijn klasgenootjes verleden week mee op bezoek naar een home . Een home waar ze oudere mensen en demente grootouders onderbrengen. Maar ik mocht van die lieve juf niet mee. Ze vond het niks dat ik tussen de groep kleuters misschien iemand zou pijn doen, of zou beginnen te roepen.

Mijn mama werkt nochtans lieve brave Kerstman in een bejaarden tehuis en mijn oma is voorzitster van een ziekengroep ergens. Het home zit vol met familieleden van mij die ik niet ken en misschien nooit zal tegenkomen als men mij nooit de kans geeft ze te ontmoeten.

Laat de kinderen tot mij komen zei ooit iemand lang geleden, en wie niet wordt als deze kinderen zal het home niet ingeraken.

Van mijn papa mocht ik wél mee op bezoek maar die juf hé! Ze wilde me onderbrengen in het eerste kleuterklasje maar ik ben toch al vijf voorbij.

Lieve Kerstman, volgend jaar zegt mijn papa dat ik een nieuw broertje of zusje krijg. Wil je zo vriendelijk zijn om mijn nieuwe broertje of zusje niet met autisme op te zadelen. Het brengt alleen maar ergernis met zich mee.

Aan allen een fijne kerst gewenst!

Nu weet ik ineens waar al die "uitslovers" vandaan komen. Uit de anekdote van Kwezelijn hierboven vermoed ik dat deze strooier er voor iets tussen zit, of liever "IN" zit. Maar ik heb met hetzelfde vermoeden ook mijn twijfels. In generlei verhalen én sprookjes verhaalt men kerstmannen met allerlei allaam zoals daar zijn: een schop, een kruiwagen tot een meeloper, een kwezel. Nergens, en nochthans... het krioelt ervan. Opsplitsing zal de oorzaak hiervan zijn, want hoewel ze er meestal ook zo uit zien, aan één Kerstman heeft men genoeg, aan tuinkabouters daarentegen...

Maar TLL, het verhaal is onlangs echt gebeurd. Het mag de wereld rond gezonden worden deze week.

Is het niet immers de warmste week deze week?

De mensen die hier niet komen lezen, zijn er waarschijnlijk niet meer.
Van menig lezer heb ik weet dat ze dood zijn of in een home zitten te wachten op wat...?

Trouwens iedereen is vrij om hier te komen lezen of niet soms?

Als je je niet goed voelt in je vel, spring er eens uit en ga met je camper een weekendje weg.