Mag ik even jullie mening /advies vragen ?
(liefst respectvol)
Mijn moeder is bijna 3 maand geleden gevallen ; is nu sinds enkele dagen thuis van het ziekenhuis.
Ze kan een beetje stappen met een rollator ;maar waar ze 'helder van geest' was voordien ; vergeet ze nu alles.
We zijn met 4 kinderen ; waarvan er 2 nog werken.
Ik ben op pensioen ; maar mijn man is vorig jaar zeer ernstig ziek geweest ; hij heeft veel rust nodig.
In de voorbije 3 maanden ben ik meer bij mijn moeder geweest dan thuis.
Al mijn huishoudelijk werk staat 'on hold'.
En ik deed ook wat vrijwilligerswerk en had gehoopt dit te kunnen blijven doen.
Mijn hobby moet 's nachts....als ik dat nog wil.
De andere kinderen willen ook wel naar moeder ; maar vééél minder. En de was en strijk en co...het geloop voor kine en verpleging...dat laten ze aan mij over.
Na het ontslag uit het ziekenhuis kwam er een familiehelper....maar dat zint mijn moeder niet. Die lieve dame kan in haar ogen geen goed doen.
Ze zal het zélf wel doen.
Maar hoe giet je de aardappelen af als je je moet vastklemmen aan een rollator ?
En wat doe je met je medicatie als je er geen wijs uit geraakt ?
Kortom : het is een moeilijke situatie.
----
Ik vind het evenwicht niet meer in mijn bestaan ; ik ben bang dat mijn hele toekomst opgaat aan zorgen voor mijn moeder. Is dat egoïstisch ? En mag ik mijn man opofferen daarvoor ?
Dit maakt me allemaal zo boos en zo verdrietig.
Bovendien mis ik mijn kleinkinderen zo. Die kwamen hier vaak spelen.(zucht)
----
Wie weet waar ik terecht kan om hulp voor mezelf ? Een beetje steun ? Iemand die me vertelt hoe ik dit best aanpak ?
Alvast bedankt !
(liefst respectvol)
Mijn moeder is bijna 3 maand geleden gevallen ; is nu sinds enkele dagen thuis van het ziekenhuis.
Ze kan een beetje stappen met een rollator ;maar waar ze 'helder van geest' was voordien ; vergeet ze nu alles.
We zijn met 4 kinderen ; waarvan er 2 nog werken.
Ik ben op pensioen ; maar mijn man is vorig jaar zeer ernstig ziek geweest ; hij heeft veel rust nodig.
In de voorbije 3 maanden ben ik meer bij mijn moeder geweest dan thuis.
Al mijn huishoudelijk werk staat 'on hold'.
En ik deed ook wat vrijwilligerswerk en had gehoopt dit te kunnen blijven doen.
Mijn hobby moet 's nachts....als ik dat nog wil.
De andere kinderen willen ook wel naar moeder ; maar vééél minder. En de was en strijk en co...het geloop voor kine en verpleging...dat laten ze aan mij over.
Na het ontslag uit het ziekenhuis kwam er een familiehelper....maar dat zint mijn moeder niet. Die lieve dame kan in haar ogen geen goed doen.
Ze zal het zélf wel doen.
Maar hoe giet je de aardappelen af als je je moet vastklemmen aan een rollator ?
En wat doe je met je medicatie als je er geen wijs uit geraakt ?
Kortom : het is een moeilijke situatie.
----
Ik vind het evenwicht niet meer in mijn bestaan ; ik ben bang dat mijn hele toekomst opgaat aan zorgen voor mijn moeder. Is dat egoïstisch ? En mag ik mijn man opofferen daarvoor ?
Dit maakt me allemaal zo boos en zo verdrietig.
Bovendien mis ik mijn kleinkinderen zo. Die kwamen hier vaak spelen.(zucht)
----
Wie weet waar ik terecht kan om hulp voor mezelf ? Een beetje steun ? Iemand die me vertelt hoe ik dit best aanpak ?
Alvast bedankt !
