Ongeneeslijk ziek

Toby schreef:29 augustus 2016 : afschuwelijke dag nadat mijn Jack Russell wegens ongeneeslijke ziekte zachtjes ingeslapen is op de leeftijd van 14 jaar ....

Dat is heel erg, je verliest een vriendje/kind. Je bent ontroostbaar maar dankbaar voor die jaren van verworven vriendschap. Dat is je enige troost die je daar uit kan putten. Ik wens je heel veel sterkte want het is niet makkelijk zulk verdriet te overkomen.

Gedwongen afscheid nemen van een dier is hard, heel hard! In feite is het, voor mij althans, het niet meer kunnen waarmaken van een belofte ... "altijd voor u te zorgen".
Dit "altijd" hebben wij mensen niet onder controle en we zijn veroordeeld hiermee te moeten leven.

@Prima Vera en @Paca: bedankt voor het medeleven en de mooie tekst.

Dit is nu mijn vijfde hond waar ik afscheid van neem door euthanasie.
Vreselijk, zoiets went nooit.
Wat een gemis.

Einde van de week laten cremeren zodat we levenslang nog iets van hem kunnen waarderen.

Toby,


Wij hondenliefhebbers hebben het allemaal al meegemaakt. Onze lieve vriend die ons veel te vroeg verlaat. maar ja 14 jaar is al een hoge leeftijd voor een hond.
De enige troost dat ik heb zijn foto's die bij mij hangen zodat ik ze toch nog kan zien.

Ik wens u veel sterkte en dank aan de mooie jaren die ge samen beleefd hebt .

Groetjes Gerarda

Dag Toby,

Kan het me voorstellen hoe je ,je nu voelt en leef met je mee.
En ja, het zijn soms je "kinderen" dat je verliest...zeker na zovele jaren van samen zijn.
Hopelijk heb je enkele foto's van je trouwe vriend, zo is hij er nog een beetje.
Héél véél sterkte gewenst.

groetjes, baron

Wij hebben eind vorige week de zwerfkat die ons een tiental jaren geleden adopteerde moeten begraven nadat hij/zij volledig op was van ouderdom.
Het doet nog alle dagen een beetje pijn.

baron schreef:Dag Toby,

Kan het me voorstellen hoe je ,je nu voelt en leef met je mee.
En ja, het zijn soms je "kinderen" dat je verliest...zeker na zovele jaren van samen zijn.
Hopelijk heb je enkele foto's van je trouwe vriend, zo is hij er nog een beetje.
Héél véél sterkte gewenst.

groetjes, baron

Op 24 maart 2016 schreef ik voor jullie, baron:

De pijn en het gemis blijven sluimeren, baron, dat voel ik ook maar al te goed... Niets of niemand kan daar iets aan veranderen! Je hoort zo vaak :" Dankbaarheid zal het halen op verdriet" en toch ervaar ik dat ook nog altijd niet zo... Jullie zijn Baron kwijt, ik Kiara...

Nu heb ik wel het geluk dat er via mijn vriend, een andere schat van een hond in mijn leven kwam. Ik zie die dolgraag, maar toch noem ik haar soms onbewust "Kiara", of vergelijk ik haar gewoontes met die van Kiara.
Het is, zoals je schrijft, denk ik, baron: je vergelijkt altijd...
Natuurlijk zou ik ook graag een hond hebben, maar er zijn zoveel bedenkingen: de praktische én "stel dat er mij iets overkomt, wat dan? Dan moet iemand anders noodgedwongen de zorg overnemen..."

Misschien is het, al bij al, nog het beste dat we onze lieve schat K O E S T E R E N .

Veel sterkte en oprecht met je meevoelend,

Wiana

Die oprechte woorden gelden ook voor jou, Toby!
Jammer genoeg begint ook de hond van mijn vriend op de sukkel te geraken... Ze werd op 1 juli 13 jaar. Morgen moet ze geopereerd worden: een ontsteking aan een tepel... Ook nu vraag ik me angstig af: " Begint die lijdensweg opnieuw?..."

Sterkte, toby!

Wiana

Veel sterkte Toby.

Beste mensen, heel erg bedankt voor jullie medeleven. Morgen omstreeks 10.30 u wordt mijn hond gecremeerd en is het afscheid definitief.

Toby schreef: Morgen omstreeks 10.30 u wordt mijn hond gecremeerd en is het afscheid definitief.

Toby,

Dat afscheid hoeft toch niet helemaal definitief te zijn hé want normaal krijg je toch zijn as mee,allé zo is het hier toch bij Somnia in Oudenburg.
Die nemen ook een pootafdruk + een foto en brengen dat alles samen met de as mee na de crematie.
Zo heb je nadien toch een mooie herinnering eraan, verder wens ik je nog veel sterkte, ikzelf ben er na 2,5jaar nog steeds niet over ,'k heb een hoekje voor hem gemaakt en daar staat van alles van hem op hierbij een stukje ervan,in het potje zit zijn as en de linkse foto is zijn pootafdruk .
grtjs - jag.

@Jaguar: jazeker, kies je dan een urne met de overgebleven asse van je huisdier. Zo ging het er jaren aan toe in Boom, waar wij 2 honden en 1 poes ooit lieten cremeren.

Morgen gaat het richting Roeselare aangezien wij hoorden dat het huisdierencrematorium in Boom in de problemen zit en mogelijks zal overgenomen worden door het (een) dierenasiel uit Antwerpen.

Heel mooi wat je als aandenken aan je huisdier samenstelde, overigens.

@Toby ,

U vraagt : kies je dan een urne met de overgebleven asse van je huisdier.dat kan je doen maar je kan ook zelf er iets voor nemen, ze brengen dan die asse mee in plastiek en dan in een kartonnen doos dat zal zo in Roeselare ook wel zijn zeker.
Ik heb zo'n glas met deksel met een kaars in een nacht in de diepvries gezet om die kaars er uit te doen en dan heb ik zijn asse erin gedaan en versierd met kunstbloemetjes.
Laat maar eens weten hoe het verlopen is en vraag desgevallend een pootafdruk bij Somnia is dat alles gratis inbegrepen ook een foto van je hond, verder nog veel groetjes en sterkte.
jag.

@Jaguar: alles is heel erg sereen en perfect verlopen. Ik kan - voor hen die het willen doen en het over hebben voor hun huisdier - het van harte aanbevelen.

Wij zijn heel erg tevreden over hun werkwijze en de kwaliteit van de dienstverlening.
Onze hond lag vredig opgebaard en we hadden de gelegenheid om rustig en totaal afgezonderd, een laatste maal afscheid te nemen.
Die werkwijze wordt wel in alle huisdierencrematoria toegepast.

Het cremeren duurde ongeveer 45 minuten.
Je kon een urne kiezen aan verschillende modellen en uiteraard aan verschillende prijzen.

Na afloop krijg je de urne gevuld met de asse van je dier, samen met een "pluk" van de vacht en een pootafdruk.

Uiteindelijk is heel de cirkel nu rond en hebben we onze laatste plicht uitgevoerd zoals het hoort.

Het is nu ons vierde huisdier dat wij laten cremeren, maar het went nooit ...
Er zijn leuker dingen ...

Nogmaals dank aan allen op dit forum die onder welke vorm dan ook, zijn/haar/hun medeleven betuigde(n).

Eigenlijk is het heerlijk te lezen dat er nog zoveel mensen zijn die dieren waarderen en respecteren.
Zo hoort dat, overigens.

... de tijd heelt vele wonden, maar niet alle. Het is en blijft een harde noot om kraken : afscheid nemen van een hond die al zoveel jaren samen een gezin vormde ... het went nooit ...

Men zegt wel eens - en daar ben ik 't 100 % mee eens - dat de beste remedie om je verdriet te verlichten erin bestaat een nieuwe hond in huis te nemen en zo is het ook bij ons gegaan.

In het najaar van 2016 hebben wij opnieuw een hond uit het asiel geadopteerd. Een schat van een Jack Russell, nauwelijks één jaar oud. De vreugde die we hieraan beleven is werkelijk onbeschrijflijk en de hond zelf voelt zich overgelukkig nu hij een nieuwe thuis en baasjes heeft.

Dat hebben wij steeds maar opnieuw en opnieuw beleefd met asielhonden. Dat is nu de vijfde asielhond die we adopteren en je staat versteld hoe die dieren reageren op hun nieuwe leven.

Geef ze minstens enkele weken om zich aan te passen aan hun nieuwe omgeving en geef die verlaten dieren een serieuze nieuwe kans. Het loont zeker de moeite.

Toch doet het nog zeer als je met de foto en urne van de vorige hond geconfronteerd wordt. Dat slijt nog wel wat verder. Nu zijn er weer perspectieven en we genieten er reeds alle dagen van. Overigens zie je dat aan de hond die sedert zijn afhaling een ware metamorfose in de positieve zin onderging