Klopt, Socrates. Ik ben van mening dat ik ermee geboren ben, met de aanleg om voor spiritualiteit ontvankelijk te zijn. En dat het als kind dus nog “te diep” zat.socrates schreef:Kan U dan misschien even toelichten WAAROM U gelooft ? U lijk er in elk geval wel mee geboren, het zat alleen nog te diep.???maior domus schreef: Nonsens.
(...)Gelovig zijn is iets wat diep in je zit en zich met de jaren uit.
Als jongeling dacht ik dat ik atheïst was.
Tot ik wijzer werd en het licht heb gezien. (...)
Spiritualiteit is een weg naar godsgeloof.
Dat wil niet zeggen dat iedereen die spiritueel aangelegd is, ooit in God zal geloven.
Ik heb zelf ook veel bedenkingen over een God als persoon. Ik geloof eerder in een goddelijke natuurkracht. De volledige natuur, het universum, is God als het ware.
Daarom dat ik mezelf ook nooit godsdienstig zal noemen, ik wil namelijk geen gepersonificeerde God dienen.
Ik ben spiritueel en religieus. Maar religie is per definitie iets anders dan godsdienst.
Elke godsdienst is een religie, niet elke religie is een godsdienst.
Kijk maar naar de boeddhisten. Die hebben geen God, maar wel een religie.
Hun religie heeft trouwens sterke overlappingen met de wetenschap en meer bepaald de quantumfysica. Daarom ook dat Einstein zei dat het de religie van de toekomst is.
Waarom ik geloof?
Daar is geen concrete reden voor te geven.
Het is omdat het nu eenmaal zo hoort te zijn, het is omdat het moet.
Het geloof iets dat er is en waar je niet tegenin kan gaan omdat het te sterk is.
Zelfde reden die men dikwijls hoort bij artiesten:
Waarom zij schrijver zijn? Omdat het nu eenmaal moet, ze kunnen niet anders.
Waarom ze zanger zijn? Omdat ze het niet kunnen laten, een innerlijke drang.
(Broodschrijvers en broodzangers even terzijde gelaten).
Dank voor uw vragen Socrates, u toont interesse.
Zo komen we samen verder tot wederzijds begrip.
De ridicule opmerkingen van Paul Simons daarentegen, negeer ik.
Hij plaatst zich daarmee buiten een serieuze discussie.
Ondank is 's werelds loon