't Was een kind,
een kleinkindekes weekend.
Zestien kilo mosselen
gingen langs mij
en door hun heen.
Maar het was heerlijk,
hun jeugdig enthousiasme,
het plezier om de
geplande vakantieplannen.
De woorden over en weer,
de vrolijke anekdotes
over hun kinderen,
het bracht het verleden weer.
Veel werk,
maar een vrolijke geest,
dwaalde om ons heen.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Een leven in
een keurslijf gegoten,
de navelstreng nooit volledig
doorgesneden,
draaien,
keren en wringen
geen uitweg vinden.
Zilte tranen
wel willen
niet kunnen,
schuldgevoelens
stapelen zich op...
Een gevecht tegen
sterfbed beloften,
misplaatste verantwoordelijkheid,
overgevoeligheid,
de zin voor realiteit kwijt...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
We zijn moe
maar voldaan...
't Was een reuze dag,
een fantastisch trouwfeest.
Mijn dochter Ann in wit,
straalde, schitterde
op haar verjaardag
uitgekozen als trouwdag.
Ze waren met velen,
om haar geluk te delen...
ze zongen, ze dansten
tot in de vroege uurtjes.
Ze aten, ze dronken
naar harte lust...
Er was stemming,
er was plezier...
's Morgensvroeg viel de regen neer,
maar toen gaf dat niet meer...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Hoe moet "dit" nu verder...
dit zoveelste,
in wezen hetzelfde gegeven,
ik kan het moeilijk benoemen,
het maakt me ziek,
intens droef,
het kankert van binnen...
haalt een soort van
koppige vastberadenheid
naar boven,
waar ik wil aan toegeven.
Het is sterker dan mezelf,
al weet ik dat het dodelijk kan zijn,
kwetsen waar het pijn doet,
een onverstandige
vergeldingsactie.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Vanuit ons slaapkamerraam
kon ik het zien,
deze morgen,
de zomer is gedaan.
Het dak van de buren
glom van de regen,
de grijze lucht
hing zwaar tussen de bomen.
Wat een verschil
niet te geloven,
gisterenavond
nog nazomeren op een terras,
we dachten optimistisch
hier gaat geen eind aan komen...
En zie...
na enkele nachtelijke uren
zit de herfst ons al te begluren.
Spijtig...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
De herfst verdrijft de zomer, de berk is de eerste boom wiens bladeren verkleuren
en een geel tapijt uitspreiden op het gras. Maar ook de herfst zal wel zijn charmes hebben !
Mooi verwoord Hilde !
mvg
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Een vroege herfstdag,
stralende blauwe,
zon overgoten lucht boven ons,
witte ondoordringbare wolken
onder ons...
Een zilveren vogel
brengt ons naar Peru.
Een oude wensdroom
op weg naar een spannend
avontuur...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Verankerd in het Andes gebergte.
Gekoesterd door de hoogtezon,
z'n met kleuren omwikkelt
regenbogen volk.
Lama's, alpaca's, vicuna's
in de valleien.
De vlucht van de machtige
Condor.
De magie van z'n Inca verleden.
Een bijzondere ervaring
om nooit te vergeten.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Pauline,
een kind van het land
van water en kaas,
gidste ons door haar nieuwe
vaderland of pacha mama...
Enthousiast toonde ze ons
de schatten van Peru.
Het roemrijke Inca verleden,
de koloniale tijd en de
hedendaagse strijd van dit
vriendelijke regenboog volk.
Haar liefde voor dit land
bracht ze aan ons over.
't Waren twee bijzondere
goed gevulde weken,
ze heeft ervoor gezorgd
dat we een onvergetelijke
vakantie beleefden.
Niks was haar te veel,
bekommerd om iedereen.
Een gids als zij
zo zijn er niet veel...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Lima o Lima...
gekoeld en gesluierd
door de oceaan...
de aan en af rollende golven
zingen een eeuwig durend lied
van strijd en overgave...
De koloniale huizen
getuigen van een rijke
Spaanse tijd.
De kerken overladen
met zilver en goud.
Schitterende pleinen,
kleurige tuinen...
Heel onverwacht,
een open schatkist
op deze eerste vakantiedag.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
