Vandaag...
zetten we een punt
achter mijn schoonouders verhaal.
De laatste spulletjes
worden weggehaald,
het appartementje van hun
laatste levensjaren te samen
opgekuist en afgeleverd.
Alles wat hun dierbaar was
verkocht of verpatst op internet
voor de spreekwoordelijke
appel en ei...
Zo veel is de inhoud
van een mensenleven waard
als de tijd
je inhaalt...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Onze Benjamin Elise
zit in 't hoogste kleuterklasje,
't was voor mij dus het
allerlaatste grootoudersfeest
in jaren.
Weer een gebeurtenis
waar we een punt achter zetten.
En Elise ...
deed het in "style".
Met een roze tutu aan
danste ze als een bijna
volleerde ballerina
het podium rond.
Mijn oma's hartje
zwol van trots
voor onze allerkleinste "dot".
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Vandaag
naar de kapper geweest,
heel wat pluimen kwijt,
om nog maar te zwijgen
over die lieve duiten...
Ik kwam de ideale "look"
in een tijdschrift tegen en dacht...
dit moet ik uitproberen.
Maar de kapper kan natuurlijk
niet toveren ...
en de wonderen zijn de wereld uit.
Ik kwam gepluimd thuis.
Het resultaat
wordt door allerlei factoren bepaald,
bv. wat onder het kapsel zit...
en dat oogt niet zo jong en fris meer...
maar ach...
het is wat het is...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
We denken aan hen,
op deze dag
nog intenser...
We treuren om hen,
op deze dag
nog dieper...
De "lege" plaats,
zonder hen
nog desolater...
Bloemen voor hen
op deze dag
tooien de graven.
We bezoeken hen
op deze dag en
wandelen in het verleden.
Onder de koude stenen
komen we bekenden
en leeftijdgenoten tegen...
1 november
een confronterende dag...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Waar de zon naartoe is,
iedereen zich koestert
in haar warmte...
Waar de lucht
weerspiegelt in het
azuurblauwe water.
Waar de zee,
glinstert en sprankelt
als vloeibaar zilver.
De golven zachtjes knabbelen
aan het goudgele zand.
Waar de rots
waakt over de kilometerslange
dijk en strand.
Waar een albasten maan
aan de inktzwarte hemel staat
als we te rusten gaan...
Daar zijn we naartoe geweest...
verleden week...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
De kinderen
zijn het nest uitgevlogen.
In de beginjaren
kwamen ze hier
met plezier.... vergaderen.
Stilaan
zijn ze hun weg gegaan,
met hun kinderen
namen ze een zijbaan.
We voelen de kloof
groter worden,
ze hebben hun leven
hun zorgen...
Wij zijn het verleden
zij denken aan morgen.
Zo moet het zijn,
zo gaat het goed,
zo loopt het leven...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Deze dag,
officieel de kortste dag
na de langste donkere nacht.
Een keerpunt,
in een eindigend jaar.
Kerstmis komt eraan
en ik bedenk,
gelukkig zijn we allemaal
te sa'am.
De kerstboom staat te
pronken,
onder zijn takken
geschenkjes voor de kleintjes
verborgen.
We verheugen ons
op die luidruchtige bende,
om het jaar vrolijk
uit te wuiven.
Ik zou ze zo graag allemaal
in een cocon beschermen,
want
ergens in m'n achterhoofd
roert zich een vraag...
wat brengt dit nieuwe jaar...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Een uitstap tussen
pronkerige vierwielers.
Vele bezoekers
met glinsterende oogjes,
een verlangende blik.
Een wirwar van mensen,
een plastiek zak
vol kleurige wensen.
Even plaatsnemen
aan het stuur
van hun droomwagen,
de keuze is overweldigend,
de toekomst biedt perspectieven.
Liever nog wat wachten,
waar gaat het naartoe,
hybride, elektrisch, waterstof
of propere fosielen brandstof,
een mix misschien....?
We zullen wel zien....
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Een mooie dag,
een zeldzame dag,
een bijna windstille namiddag,
het oog in een regenzone.
De ijsblauwe lucht
weerspiegelt
in een rustige, kalme zee.
De baren lichtjes schuimend
op het vochtige strand,
waar de zandkliffen zorgen
voor een bijzonder schouwspel.
Het zonnetje uitnodigend
schijnend,
wandelen, stapje voor stapje
kilometers ver,
naar het zwin...
Echt genieten van een bijna
lente dag...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Onder een frisse blauwe hemel
op stap
in een imposante stad.
Wandelen in z'n lanen,
over z'n pleinen,
door z'n parken...
Stranden in de rijen
voor z'n kunstwerken,
z'n musea.
De "Guernica" van Picasso,
een surrealistisch schilderij
van een verwoestende burgeroorlog,
na een wereldreis terug thuis
in het "Reina Sofia" museum,
treft ons met verwondering.
Op de plaza d'Espagna
een formidabel uitzicht over Madrid,
naast een reuze groot beeld
van Don Quichotte en z'n knecht.
We volgen de Madrilezen
langs de tapasbars.
Wijn en een overvloed aan hapjes.
In de avond,
Spaanse broederlijkheid,
in de cafe's en restaurants.
Madrid en het goede leven...
Viva Espagna...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
is er niet meer...
Ze was voor mij
een gekregen tante,
veel over gehoord,
weinig van gezien.
Een gezegende leeftijd,
93 jaar,
dat zegt iedereen.
Langzaam weggesmolten
tot ze bijna niet meer
kon gaan.
En op een vroege morgen
voor de zon kon opgaan,
al slapend heengegaan...
Een mooie dood,
zegt haar dochter,
ja,
als één aspect van de dood
al mooi kan zijn.
Het blijft een onbegrijpelijk,
onaanvaardbaar eind
van een mensenleven...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
