frits1955 schreef:"Waar ligt dan precies de bron van die stress"?
Die bron ligt in het feit dat lesgeven een "contactjob" is - elke minuut in dat klaslokaal is er interactie met X aantal jonge mensen die allemaal een eigen karakter hebben en met een eigen rugzakje in dat lokaal terecht komen. Elke minuut moet je alert zijn voor opmerkingen of vragen of zelfs maar gelaatsuitdrukkingen; observeren maar ook uitdagen en reageren en proberen in te schatten wat de impact van je woorden is.
Dat was in 1970 ook al zo. Toen werd het onderwijs nog helemaal niet beschouwd als een stresserend beroep.
Niet overdrijven, hé, frits. De leerkrachten doen dit alles nauwelijks. Hoe ik dat weet? Mijn vrouw was leerkracht en klastitularis. In die functie moest zij de klassenraad voorzitten wanneer haar klas aan de beurt kwam bij de klassenraad. Die kwam in de jaren 70 wekelijks samen en toen kreeg een titularis daar bovendien aparte uren voor die bij in zijn totaal te presteren urenpakket zaten. De laatste 10 jaar was dat eerder maandelijks.Tegelijkertijd moet je evalueren want er moeten rapporten, verslagen, attitudeschema's gemaakt worden en controleren of je leerlingen met alles in orde zijn. Daarnaast opletten voor signalen van afwijkend gedrag ( sociale problemen? drugs? relatieproblemen? pesten?) en daar op inspelen. En dan komt het verwerken van al die zaken nog eens na je uren en morgen staat weer hetzelfde te wachten.
Maar het punt is dit: de betrokken leerkrachten disten ter plaatse hun ervaringen op met de leerlingen. Dat kwam hoofdzakelijk neer op anecdotisme: de rare stoten die sommige leerlingen in de klas uithaalden, of wat ze thuis of op Facebook hadden gezegd of geschreven. Er werd door enkele witte raven op voorhand een verslag gemaakt van wat er voor die specifieke leerkracht gebeurd was en wat hij/zij had vastgesteld.
Over de goede leerlingen (die goede punten haalden) werd nauwelijks een woord gezegd: 'goed - geef er mij zo 10 in een klas - prachtige leerling, daar gaan we later nog van horen'
Om die resem uitspraken op de klassenraad in goede vorm te gieten, nam mijn vrouw de gesprekken op via een gsm of via een taperecorder. Omdat ik vlot blind kan typen, vroeg mijn vrouw me soms om deze verslagen van de klassenraad om te zetten in een verslag dat dan in het dossier kwam.
Het was zelfs zo dat een aantal - hoofdzakelijk oudere collega's - haar vroegen om hun rapporten in te vullen op de pc, omdat die collega's niet eens het verschil kende tussen 'escape' en 'enter'.
En wat houdt 'verantwoordelijk zijn' dan eigenlijk in? Dat ze slagen? Dat ze niet onder de bus lopen als ze naar huis gaan? Een leerkracht moet zorgen dat z/hij zich aan de formele regels houdt en dan kan hem/haar niets overkomen. Ooit geweten dat een leerkracht werd ontslagen omdat zijn leerlingen in het volgende jaar niet goed konden volgen? Ik heb dat nooit gehoord. Ik zou zelfs namen kunnen noemen van mensen die totaal niet geschikt waren als leerkracht maar die men 'gerust liet' omwille van hun vaste benoeming. Op de 42 jaar dat mijn vrouw in het onderwijs heeft gestaan, maak je wel wat mee.En neen, de leerkracht is niet verantwoordelijk "voor een bepaalde groep" - hij is verantwoordelijk voor al zijn leerlingen.

pSorry, hoor, dat ik je beledigd heb; ik had moeten liegen.