Natuurlijk spelen de ouders een belangrijke rol, maar dat is nu verleden tijd.
De jongeren hebben het voor het zeggen. De ouders hebben niets meer in de pap te brokkelen.
En dat is de ouders wiens kinderen geboren zijn in de jaren zeventig, hun eigen fout.
Want in die jaren is die vervloekte vrije opvoeding begonnen.
Ze vergaten dan wel dat kinderen voortdurend hun 'mogen', niet-mogen', en 'moeten' aftasten.
M.a.w., ze tasten voortdurend af hoe ver ze kunnen of mogen gaan.
En als er dan door de ouders niets wordt over gezegd, dan blijven ze verder gaan tot in het oneindige.
Kijk nu maar naar wat die kleine apen allemaal mogen. Ze 'mogen' zich zelfs in coma zuipen.
Een hele grote groep jongeren kent hoegenaamd geen grenzen meer.
En dat is de schuld van die destijdse vrije opvoeding, iets dat nu nog altijd door de meeste ouders wordt aangehouden, want ze hebben het zelf nooit ànders gekend.
Als ze het toen mochten, waarom zouden ze het hun eigen kinderen ontzeggen!?
En als de ene dit of dat mag, waarom de andere dan niet!?