Bedankt Rietjes, prachtige foto's!
Vanmorgen kreeg ik een "rouwbrief" van Sarah's kat Koda (oudste kleindochter), zo ontroerend dat ik die met jullie wil delen:
Op 10 mei 2016 wordt een schattige, zwarte pluizenbol geboren. Ofwel had zijn mama heel veel kittens, ofwel was hij het zwakste van de bende, maar in elk geval wordt hij verstoten en blijft hij triest achter op een vuilnisbelt bij een boer. Een voormalige collega vindt het hoopje ellende, brengt hem naar de dierenarts en laat hem even aansterken bij hem thuis. Wanneer hij er met mij over praat, weet ik snel: dat wordt mijn kat. Dat wordt mijn Koda.
Als kitten is Koda een nieuwsgierige sloeber die boven alles altijd bij mij wil zijn. Hij slaapt op mijn schoot, zit naast me op de stoel, slaapt op het lege hoofdkussen naast me. Zo nu en dan probeert hij ook het kippenwit van tussen mijn boterham te pikken. Mieke, mijn dierenarts, vaccineert, chipt en castreert hem, en drukt me op het hart een vriendje voor hem te zoeken zodat hij niet eenzaam is als ik aan het werk ben. En aangezien elke vezel van mijn lijf van dat kleine zwarte mormel houdt, komt er een broer: Sitka.
Zoals dat met katten (en ook met mensen, neem ik aan) gaat, kunnen ze elkaar de ene dag niet luchten en liggen ze de andere dag kop aan kop in de zetel. Als ik thuiskom, hoor ik Koda miauwen achter de nog gesloten voordeur: hij herkent het geluid van mijn fiets die de parking op rijdt, hij herkent de brom van Arnoldje die zich in zijn garage manoeuvreert. Het wordt een gewoonte dat hij op mijn linkerschouder gaat zitten als ik thuiskom. De ene keer houdt hij het maar 30 seconden vol omdat Sitka of een vlieg of een duif op het balkon hem afleidt. Andere keren zit hij 10 minuten bij me kopjes te geven, aan m'n wang te likken en te spinnen alsof hij me zijn dag wil vertellen.
Ook ik krijg een vriendje, en hoewel Koda Florian eerst niet echt lijkt te verdragen, is dat maar van korte duur. De twee krijgen een geweldige band waarin de een het niet kan laten om de ander te plagen. Ik heb drie heerlijk lieve mannen in huis die duidelijk strijden om mijn aandacht. Wat een luxe.
Koda groeit op tot een knappe, grote panter. Het mandje waarin ik hem eerst bijna niet zag liggen, is al snel te klein, ook al blijft hij zich er hardnekkig in wurmen. Hij is er altijd bij als er nog maar aan eten gedacht wordt: breng je iets mee van de winkel, hij helpt het in de koelkast steken; ben je iets aan het bereiden, hij ruimt op wat je gemorst hebt; zet je je aan tafel, dan probeert hij steevast om iets uit je bord te graaien als je een seconde niet kijkt.
Tot op het einde is hij mijn beste vriend geweest. Hij at gisteren nog verse kipfilet, dronk zijn favoriete melkje, kreeg enkele snoepjes. Alsof hij van alles nog een laatste keer wilde genieten. Hij stierf afgelopen nacht in mijn armen, na een longtrombose veroorzaakt door de enorme hitte. Zijn kapotte hartje kon de zuurstof niet voldoende rondpompen in zijn mooie, gespierde lijf. Ik ben mijn maatje kwijt.
Sommigen zullen zeggen dat het maar een kat is. Maar als je ooit zo hartstochtelijk veel van een dier hebt gehouden als ik, dan begrijp je dat er zonet ook een deeltje van mij gestorven is.
Koda heeft iets van me meegenomen, net zoals hij altijd in mijn hart en hoofd zal achterblijven.
Mijn beste vriend, je hebt zo'n mooi leven gehad, en zoveel voor ons betekend. Ik hoop dat je getergde lichaam nu rust heeft, daar in de poezenhemel. Tot later, mijn lief Kotertje.
Lieve groetjes,
Sarah, Florian & Sitka
Dit was Koda...Gelukkig is Sitka er nog om hen te troosten!
voor deze namiddag !
