De verkiezingen in de V.S. zijn samen te vatten als een referendum met als vraag : “Moet Trump weg ?”. Het volk heeft ja gestemd. Niet overtuigend weliswaar want in de staten die er zeer toedoen, de zogenoemde swingstates, was het dikwijls kantje boordje. Een paar decimalen percentage na de komma en je hebt een karrevracht kiesmannen erbij of eraf. De polarisatie die hierdoor ontstaan is werd duidelijk door de nooit geziene recordopkomst.
Maar in Europese middens zoals bij de meeste politici en de pers, is de euforie groot, ze doet denken aan de overwinningsroes ten gunste van Obama, die haar bekroning kende in de vorm van een Nobelprijs voor de Vrede, nog voor de man zijn koffers had uitgepakt in het Witte Huis. Wellicht is men hier opgelucht omdat de man van “America first” nu van het toneel zal verdwijnen. Maar dat betekent nog niet dat de betrekkingen met Europa nu opnieuw van een leien dakje gaan verlopen. Onder Obama was Biden vice-president en in die functie steunde hij volledig de politiek van de president die zich vooral richtte op de betrekkingen met Azië. Op zijn ondiplomatieke wijze heeft Trump Europa diets gemaakt dat het niet eeuwig kan blijven vertrouwen op Amerikaanse bescherming. Nogal terecht. Heel goed mogelijk dat Biden woordelijk de banden met Europa wil verstevigen maar dan op voorwaarde dat het aan zijn militaire financiële plichten voldoet en zich mee inzet om een vuist te maken tegen China. Want op dat vlak waren de Democraten het volmondig eens met Trump.
In eigen land zal Biden toch ook op eieren moeten lopen. Zelf lijkt hij me een behoorlijk man, kan communiceren zoals het hoort voor een president en lijkt me in staat verzoenende taal te uiten bij de bevolking. Maar in zijn eigen partij sluimert er ook onenigheid. Veel Democraten zijn niet gelukkig met de uiterst linkse en baldadige vleugel die aanschurkt bij de partij. Men vindt ze dikwijls bij Antifa of Black Life Matters. Ik vernam dat heel wat burgers enerzijds wel tegen Trump stemden maar voor de Kamer en Senaat dan toch hun stem aan een Republikein schonken. Indien blijkt dat die instanties niet door de Democraten zouden beheerst worden, dan krijgt Joe het niet gemakkelijk. Al bij al blijf ik denken dat we mogelijk binnen afzienbare tijd wel eens een regering “Harris” gaan te zien krijgen. Het zij officieel of officieus.
Biden beoordelen op het feit dat hij Trump niet is, is geen waardemeter. We moeten zijn daden afwachten.
Maar in Europese middens zoals bij de meeste politici en de pers, is de euforie groot, ze doet denken aan de overwinningsroes ten gunste van Obama, die haar bekroning kende in de vorm van een Nobelprijs voor de Vrede, nog voor de man zijn koffers had uitgepakt in het Witte Huis. Wellicht is men hier opgelucht omdat de man van “America first” nu van het toneel zal verdwijnen. Maar dat betekent nog niet dat de betrekkingen met Europa nu opnieuw van een leien dakje gaan verlopen. Onder Obama was Biden vice-president en in die functie steunde hij volledig de politiek van de president die zich vooral richtte op de betrekkingen met Azië. Op zijn ondiplomatieke wijze heeft Trump Europa diets gemaakt dat het niet eeuwig kan blijven vertrouwen op Amerikaanse bescherming. Nogal terecht. Heel goed mogelijk dat Biden woordelijk de banden met Europa wil verstevigen maar dan op voorwaarde dat het aan zijn militaire financiële plichten voldoet en zich mee inzet om een vuist te maken tegen China. Want op dat vlak waren de Democraten het volmondig eens met Trump.
In eigen land zal Biden toch ook op eieren moeten lopen. Zelf lijkt hij me een behoorlijk man, kan communiceren zoals het hoort voor een president en lijkt me in staat verzoenende taal te uiten bij de bevolking. Maar in zijn eigen partij sluimert er ook onenigheid. Veel Democraten zijn niet gelukkig met de uiterst linkse en baldadige vleugel die aanschurkt bij de partij. Men vindt ze dikwijls bij Antifa of Black Life Matters. Ik vernam dat heel wat burgers enerzijds wel tegen Trump stemden maar voor de Kamer en Senaat dan toch hun stem aan een Republikein schonken. Indien blijkt dat die instanties niet door de Democraten zouden beheerst worden, dan krijgt Joe het niet gemakkelijk. Al bij al blijf ik denken dat we mogelijk binnen afzienbare tijd wel eens een regering “Harris” gaan te zien krijgen. Het zij officieel of officieus.
Biden beoordelen op het feit dat hij Trump niet is, is geen waardemeter. We moeten zijn daden afwachten.

