Heb er vier avonden geduldig aan besteed, lieve mensen om jullie topic te doorgronden. Ben helaas niet aan het einde geraakt, maar tussen wetenschap, boerenverstand, godgeleerdheid en kolder misstaat misschien een stukje poëzie niet. Alleen mensen gebruiken het om dingen uit te drukken waarvoor geen woorden zijn, of woorden zo te schikken dat zij die beelden gaan oproepen (Genesis). Ik vond een mooi Schots gedicht, ken helaas niet de dichter ervan en moet me dan nog bedienen van een vertaling. het 'She'-beeld dat hier opgeroepen wordt komt voort uit het Hebreeuwse woord 'Roach'(Geest) dat vrouwelijk is. Iemand maakte er bovendien nog een enig mooie melodie bij, die ik hier helaas ook niet kan geven. Toch eventjes voor al jullie moeite en ter bezinning..:
She sits like a bird
Zij zit als een vogel, broedend op het water,
onder haar de chaos van de eerste dag;
zij zucht en zij zingt, moeder van de schepping,
wachtend op het Woord totdat zij baren mag.
Zij zweeft boven zee, zweeft boven de bergen,
zoekend naar een plaats onder de hemelboog;
zij rust in de schoot, wachtend op het wonder
dat zich daar ontvouwd, verborgen voor ons oog.
Zij danst in het vuur, schouwspel zonder weerga,
maakt de tongen los, taal en getuigenis,
bekeert, inspireert al wie naar haar luistert;
niets brengt haar tot zwijgen, vurig als zij is.
Want zij is de Geest, één met God in wezen,
gift van de Verlosser aan zijn aardse bruid;
de sleutel is zij, toegang tot de schriften,
vogel uit de hemel, witte vredesduif...
GIVE
Er is zoveel om lief te hebben.