Nu heb ik echt wel compassie met U hoor Bekske.
Gelukkig is Uw wandeling wel nog ’n stuk verder als die van mij, ±25 meter manken, rusten…. en dan weer terug zien te komen, dat is mijn afstand die ik met moeite aankan.
Maar mij hoort U niet klagen hoor, ik ben dolgelukkig dat ik er nog mag zijn op deze aardkloot.
Mijn moeder is niet oud geworden, gestorven aan ’n zeer pijnlijke kanker, en weet U wat die altijd zei “Niet klagen…maar dragen”.
Vriendelijke groet,
en
Neem het leven niet te serieus, je overleeft het toch niet...


voor mijn neus.











geitending, daarom dus voor nu:
