Ik had al een reactie gepost en later verwijderd.
Omdat blijkbaar op heel wat topics een soort eenrichtingsverkeer overweegt,
waarbij weinig of niet wordt gelezen wat anderen wilden délen!?
Vandaag op 1 November vat ik nogmaals de eigen levenservaring samen.
Men deelt het leven met iemand waarvan men houdt.
Tijdens het verouderingsproces evolueert dat vaak naar "elkaar helpen en/of steunen".
Maar als duo samenleven houdt in, dat helaas één van beiden als laatste het licht zal doven.
Dan kan men als "achterblijver" trachten in te zien,
dat liefde en genegenheid wel deelbaar is (of was) door twee.
Maar... de affectie voor de partner een deel eigenliefde is, die men erop projecteert.
Dat laatste blijkt dan wat doelloos verloren te zijn,
zoals iemand die dagelijks in de badkamer haar of zijn toilet opmaakt, tot de spiegel er niet meer is.
En dan min of meer op de tast moet beginnen zoeken naar het beeld van voorheen.
Wie door het verdriet heen beseft, wat men heeft kunnen/mogen délen,
kan best de daarin verankerde rijkdom aan herinneringen als troostende toevlucht kiezen.
P.s.: Er bestaan in Vlaanderen nogal wat lokale initiatieven,
waar alleenstaande mensen binnen allerlei activiteiten,
vrijblijvend een vrije tijdsbesteding kunnen zoeken en/of vinden.
"R.A.V.A.L" is er één van. En te vinden op www.raval.be
H.
Omdat blijkbaar op heel wat topics een soort eenrichtingsverkeer overweegt,
waarbij weinig of niet wordt gelezen wat anderen wilden délen!?
Vandaag op 1 November vat ik nogmaals de eigen levenservaring samen.
Men deelt het leven met iemand waarvan men houdt.
Tijdens het verouderingsproces evolueert dat vaak naar "elkaar helpen en/of steunen".
Maar als duo samenleven houdt in, dat helaas één van beiden als laatste het licht zal doven.
Dan kan men als "achterblijver" trachten in te zien,
dat liefde en genegenheid wel deelbaar is (of was) door twee.
Maar... de affectie voor de partner een deel eigenliefde is, die men erop projecteert.
Dat laatste blijkt dan wat doelloos verloren te zijn,
zoals iemand die dagelijks in de badkamer haar of zijn toilet opmaakt, tot de spiegel er niet meer is.
En dan min of meer op de tast moet beginnen zoeken naar het beeld van voorheen.
Wie door het verdriet heen beseft, wat men heeft kunnen/mogen délen,
kan best de daarin verankerde rijkdom aan herinneringen als troostende toevlucht kiezen.
P.s.: Er bestaan in Vlaanderen nogal wat lokale initiatieven,
waar alleenstaande mensen binnen allerlei activiteiten,
vrijblijvend een vrije tijdsbesteding kunnen zoeken en/of vinden.
"R.A.V.A.L" is er één van. En te vinden op www.raval.be
H.
