We reizen de laatste dag in Frankrijk mee met Nik en Els:
Goede avond iedereen
We begonnen onze dag zoals we er zelden een beginnen : als mollen onder de grond. De metro van Lyon was razend efficiënt en bracht ons in geen tijd waar we moesten zijn. Honderden, duizenden mensen wemelden door ons beeld. Terwijl wij in deze doolhof goed moesten opletten om niet in één of andere buitenwijk te arriveren, hielden de doorgewinterde pendelaars een zichtbaar vastberaden koers aan door de wirwar van gangen en trappen. Je zag bagage van allerlei soort, van vouwfietsen tot tuba’s en van netjes appelsienen tot zelfs iemand met een droogrek.
Eén attribuut was echt wel gemeengoed en vaak ook het aangroeisel van een hand : een smartphone. Vrijwel iedereen liep zo’n kleinood achterna en als men er niet tegen praatte, dan luisterde men ernaar of scrollde men naar items die niet gemist mochten worden. In de gangen, op het treinstel en zelfs al wandelend op de trappen lieten mensen zich door dat kleine dingetje sturen. Ze werden daarbij geholpen door een stel oortjes, tegenwoordig meestal draadloos, die alle nodige of onnodige geluiden doorstuurden en de storende buitenwereld afschermden. Bij mij vallen die dingen er steevast uit, maar dat komt omdat mijn oren nog niet voldoende volgens de wetten van Darwin zijn mee geëvolueerd.
De tijd komt dat dit gewoon allemaal als cadeautje voor je Plechtige Communie wordt ingenaaid, net zoals vroeger gaatjes in oren werden geschoten.
Lyon bood een gans andere aanblik als gisteren. Met 11° was dit weer het Noorden nabij, maar we hadden toch af en toe een streepje zon. Het ging met een tandradtreintje naar de heuvel, waar we naast een prachtig uitzicht over de stad ook een hagelwitte, goud-gekroonde kerk en twee Romeinse amfitheaters aantroffen.
Midden op een slanke voetgangersbrug over de Saône stond een donkere straatmuzikant het beste van zichzelf te geven. Het was een beetje met toegeknepen billen dat hij een altsaxofoon bespeelde. Waarschijnlijk was het instrument op deze frisse zaterdagmorgen wat aan de onwillige kant, want het klonk beverig en niemand wist welke kant de melodie zou uitgaan. Het kan natuurlijk ook dat deze brave ziel een poging deed om met zijn nieuwe muziekstijl door een over de brug passerende impresario ontdekt te worden. Ons stil vermoeden is echter dat er geen groot artiest aan verloren is gegaan, te meten ook aan de schaarse fooien die we hem zagen toewerpen.
We hadden nog een schitterend restaurantbezoek, zo mogelijk nog lekkerder en verzorgder dan gisteren, dat de culinaire reputatie van Lyon alle eer aandeed. Er was overal veel volk in de stad, die duidelijk van heinde en verre weekendkopers naar zijn winkelstraten trekt.
Zo eindigt ons verhaal van 7 afwisselende dagen in Frankrijk. We zullen dit koesteren als een waardevolle schat, veeleer dan als een herinnering. Schatten kunnen we naar de toekomst meenemen, terwijl herinneringen vervagen.
In bijlage nog een beeld van het oude Lyon, met de Saône op de voorgrond, en een foto van de gereconstrueerde amfitheaters.
Groetjes !Nik.
