Anekdotes...
-
Gast
Bedankt, Smilie. Ik wist wel dat mijn oproep niet zonder resultaat zou blijven.
Bedankt en als ik eens iets joor vou dan koen. Waat het leten.
Bedankt en als ik eens iets joor vou dan koen. Waat het leten.
-
Gast
Alles is mogelijk meisje. Deze (naamloze) tekst heb ik gevonden in een oude map met documentatie die we indertijd gebruikten om "bonte avonden" te geven in het college. Er zitten vijf verschillende versies bij.meisje schreef:Tekst van de West-Vlaamse Gerard Vermeersch!
-
Gast
Ergens van internet geplukt (ku-leuven)
Hash en Wietje
Er leefde eens een arme houthakker, die heette Parihuana. Hij had een heel bazige vrouw die Marihuana heette. Ze hadden twee kinderen en die waren Hash en Wietje gedoped. Wietje speelde met haar barbituraatjes en Hash speelde met Stuffie, zijn hondje en zijn kat Morfientje.
Marihuana zei:"We moeten iets doen". Parihuana snoof eens diep maar wist niets te zeggen. Ze hadden namelijk niets meer te eten. Marihuana bedacht een boos plan. Ze zouden met zijn vieren een tripje gaan maken in het bos, en daar zouden ze Hash en Wietje achterlaten. Maar de slimme Hash had alles gehoord en stak en mesje in zijn broekzak. De volgende morgen gingen ze een tripje maken in het bos waar de bomen zo high waren en de wind door het gebladerte blowde. 's Middagds deden Hash en Wietje een dutje en hun ouders gingen er stilletjes vandoor. Maar Hash had met zijn mesje lijntjes getrokken in de sneeuw, dus konden ze makkelijk de weg naar het dorp vinden. Ze durfden echter niet naar huis, dus gingen ze naar Opium en Omium. Deze zaten vredig op hun canabis naar de LSD-speler te luisteren, waaruit de hit klonk:
Altijd rookt kortjakje wiet
Midden in de week maar zondag niet
's Zondags rookt zij heroine
Met een snuifje cocaine.
Altijd rookt kortjakje wiet,
midden in de week maar 's zondags niet.
Toen Opium en Omium de kinderen zagen begroetten ze hen uitbundig:"High", riepen Opium en Omium, en "High" riepen Hash en Wietje, en ze kregen een cracker aangeboden."Hebben jullie honger?" vroeg Opium. "Jaaaa" riepen Hash en Wietje." Laten we gaan Chinezen". "Nee"zei Omium, ik coke wel. De volgende dag werden Hash en Wietje weer naar huis gebracht. Parihuana was blij, maar Marihuana niet. Toen ze weer een tripje gingen maken in het bos lette Marihuana extra goed op Hash, zodat hij geen kans zag lijntjes te trekken. Toen ze weer alleen achterbleven waren ze echt verdwaald. Maar toen zagen ze een vogeltje dat floot:"Wiedewiedewiet". Ze volgden het en kwamen bij een huisje dat helemaal van coke gemaakt was. Zoveel coke hadden ze nog nooit bij elkaar gezien. Ze begonnen meteen te snuiven, maar tewijl ze zo heerlijk snoven werden ze bespeed door de boze H-XTC, die in het huisje woonde. Ze hoorden een crakstem:"Sniffel snaffel snuifje, wie snuift er aan mijn huisje?" "Het is de wind, de wind van het highe kind" riepen Hash en Wietje in koor. Dit herhaalde zich een paar maal. Maar toen kreeg H-XTC argwaan en ze kwam naar buiten en zei met een lief stemmetje:"Kom maar mee naar binnen, daar het in lekkere spacecake voor jullie." Maar eigenlijk had de boze H-XTC maar al te veel zin in die Hash en Wietje. Na en tijdje zaten Hash en Wietje helemaal stoned en uitgeteld bij de H-XTC aan tafel. Nu wilde de H-XTC Wietje gaan drogen in haar drooghok en Hash samenpersen in haar persijzer om hem vervolgens in blokjes te snijden. Nu konden ze niet meer ontkomen.
"Hennep" riep Hash, "Hennep" riep Wietje. Ze waren bang om opgerookt te worden. Wietje moest gaan kijken of de kolen in het drooghok al heet genoeg waren. Ze zei tegen H-XTC dat ze het niet goed kon zien. De H-XTC ging nu zelf kijken en Wietje duwde de H-XTC in het drooghok en deed de deur dicht. "De H-XTC begon te schreeuwen: "Hennep". Al gauw bleef er niet veel meer van over dan een sisssend hoopje groene blubber. Wietje haalde Hash en ze waren blij. Ze doorzochten het huisje en namen zoveel drugs mee als ze maar konden vdragen. Hun zakken puilden uit van de heroine, morfine, methadon, hash, wiet, coke en vooral XTC. Ze staken het huisje achter zich in brand. "Crack" zei het huisje. Ze gingen met speed naar huis. Het wiedewiedewiet-vogeltje wees hen de weg. Onderweg kwamen ze Rookkapje en Sneeuwwietje nog tegen.Toen ze thuis kwamen was Parihuana heel blij. Marihuana haar kaars was uitgeblowd en ze snoven zich samen nog high en gelukkig.
Hash en Wietje
Er leefde eens een arme houthakker, die heette Parihuana. Hij had een heel bazige vrouw die Marihuana heette. Ze hadden twee kinderen en die waren Hash en Wietje gedoped. Wietje speelde met haar barbituraatjes en Hash speelde met Stuffie, zijn hondje en zijn kat Morfientje.
Marihuana zei:"We moeten iets doen". Parihuana snoof eens diep maar wist niets te zeggen. Ze hadden namelijk niets meer te eten. Marihuana bedacht een boos plan. Ze zouden met zijn vieren een tripje gaan maken in het bos, en daar zouden ze Hash en Wietje achterlaten. Maar de slimme Hash had alles gehoord en stak en mesje in zijn broekzak. De volgende morgen gingen ze een tripje maken in het bos waar de bomen zo high waren en de wind door het gebladerte blowde. 's Middagds deden Hash en Wietje een dutje en hun ouders gingen er stilletjes vandoor. Maar Hash had met zijn mesje lijntjes getrokken in de sneeuw, dus konden ze makkelijk de weg naar het dorp vinden. Ze durfden echter niet naar huis, dus gingen ze naar Opium en Omium. Deze zaten vredig op hun canabis naar de LSD-speler te luisteren, waaruit de hit klonk:
Altijd rookt kortjakje wiet
Midden in de week maar zondag niet
's Zondags rookt zij heroine
Met een snuifje cocaine.
Altijd rookt kortjakje wiet,
midden in de week maar 's zondags niet.
Toen Opium en Omium de kinderen zagen begroetten ze hen uitbundig:"High", riepen Opium en Omium, en "High" riepen Hash en Wietje, en ze kregen een cracker aangeboden."Hebben jullie honger?" vroeg Opium. "Jaaaa" riepen Hash en Wietje." Laten we gaan Chinezen". "Nee"zei Omium, ik coke wel. De volgende dag werden Hash en Wietje weer naar huis gebracht. Parihuana was blij, maar Marihuana niet. Toen ze weer een tripje gingen maken in het bos lette Marihuana extra goed op Hash, zodat hij geen kans zag lijntjes te trekken. Toen ze weer alleen achterbleven waren ze echt verdwaald. Maar toen zagen ze een vogeltje dat floot:"Wiedewiedewiet". Ze volgden het en kwamen bij een huisje dat helemaal van coke gemaakt was. Zoveel coke hadden ze nog nooit bij elkaar gezien. Ze begonnen meteen te snuiven, maar tewijl ze zo heerlijk snoven werden ze bespeed door de boze H-XTC, die in het huisje woonde. Ze hoorden een crakstem:"Sniffel snaffel snuifje, wie snuift er aan mijn huisje?" "Het is de wind, de wind van het highe kind" riepen Hash en Wietje in koor. Dit herhaalde zich een paar maal. Maar toen kreeg H-XTC argwaan en ze kwam naar buiten en zei met een lief stemmetje:"Kom maar mee naar binnen, daar het in lekkere spacecake voor jullie." Maar eigenlijk had de boze H-XTC maar al te veel zin in die Hash en Wietje. Na en tijdje zaten Hash en Wietje helemaal stoned en uitgeteld bij de H-XTC aan tafel. Nu wilde de H-XTC Wietje gaan drogen in haar drooghok en Hash samenpersen in haar persijzer om hem vervolgens in blokjes te snijden. Nu konden ze niet meer ontkomen.
"Hennep" riep Hash, "Hennep" riep Wietje. Ze waren bang om opgerookt te worden. Wietje moest gaan kijken of de kolen in het drooghok al heet genoeg waren. Ze zei tegen H-XTC dat ze het niet goed kon zien. De H-XTC ging nu zelf kijken en Wietje duwde de H-XTC in het drooghok en deed de deur dicht. "De H-XTC begon te schreeuwen: "Hennep". Al gauw bleef er niet veel meer van over dan een sisssend hoopje groene blubber. Wietje haalde Hash en ze waren blij. Ze doorzochten het huisje en namen zoveel drugs mee als ze maar konden vdragen. Hun zakken puilden uit van de heroine, morfine, methadon, hash, wiet, coke en vooral XTC. Ze staken het huisje achter zich in brand. "Crack" zei het huisje. Ze gingen met speed naar huis. Het wiedewiedewiet-vogeltje wees hen de weg. Onderweg kwamen ze Rookkapje en Sneeuwwietje nog tegen.Toen ze thuis kwamen was Parihuana heel blij. Marihuana haar kaars was uitgeblowd en ze snoven zich samen nog high en gelukkig.
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
Sommige mensen gaan niet op reis alleen maar om te ontspannen, ze willen er ook een snuifje cultuur mee opdoen.
Als je in Antwerpen woont ben je een gelukzak, geen dure buitenlandse reizen nodig voor jou, een tramrit
(best tram 12) is ruim voldoende om je een multiculturele belevenis zonder voorgaande te laten ondergaan.
Enkele dagen geleden was het voor ondergetekende bittere noodzaak zich te verplaatsen met bovenvermeld transportmiddel. Te voet was het te ver, met de auto niet doenbaar dwars door de stad, met de fiets levensgevaarlijk. En met de tram kom je op plaatsen die voor een auto onbereikbaar zijn, nl. op de leien…
Het is zelden dat ik gebruik maak van het openbaar vervoer, al heb ik van Steve Stevaert wel een gratis abonnement bekomen. Hij is me die persoonlijk komen brengen.
De tram was maar half bezet bij zijn aankomst aan mijn halte, maar er stonden wel een behoorlijk aantal mensen samengetroept om samen met mij op te stappen. Tot mijn niet geringe verbazing waren echter alle plaatsen zo ongeveer reeds bezet tegen de tijd dat het automatisch apparaat mijn kaart terug uitspuwde.
Wist ik veel dat buitenlanders zelfs geen kaart nodig hebben om zich te verplaatsen, voor hen is het helemaal gratis!
Het weze hen gegund, want wat een ongelooflijk rijke multiculturele belevenis is zo’n rit!
Omdat in voor de computer gezeten al genoeg mijn zitvlak verslijt, zag ik er geen graten in om eens recht te blijven staan. Ik diende me wel met beide handen vast te houden, want blijkbaar probeerde de trambestuurder verloren tijd op te halen, zodat ik van links naar rechts en van achter naar voor zwalpte…
Terwijl spande ik me in om naar de mensen te luisteren, om te horen welke taal ze spraken.
Toen ik voorbij een stel luidruchtige negers wapperde was het vergeefse moeite, van Congolees of Nigeriaans snap ik zelfs de grondbeginselen niet. Dan liever proberen iets op te vangen van het blanke koppel dat aan de overkant gezeten was, maar hoewel ik wel enkele talen iets of wat begrijp ving ik ook hier weer bot, volgens mij was het Russisch of in elk geval toch een Slavische taal.
Het tienermeisje dat met de GSM tegen het oor gedrukt al zeker tien minuten in conversatie is, spreekt Spaans, dat hoor ik duidelijk, hoewel ze er helemaal niet als een Spaanse uitziet.
Bij een volgende halte stapt een nog relatief jonge vrouw op met twee kinderen, het jongste nog op de arm.
Het oudste ventje van zo’n jaar of zes schat ik, helpt zijn mama het voituurtje op de tram tillen.
Verschillende zitplaatsen zijn ingenomen door nog jonge snotters, maar geen enkele maakt aanstalten om op te staan, al plakken op de ruiten stickers
“Opstaan voor iemand misstaat niemand”
De schuld van DE LIJN natuurlijk, deze tekst moest er minstens in het Arabisch bijstaan!
Ik zag dadelijk dat het een autochtone was, want zij BETAALDE voor haar rit!
Dus staat voor die moeder een reeds oudere dame op, aan het venster gezeten. Naast haar zit een dikke jonge vrouw, die van de gelegenheid gebruik maakt om gauw naar het raam te schuiven. Niet het minste gevoel van gêne vertoont deze olifant. Trouwens evenmin een der anderen van de jonge gratis medereizigers.
En nu hoor ik voor het eerst Nederlands (lees Antwerps) praten , als de dame tegen het moedertje zegt
“Zit ga hier mor neer menneke, ge kunt toch ni blijve rechtston met zo’n bloeike op uwen arm!”
Even later sta ik echter verstomd, er stappen twee Marokkaanse vrouwen op, in hun burka gehuld, en die BETALEN verdomme!
Hoe is dat nu mogelijk? Ben ik dan ZO verkeerd, te denken dat alle allochtonen gratis mogen rijden?
Die sturen nu heel mijn denkpiste in de war.
Als je in Antwerpen woont ben je een gelukzak, geen dure buitenlandse reizen nodig voor jou, een tramrit
(best tram 12) is ruim voldoende om je een multiculturele belevenis zonder voorgaande te laten ondergaan.
Enkele dagen geleden was het voor ondergetekende bittere noodzaak zich te verplaatsen met bovenvermeld transportmiddel. Te voet was het te ver, met de auto niet doenbaar dwars door de stad, met de fiets levensgevaarlijk. En met de tram kom je op plaatsen die voor een auto onbereikbaar zijn, nl. op de leien…
Het is zelden dat ik gebruik maak van het openbaar vervoer, al heb ik van Steve Stevaert wel een gratis abonnement bekomen. Hij is me die persoonlijk komen brengen.
De tram was maar half bezet bij zijn aankomst aan mijn halte, maar er stonden wel een behoorlijk aantal mensen samengetroept om samen met mij op te stappen. Tot mijn niet geringe verbazing waren echter alle plaatsen zo ongeveer reeds bezet tegen de tijd dat het automatisch apparaat mijn kaart terug uitspuwde.
Wist ik veel dat buitenlanders zelfs geen kaart nodig hebben om zich te verplaatsen, voor hen is het helemaal gratis!
Het weze hen gegund, want wat een ongelooflijk rijke multiculturele belevenis is zo’n rit!
Omdat in voor de computer gezeten al genoeg mijn zitvlak verslijt, zag ik er geen graten in om eens recht te blijven staan. Ik diende me wel met beide handen vast te houden, want blijkbaar probeerde de trambestuurder verloren tijd op te halen, zodat ik van links naar rechts en van achter naar voor zwalpte…
Terwijl spande ik me in om naar de mensen te luisteren, om te horen welke taal ze spraken.
Toen ik voorbij een stel luidruchtige negers wapperde was het vergeefse moeite, van Congolees of Nigeriaans snap ik zelfs de grondbeginselen niet. Dan liever proberen iets op te vangen van het blanke koppel dat aan de overkant gezeten was, maar hoewel ik wel enkele talen iets of wat begrijp ving ik ook hier weer bot, volgens mij was het Russisch of in elk geval toch een Slavische taal.
Het tienermeisje dat met de GSM tegen het oor gedrukt al zeker tien minuten in conversatie is, spreekt Spaans, dat hoor ik duidelijk, hoewel ze er helemaal niet als een Spaanse uitziet.
Bij een volgende halte stapt een nog relatief jonge vrouw op met twee kinderen, het jongste nog op de arm.
Het oudste ventje van zo’n jaar of zes schat ik, helpt zijn mama het voituurtje op de tram tillen.
Verschillende zitplaatsen zijn ingenomen door nog jonge snotters, maar geen enkele maakt aanstalten om op te staan, al plakken op de ruiten stickers
“Opstaan voor iemand misstaat niemand”
De schuld van DE LIJN natuurlijk, deze tekst moest er minstens in het Arabisch bijstaan!
Ik zag dadelijk dat het een autochtone was, want zij BETAALDE voor haar rit!
Dus staat voor die moeder een reeds oudere dame op, aan het venster gezeten. Naast haar zit een dikke jonge vrouw, die van de gelegenheid gebruik maakt om gauw naar het raam te schuiven. Niet het minste gevoel van gêne vertoont deze olifant. Trouwens evenmin een der anderen van de jonge gratis medereizigers.
En nu hoor ik voor het eerst Nederlands (lees Antwerps) praten , als de dame tegen het moedertje zegt
“Zit ga hier mor neer menneke, ge kunt toch ni blijve rechtston met zo’n bloeike op uwen arm!”
Even later sta ik echter verstomd, er stappen twee Marokkaanse vrouwen op, in hun burka gehuld, en die BETALEN verdomme!
Hoe is dat nu mogelijk? Ben ik dan ZO verkeerd, te denken dat alle allochtonen gratis mogen rijden?
Die sturen nu heel mijn denkpiste in de war.
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
-
Gast
Zandmannetje, als die twee betaalden is er maar één uitleg mogelijk.
Ze zijn nog maar juist in het land aangekomen en dit was hun eerste tramrit.
Als je die binnen enkele dagen nog eens terugziet stappen ze ook "gewoon" op zoals de anderen.
Maak je dus geen zorgen, die "integreren" wel.
Ze zijn nog maar juist in het land aangekomen en dit was hun eerste tramrit.
Als je die binnen enkele dagen nog eens terugziet stappen ze ook "gewoon" op zoals de anderen.
Maak je dus geen zorgen, die "integreren" wel.
-
Gast
Er is nóg een uitleg, Smillie, maar die "verkondig" ik hier liever niet want:
"Feind hört mit."
"Feind hört mit."
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Zorro... zo kénnen wij je niet. Niet vergeten dat je, ook hier, in Columns @ kolder zit... Feind mag mithören... Aber mus wissen das dies alles mit "Kolder" genohmen werden mus... 
-
Gast
2de mogelijkheid? Het is gestolen geld... Voilà, "mithörenden"!Smilie schreef:Zandmannetje, als die twee betaalden is er maar één uitleg mogelijk.
Ze zijn nog maar juist in het land aangekomen en dit was hun eerste tramrit.
Als je die binnen enkele dagen nog eens terugziet stappen ze ook "gewoon" op zoals de anderen.
Maak je dus geen zorgen, die "integreren" wel. :(
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Zorro, volgens mij sta jij vol pukkels... last van "meeëters" ?
-
Gast
Ja, overmorgen krijg ik er twee bij die van hun Sportakamp komen. Voor de rest zit mijne champetter altijd met dezelfde mee-eter aan tafel, TLL. Nog een drietal weekjes en 't is september, dan zal die mee-eter mosselen krijgen.
Hij zal dan weer graag mee-eten, die mee-eter. 
Hij zal dan weer graag mee-eten, die mee-eter.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
De deur op een kier geschoven, want schuifdeuren draaien noch links noch rechts, het beddekleed in de logeerkamer verhakkeld, het behang hier en daar lichtjes verwijderd, en overal wat dons achtergelaten maar nergens was onze kater te zien. Onze kater heeft rare gewoonten. Als ie dan toch opgemerkt wil worden, loopt hij je meestal zodanig voor de voeten dat je erover zou struikelen. In de living bijvoorbeeld neemt hij een heel ander gedrag aan, de vloerbekleding leent hij uitgerekend tot zijn beddebak. Hij loopt zowat een meter voor je uit, je kan hem niet missen; hij weet dat je hem ziet. En dan laat hij zich languit op z'n zij vallen... Als huisbezitter moet je dan weten dat hij wil gestreeld worden, want durf je het te wagen over hem heen te stappen of erlangs te lopen kun je er prat opgaan dat hij zijn poottekening achterlaat op je kousen of aan je broekspijpen. Of hij veert op en springt tegen je benen op om z'n tanden daarin te zetten ten teken van ongenoegen. Dus, of je nu wil of niet; je moet strelen anders kom je er niet langs. Lang strelen houdt hij niet vol, hij is vlug voldaan; behalve als het om z'n brokjes gaat. Het kattevoer kan nooit genoeg zijn. En als hij zich ter dis begeeft maakt hij er zo'n warboel van dat je op 1 m² rondem z'n schaaltje knisperende geluidjes hoort. Ook hier blijft hij niet lang hangen, dan begeeft hij zich naar de buitendeur en met een "prrr prrr" geeft hij te kennen dat hij toe is aan z'n piske en z'n kakske. Thuis wil hij opvallen, moét hij gezien worden; maar bij de buren sluipt hij ongezien het huis in, doet zijn gevoeg op plaatsen waar je het niet verwacht... en als hij toevallig eens ingesloten geraakt in de bergruimte is heel het kot te klein. Tenslotte is hij de baas in de omgeving; z'n territorium eist al z'n aandacht, niet een verdachte verplaatsing of hij moet ze gezien hebben.
Maar gisteren verging het hem, buiten zijn miauwconcert niet te best; de potten en pannen die hij op z'n hersepan kreeg in de muurkast zou het hem heugen... eenmaal de deur open was hij in een weerlicht de tuin in gerend... heel de dag heeft hij zitten mokken onder het dichte loof van des burens'kruidtuin...
Er is tegen die wildebras dan toch een kruidje gewassen, zo te zien heeft hij aan potten en pannen z'n belagers gevonden...
Maar gisteren verging het hem, buiten zijn miauwconcert niet te best; de potten en pannen die hij op z'n hersepan kreeg in de muurkast zou het hem heugen... eenmaal de deur open was hij in een weerlicht de tuin in gerend... heel de dag heeft hij zitten mokken onder het dichte loof van des burens'kruidtuin...
Er is tegen die wildebras dan toch een kruidje gewassen, zo te zien heeft hij aan potten en pannen z'n belagers gevonden...
-
Gast
Nu weet ik wie er alle nachten, in 't hoekse en tegen 't muurke van mijn terras komt...jawel.
TLL, niet verwonderd zijn als jouw kater eens niet meer naar huis komt, hé?
(Zie je in voorgaande afbeeldingen, jouw kater?)
TLL, niet verwonderd zijn als jouw kater eens niet meer naar huis komt, hé?
(Zie je in voorgaande afbeeldingen, jouw kater?)-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Je emoticons missen een cruciaal attribuut Zorro... en daarbij, katten hebben een afkeer van water, en aangezien jij aan de andere kant leeft, vermoed ik dat het een of andere bunzing is... 'k riek het tot hier...