Fred1950 schreef: ↑04 aug 2026, 10:46
Wil. schreef: ↑04 aug 2026, 10:16
Fred1950 schreef: ↑04 aug 2026, 00:54
Wat men echt interesseert is dat zogenaamde "Entanglement" ( verstrengeling ). Ik snap er geen kloten van
Dat weet ik al meer dan 6 jaar. Toen liet je al blijken hoe ver je inzicht reikte.
Je had nog nooit van superpositie of entanglement gehoord. Wanneer ik dat aankaartte, deed je alsof het kwakzalverij was. In deze posting en ook in de volgende liet je zien waar je stond (en staat).
Dat een deeltje ( een elektron ? ) "
terzelfdertijd op twee verschillende plaatsen" kan zijn ( ? ) heeft niets met entanglement te maken.
Voor de rest : loop naar de pomp met je
fantasiekennis .... Ik ga geen commentaar geven op je volgende repliek
Zoals ik toen al schreef: je speelt ver boven je niveau. De juiste attitude is dan terughoudendheid en leergierig zijn. Niet de andere partij betichten van kwakzalverij en uitspraken doen zoals
"Nee, dat kan niet, want dan zouden alle electriciteitswetten niet meer kloppen."
Verstrengeling en superpositie hebben wel degelijk een verband:
Bij verstrengeling zijn die deeltjes samen één ondeelbaar systeem en dat systeem bevindt zich in een staat van superpositie, maar de toestand van het ene deeltje hangt direct samen met de toestand van het andere.
Een voorbeeldje: elektronen zijn linksdraaiend of rechtsdraaiend. Maar bij 'entangled' elektronen zijn deze draairichtingen altijd tegengesteld, zelfs al bevinden die elektronen zich duizenden kilometers van elkaar.
Ik leg dit wat bevattelijker uit:
Stel je voor dat elektronen kunnen draaien als een tol: ze zijn linksdraaiend of rechtsdraaiend.
Bij 'entangled' elektronen zijn deze draairichtingen altijd tegengesteld. Als het ene linksom draait, gaat het andere rechtsom. Dit werkt alsof ze met een onzichtbare draad verbonden zijn, zelfs al bevinden die elektronen zich op duizenden kilometers van elkaar.
En hier komt
superpositie bij in mijn verhaal: zolang je de elektronen met rust laat, hebben ze nog geen vaste draairichting. Ze draaien op dat moment in een soort mysterieuze tussentoestand: ze draaien links én rechts tegelijk. Dat heet 'superpositie'.
Pas op het exacte moment dat je naar het eerste elektron kijkt - d.w.z. wanneer je het meet - stopt het met 'twijfelen' en kiest het live - terwijl je het observeert - een richting, bijvoorbeeld linksom. Maar omdat de elektronen
verstrengeld zijn, weet het tweede elektron
aan de andere kant van het universum dat onmiddellijk. Er is geen tijdsbreuk, zoal je die bv. al hebt met een journalist die aan de andere kant van de wereld een telefoongesprek voert.
Dat verre elektron stopt
op exact hetzelfde moment met twijfelen en schiet direct in de tegengestelde richting: het draait rechts. Door de meting is de verstrengeling nu verbroken, maar beide elektronen hebben nu wel hun definitieve, vaste draairichting gekregen.