Fijne avond iedereen , even een echt verhaaltje uit mijn eigen leven . .♥ Mijn vader was timmerman
Ode aan mijn lieve pa: Het naaidoosje
Als ik kon praten, dan begon ik zo...
Toen een jonge vrouw aan haar man vertelde dat hun dochter zoveel aandacht schonk aan de roze en lichtblauwe gelakte naaidozen in de winkeletalage, wist de jonge timmerman meteen wat hem te doen stond. Hij nam een vodje papier, haalde zijn timmermanspotlood van achter zijn oor en maakte een schets.
Ik was in wording...
Zelfverzekerd stapte hij zijn atelier binnen. Langs de muren zocht hij naar het stuk hout dat hem het beste uitkwam. Hij draaide en keerde mij, streelde over mijn nerf. Ik werd de winnaar: net te groot om in de houtkachel van het atelier te gooien, maar te klein om er nog iets anders van te maken.
Hij nam zijn T-lat, winkelhaak en meetdriehoek van de muur. Hij tekende lijnen, punten en cijfers op mijn hout... en zo liet hij me rusten op zijn werkbank. De dag erop begon hij mij in stukken te zagen. Ik werd nauwkeurig bewerkt, geschuurd en voorzien van alle handige vakjes.
Toen brak de dag van Sinterklaas aan. Ik mocht op de allereerste rij poseren. Groot was de verbazing van het meisje... "Ohhh..." en "Ahhhhh..." hoorde ik.
Toen vroeg her moeder: "En, ben je blij met wat de Sint bracht?"
"Ja, mama... maar die kleur," fluisterde het meisje. Oeps...
Ik was er eventjes echt niet goed van, maar ik begreep haar wel. Gelukkig gebruikte het meisje me trouw voor al haar naaispulletjes; ik mocht zelfs voor haar haaknaald zorgen. Ze bewaarde een mooi schaartje in mij, en de verschillende vakjes lagen al snel vol met knopen en garenklosjes.
Al sloeg ze mijn deksels in het begin soms hard dicht! Mijn scharnieren werden serieus op de proef gesteld... Maar ik, het naaidoosje, hield stand en week voor geen millimeter.
Hoe ouder het meisje werd, hoe meer ze van mij ging houden. Soms streelt ze nog eens zachtjes over mijn deksels, wanneer ze met weemoed terugdenkt aan de timmerman. Dan staat ze even stil bij de kleine vakjes in de doos, die met die grote, sterke mannenhanden zijn gemaakt. Wat een fijn werk was het, en met zoveel liefde in elkaar gezet.
Zelfs als je me vandaag de dag opent, ruik je het nog. Ik ben tenslotte gemaakt van massief hout, iets wat je bij die gelakte dozen van toen nooit had gehad.
Ik ben er nog altijd, en ik ben nog altijd goed bewaard gebleven.
- - - dit even tussendoor . . fijne avond iedereen
Ode aan mijn lieve pa: Het naaidoosje
Als ik kon praten, dan begon ik zo...
Toen een jonge vrouw aan haar man vertelde dat hun dochter zoveel aandacht schonk aan de roze en lichtblauwe gelakte naaidozen in de winkeletalage, wist de jonge timmerman meteen wat hem te doen stond. Hij nam een vodje papier, haalde zijn timmermanspotlood van achter zijn oor en maakte een schets.
Ik was in wording...
Zelfverzekerd stapte hij zijn atelier binnen. Langs de muren zocht hij naar het stuk hout dat hem het beste uitkwam. Hij draaide en keerde mij, streelde over mijn nerf. Ik werd de winnaar: net te groot om in de houtkachel van het atelier te gooien, maar te klein om er nog iets anders van te maken.
Hij nam zijn T-lat, winkelhaak en meetdriehoek van de muur. Hij tekende lijnen, punten en cijfers op mijn hout... en zo liet hij me rusten op zijn werkbank. De dag erop begon hij mij in stukken te zagen. Ik werd nauwkeurig bewerkt, geschuurd en voorzien van alle handige vakjes.
Toen brak de dag van Sinterklaas aan. Ik mocht op de allereerste rij poseren. Groot was de verbazing van het meisje... "Ohhh..." en "Ahhhhh..." hoorde ik.
Toen vroeg her moeder: "En, ben je blij met wat de Sint bracht?"
"Ja, mama... maar die kleur," fluisterde het meisje. Oeps...
Ik was er eventjes echt niet goed van, maar ik begreep haar wel. Gelukkig gebruikte het meisje me trouw voor al haar naaispulletjes; ik mocht zelfs voor haar haaknaald zorgen. Ze bewaarde een mooi schaartje in mij, en de verschillende vakjes lagen al snel vol met knopen en garenklosjes.
Al sloeg ze mijn deksels in het begin soms hard dicht! Mijn scharnieren werden serieus op de proef gesteld... Maar ik, het naaidoosje, hield stand en week voor geen millimeter.
Hoe ouder het meisje werd, hoe meer ze van mij ging houden. Soms streelt ze nog eens zachtjes over mijn deksels, wanneer ze met weemoed terugdenkt aan de timmerman. Dan staat ze even stil bij de kleine vakjes in de doos, die met die grote, sterke mannenhanden zijn gemaakt. Wat een fijn werk was het, en met zoveel liefde in elkaar gezet.
Zelfs als je me vandaag de dag opent, ruik je het nog. Ik ben tenslotte gemaakt van massief hout, iets wat je bij die gelakte dozen van toen nooit had gehad.
Ik ben er nog altijd, en ik ben nog altijd goed bewaard gebleven.
- - - dit even tussendoor . . fijne avond iedereen
't Is goed in eigen hart te kijken nog even voor het slapen gaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
heerlijk geschreven 
