Verder afdwalen

Breng ze niet op andere gedachten Tillie; ze is nu goe bezig...
Heel haar beschrijving hoeft geen reportage, ik zie het al voor me. Wij, die onze zandgronden gewoon zijn, moeten sterker in de kuiten zijn dan die bergratten daar. Maar wij hebben dan weer het voordeel ons mulle zand met gespierde armen te bedwingen hé... Tenslotte zijn wij het "heffen" gewoon, ons Trippelke komt tenslotte ook uit de Kempen.
Vandaag moet ik heffen, het hijsen komt wellicht achteraf. Gefietst zal er niet worden, dat was de afspraak niet; maar een reportage maken van de feestelijkheden ... dat wél. Zal ik maar zeulen met die semi-prof-camera en toestanden ? Wedden, als de zon op mijn kale spiegel schijnt ik achteraf ook wel zal hijsen. Ik hoef tenslotte niet met de wagen, wij -mijn vrouw en ik- worden gebracht samen met het videoallooi. Misschien komt er wel een op- en aftochtje bij, want de Kastelse bergen lonken... of een peddelslag op de Nete. Het programma wordt mij meestal op het allerlaatste moment voorgeschoteld; ze kennen mij hé - vergeetachtigheid -. Als ik het vooraf allemaal moet plannen, moet ik er nog een draaiboek bijnemen; zonder assistentie is dat niet te doen. Nu kan men wel denken "... en je vrouw dan ?" Nee, ze is al zo slecht in kaartlezen dat ik me niet waag haar het draaiboek te laten voorlezen terwijl ik met één oog door het oculair loer. Daarbij, mijn vrouw is geen lastezel. Moest ik haar nu een Burdapatroon voorleggen, ja dan zou ze er haar weg wel mee vinden, het technische moet ze tenslotte afleggen tegen haar gezel. Dat is met koffiezetters, wasmachines en kookplaten ook het geval als die stuk gaan. Wil ze me toch eens helpen, laat ik ze sleuren met iets dat niet kapot kan, mijn statieven. Een ervan is zelfs zwaarder dan mijn camera; je kan er letterlijk op gaan zitten. En dat doet ze dan ook... Verder heb ik aan haar geen last.
Fietsers hebben het makkelijk, zijn ze moe kunnen ze zomaar afstappen. Cameralui daarentegen kunnen niet zomaar afhaken als de band loopt, dan moet je volhouden tot de volgende klap. Elke shot moet minutieus gevolgd worden of je krijgt toestanden die erger zijn dan vroeger met de pelicule. Liep toen de folie van je spoeltje, had je wel spaghetti; met die videotoestanden wordt het een soep. En ik hou niet zo van vermicelli in die ingredienten. Ik zal er dan mijn kop maar bijhouden...
TLL

Er bestaan praktisch geen mysteries meer.
De wetenschap heeft bijna alles opgelost, het mystieke uit de meeste dingen is verdwenen. Zelfs het ontstaan van leven heeft geen geheimen meer, je ziet de dikkoppekens in de reageerbuizen zwemmen om hun taak te gaan vervullen…
Wat ik persoonlijk altijd een raadselachtig mysterie heb gevonden is een koe.
Een koe ja, zo’n melkfabriek op vier poten. Volgens mij is een koe bijlange zo dom niet als ze er uitziet.
Begin er maar eens aan hé, vreet maar eens een paar kilo gras en herleid het tot melk, ik wil het jou zien presteren! In de zomermaanden gaat het misschien nog, fris bedauwt gras, dat moet kunnen...
Maar in de winter is het dan verdroogd hooi. Bij de eerste hap blijft het al in de keel steken, krijg je al het gevoel te stikken. En doorspoelen met een fris biertje mag niet, dat doet een koe ook niet!
En zoals te verwachten was, is ook dat mysterie bijna opgelost.
Enkele maanden geleden hebben de Hollanders trots aangekondigd dat zij in het laboratorium een drank gebrouwd hebben met alle chemische eigenschappen van melk, met dezelfde smaak…
Met slechts één verschil, het brouwsel was niet witgekleurd, maar was doorschijnend net zoals water.
Nu vraag ik, waar sta je dan?
Ik drink persoonlijk graag een beetje melk in mijn koffie, niet te veel, niet te weinig, de koffie moet de juiste kleur hebben. Hoe ben ik verondersteld dat op te lossen? Ik blijf maar in kappen en de kleur veranderd maar niet!
Lijkt me een probleem, maar het zal wel niet te lang duren of ze kieperen er een witte kleurstof bij, zodat er ook op zicht geen verschil meer is.
Trouwens het product dat wij nu als zijnde melk kopen, verpakt in flessen of dozen, heeft met echte melk nog evenveel overeenkomst als een paard met een kameel, om zomaar iets te zeggen. Of als een pinguïn met een roze flamingo, of zoals een Belg met een Marokkaan…
Echte melk die we vroeger bij de boer gingen halen, was tegen de avond al zuur. De dozen nu die blijven enkele maanden houdbaar.
Bij mijn zuster heeft eens een Zweed gelogeerd, een vriend van haar zoon, die gewend was thuis veel melk te drinken. Toen hij van het glas melk dronk dat hem werd voorgezet, kotste hij bijna alles terug uit, hij beweerde dat het geen melk was!
Dan zal er voor ons die deze rotzooi al lang gewend zijn wel niet veel veranderen zeker?
Als de kalfjes nog maar van het goeie spul te drinken krijgen, en geen ersatz!

Hemelbeestjes, waar blijven ze toch maar vandaan komen? Augustus is de vliegenmaand beweren de oude dames. Ze verdwijnen pas als het Dilsenkermis is geweest en dat is nog lang. Tijdens Dilsenkermis loopt er gewoonlijk die verklede heilige over het plein, wellicht worden die strontvliegen daardoor afgeschrikt. Voorlopig houden we het nog bij een krantengevecht of op de ouderwetse manier, een vliegenvanger tegen het plafond kleven. Bij hemelbeestjes reken ik ook de vogels, die scheren toch langs de horizont. Zelfs het Winterkoninkje heeft Gods prachtige wereld al van kortbij mogen aanschouwen. Nu zeggen ze dat het mussenbestand bijna tot nihil herleid is, ze moeten hier op de boerenbuiten eens komen luisteren. Iedere morgen heffen ze hun hoogste lied aan, wel wat later dan in het begin van de zomer maar toch, ze zijn op tijd op je uit je diepste slaap te halen. Een narcosebreuk als het ware, je kan toch niet boos worden op de schepping? Deze zomer hebben we wel drie nesten gevonden, ieder nest met piepjonge lelijke dikke koppen op hun lijf, want mooi ogen ze niet. Moedermus ruimte telkens het nest netjes op door de jongen te deponeren op ons terras. Ik hoorde soms de bloemen niesten, ze werden allergisch van die naakte schepselkes. Mijn moederhart zou breken als ik zoveel baby’s uit het warme nest had moeten duwen. Zouden ze een voorgevoel gehad hebben van de dure mazoutprijzen en hun nestjes ietsjes kleiner gebouwd hebben met de verloren snoeiselstakjes? Onze bruidsluier die heeft een plezierige tijd achter de rug, hij mocht het merelpaar weeral op bezoek hebben. Het koninklijk paartje nestelde zich welgemoed tussen de witte bloemen en trouw mocht de struik de wacht houden bij de huishouding van moeder merel. De koekoek is dit jaar zonder werk gevallen, nergens te bespeuren geweest, in de breedte verte niet. Het syndicaat van de vogelbescherming heeft hem denkelijk duchtig de les gespeld, om zich te onthouden van verdere lepe werkzaamheden. Het is toch gemakkelijk om met de lauweren van anderen te pronken, dit keer heeft de koekoek zelf voor een stulpje mogen zorgen. De kindermeid van dienst had dadelijk in de gaten dat er een vreemde eend in de bijt was, geen geadopteerde erbij deze keer. Ieder mereljong werd grondig gekeurd, gewikt en gewogen, wie buiten de maat van een duim viel, viel deze keer uit het nest. Deze keer mochten de kleinsten erin blijven, de natuur is toch grillig of achterdochtig geworden dit jaar. We worden overspoeld met uitheemse beestjes die zwarte bollekes op hun rug meezeulen. Belgische Onzelieveheersbeestjes zijn dit jaar in de minderheid. De buitenlandse troepen hebben zich verzameld op de struiken en het schijnt dat het een agressief soort is. Ze eten onze rekruten met huid en haar op, ook die killers komen uit de hongerlanden, ze hebben daarginder in de vreemde hun makkers zien doodgaan. Ze verslinden alle insecten die ze nu tegenkomen zodat onze eigen stadsmussen met de honger bedreigd worden. Medelijden kennen ze niet, wie heeft hun dat trouwens geleerd? Van eksters hebben we bijna geen last van gehad, die hadden waarschijnlijk hun inrit bij de buren liggen. Reigers op hun hoge stelten, hebben een ander onderkomen moeten vinden, alle vijvers zijn met netten overdekt, gecamoufleerd met oorlogsgroene gevlochten touwen. Nog maar goed dat die goudvisjes niet kunnen vliegen het zou hier nogal een gouden regen gegeven hebben. De blauwe lucht overspoeld met kois, tot ze als graten uit de hemel vielen, midden op het gazon. Ik moet er niet aan denken bij het grasmaaien dat die stekelige dingen tussen de messen bleven steken. Als humus zouden ze ook al niet fungeren, misschien als tandenstoker?
Vlinders deden onze tuin aan, witte citroentjes, eendagsvlinders, een pracht van een klerendracht droegen ze, de C&A zat er voor niks tussen en de M2 ook niet. Heerlijk die piepels te zien op de gele bloemen, ze geven je een innerlijke rust als je ze van kortbij kunt bekijken. Mijn hond maakt de gekste bokkensprongen om ze te vangen maar laat toch die piepauws in leven, vermaan ik hem, laat Gods schepselen ongemoeid en laat de hemelsbeestjes hun werk doen waarvoor ze in de wieg gelegd zijn.

Voor veel ouders en grootouders klinkt het bekende liedje morgen op 1 september heel bekend in de oren. Het is namelijk de eerste dag van het nieuwe schooljaar. Is het blijdschap omdat de kleintjes eindelijk die vervelende lange zomervakantie achter de rug hebben of is het de verlossing voor menig ouder om een oppasmeester in de buurt te hebben. In alle geval is het een grote stap in de volwassenheid van de kinderen. Wie als peuter de school betreedt voor de allereerste keer, zal het wel moeilijk hebben, zo ook de persoon die het kleintje brengt. Het is immers een loslaten van elkander, van bekende personen naar vreemde mensen toe. Het is alweer zo lang geleden dat ik aan de schoolpoort stond met mijn oudste. Hem zou het aan niks ontbreken. Het grootwarenhuis heeft aan de mama’s een goede vangst gedaan, ze kochten de winkelrekken en de stock in voorraad leeg. De eerste boekentas was zo groot op zijn frêle rug, dat hij zelf bijna niet te zien was. Gewapend met kleurpotloden, onnodige stiften in de trend van dat jaar, een nieuwe brooddoos en een laatste modekapsel bracht ik hem naar de poort. De poort van de school, zo hoog alsof het een gevangenis was en dat voor kleine peuters. Ben je al kleuter als je drie jaar oud bent, ja, ik denk het wel? Troepen huilende kinderen stonden in de zigzag rijen, getroost wordend door de nog harder huilende mama’s. Thuis was er geen land te bezeilen met menig jongenskopje, moeders zeiden dreigend, wacht maar menneke als de school begint. Nu stonden diezelfde moeders te janken als kleine bange wezentjes. Hun kind zou toevertrouwd worden aan een derde. Met een bang hartje als een kwartje keek iedereen hun kroost na, wat zou het spannend zijn om twaalf uur als de losgelaten bende naar buiten kwam gestormd, geen houden aan. Iedereen was te vroeg op het appél, de schoolingang stond geblokkeerd met nieuwsgierige ouders, die toch maar het eerst hun spruit naar buiten wilden zien komen. De nieuwbakken kleren van de kinderen zaten nog netjes in de plooi, probeer thuis dat maar eens klaar te spelen. Hier werd er nog niet met water geknoeid de eerste dag, dat zou later wel volgen met de zandbak. Fier maar toch met een betraand gezichtje zag ik mijn zoon naar me toe rennen. In zijn en mijn ogen leek het een eeuwigheid geweest van wegzijn. Telkens tikte de klok de minuten stilletjes voorbij, voor de eerste keer was ik zo ongerust over hem als jonge moeder. Vragen van allerlei genre dwarrelden door mijn hoofd. Wat als hij niet graag in de speeltuin met andere kinderen was, wat als de jongens onder elkaar begonnen te vechten? Wat als hij niet dit wel en wat als hij dat niet, dingen die wel iedere mama door het brein schieten. Het toeval wilde dat we kort aan de school woonden ooit, we konden de kinderen met het blote oog gadeslaan, een verrekijker was nog niet nodig. Af en toe als het mooi weder was, gingen de ministudenten wandelen en dan kwamen ze natuurlijk voorbij ons huisje. Plots hoorde ik de juf zeggen: en hier woont het jongetje met het blond krullend haar. Schoonpapa verloor zijn sloefen onderweg naar buiten als hij zijn kleinzoon in het gelid gelijk een volleerde rekruut zag voorbij marcheren. Stoere mannen kunnen dan ineens heel klein wezen bij het zien van hun erfgenaam. Bompa zag zijn kleinzoon die wuivend goedemiddag riep en die stoere meneer begon te wenen, dit vond hij een emotioneel moment. Jaren heeft hij de kleinzoon verwend en van het ene moment op het andere werden ze een beetje gescheiden maar nu was het voor het goede doel. Het leerproces had zijn aanvang genomen, de schoolplicht is onverbiddelijk tot 18 jaar. Ook hier is het morgen weer een beetje lijden, onze kleinzoon begint aan zijn tweede kleuterklas. Met lede ogen zien we het tegemoet maar het is voor zijn goede doel, voor zijn leerproces tot 18 jaar. De nieuwe boekentas met het Piet-Piraatmotief, gevuld met onnodige dingen hangt al een tijdje te wachten op de kapstok om voor het eerst in gebruik te nemen. Ons Joske heeft er de mond van vol maar toch, als oma ben ik er niet gerust in. Ook ik denk: zou hij dat wel aankunnen, zou hij dit maar niet doen. Maar het is voor zijn eigen goed, het leerproces neemt zijn prille aanvang opnieuw morgen. Veel sterkte aan al de grootouders die morgen aan een of ander schoolpoort staan om hun lievelingen naar de grotenmensenwereld te helpen, de weg naar volwassenheid.

Weg van de onvolwassenheid. De lofzang van grootje, moeder en oppas deint weg in een tranendal van herinneringen. Maar bezie het eens van de andere kant; de medaille van de schoolgaande; dat is evenmin rooskleurig.
Mijn eerste schooldag herinner ik me niet meer, de kleuterklas was toen het voorbereidende naar de poorten van de hel. Voor menige jonge dame zou zelfs die oppasklas al een hel worden, werd mij -op latere leeftijd- verteld. Ze kan er nog steeds niet over zwijgen, al zie ik ze nu slechts druppelsgewijs in een jaar. Alsof het gisteren was, rakelt ze steeds hetzelfde voorval aan " weet je dat niet meer, dat je mij steeds in de sloot duwde... " ? Was ik toén al verliefd op haar ? Toegegeven, ze heeft er altijd al mogen zijn en dat is ze nog; maar om haar levensgezel te worden had ik toen nog geen oog. Meisjes, en ik had toen al drie zusters, irriteerde mij. Ik had het toen al niet op rokken; en dat zou er op het seminarie later niet op beteren ook al waren het toen mannen die rokken droegen. Wél herinner ik me dat ene jaar, die ene juffrouw die er het volgende jaar al de brui aan gaf... ik heb ze nadien niet meer terug gezien. Maar dat ik de aanstoker zou geweest zijn van haar verdwijnen betwijfel ik. Onder datzelfde dak van froebeljennes liep toen al een tante van mij rond, en een etage hoger (het middelbaar) zat er weer een andere. Ze moeten nogal een werkje hebben gehad aan die kinderoppas; voor mij was geen kattekwaad te klein... toen al.
Getreurd om de eerste schooldagen heb ik slechts éénmaal, in het pastoorsfabriekje; maar daar werd je dan ook voor drie maanden afgezonderd van je kameraden thuis, je vertrouwde omgeving waar je kon ravotten tot laat in de nacht, waar je champetters de duivel kon aandoen en de dorpsgemeenschap leut bezorgde. Ineens stortte die wereld in binnen die vier kluismuren. Pas dan was het dagenlang janken om dat "verlies"... Maar het hardt terzelfdertijd.... Je verhard daar zelfs een beetje "te"... Na al het onrecht dat een eerste schooldag je dan bezorgt, wreek je je op je omgeving; wordt je een dwarsligger... Geen enkele leraar die ik ken heeft het berouwd dat er aan een schooljaar ook een laatste dag verbonden was...
TLL

t' Was een héél irritant menneke, het zoontje van de notaris uit ons dorp.
De gelijkenis met "Felix" uit de leerboekjes van het 3de studiejaar was zo frappant dat hij er model kon voor gestaan hebben.
Misschien kennen jullie hem ook nog. Felix was altijd braaf, sprak met 2 woorden, zat altijd recht, bracht nooit kikkers mee in de klas, legde nooit een knoop in de meisjes hun paardestaart en gooide nooit met in de inktpot gedoopte papierballetjes. Kortom een totaal onuitstaanbaar kereltje.
En juist "dat" kwalletje zat naast mij aan dezelfde bank. Ik heb me jaren afgevraagd wat ik om de liefde Gods misdaan kon hebben om zo gestraft te worden. Temeer daar notaris-junior nog een geduchte klikspaan was ook. Zijn kraaloogjes achter een rond brilletje zagen elke door mij ingezette beweing alsof hij helderziende was.
Ahoewel ik een dikke puist op de meester zijn gat was had ik toch het geluk over een goed stel hersentjes te beschikken. Gelukkig maar want anders had ik thuis ook nog eens mijn vet gekregen ondanks dat ik daar van de meester al heel royaal mijn portie van gekregen had.
Na de schoolbel was ik ook één der eersten die naar huis vluchtten. Het notariszoontje deed dat natuurlijk in alle kalmte zoals "Felix" het zou gedaan hebben. En juist die rustige stapjes van dat kereltje brachten mij op een lumineus idee.
Tijdens de sprint naar huis liet ik nooit na om in het passeren aan de bel van de koster te trekken, een trekbel met een klepel weet je wel.
De koster was daar gewoon razend over omdat hij een eindje moest lopen van aan zijn deur naar het poortje aan de straat, en hij was al niet zo goed te been. "Wacht totdat ik u eens vastkrijg bandiet" riep hij dan altijd. Gelukig voor mij was hij nogal bijziende en kon dus feitelijk niet zien wie er aan zijn bel getrokken had.
Op een goede dag had ik dus grootvaders uurwerk buitgemaakt en exact de tijd gemeten die de koster nodig had om tot bij het poortje te geraken.
Terzelfdertijd kon ik ook uittellen hoeveel meter het notariskwalletje deed in diezelfde tijd.
'sAnderendaags was de dag van de proef op de som.
Na de school een sprint tot aan het poortje van de koster, uitkijken waar kwalletje zich bevond, ruk aan de bel en lopen tot aan de hoek.
Bingo!!! Koster doet razend zijn poortje open, ziet een kereltje juist voorbijgaan, en geeft hem een oorveeg waarvan ik de luchtverplaatsing bij wijze van spreken kon voelen.
Niemand heeft ooit geweten wie de werkelijke dader was, tot nu.
Notaris-junior, mocht gij dat hier lezen, en ik hoop het, weet dan dat ik er spijt van heb. Ik herinner mij dit voorval heel duidelijk ,en ik vermoed ,gezien de inpact van de kostershand, gij ook nog.

Het vorige artikel over die reis per fiets doet me denken aan de laatste keer dat ik een serieuze rit gemaakt heb. Enfin een rit…
We bevonden ons in Italië, en mijn zoon die met een gehuurde mobilhome was gekomen had zijn mountain bike bij zich, en die van zijn eega.
Maar die durfde niet te fietsen op de plaatselijke wegen, wegens de Italiaanse chauffeurs. Die kijken namelijk niet op een fietser meer of minder. Dus neem ik haar fiets in beslag om de uitdaging van mijn zoon aan te nemen.
Voor diegenen die toevallig ter plaatse bekend zijn, zal ik nog de juiste tocht beschrijven ook. Zodat je kan controleren of ik niet zomaar wat uit mijn nek zit te kletsen...
Vanuit het piepkleine dorpje Feriolo, gelegen aan de oever van het Lago Maggiore, loopt een weg landinwaarts naar het dorp Gravellona. Halverwege ligt aan de linkerkant het ristorante
“La Braccia”. Daar ga je linksaf, volg het paadje onder de bomen en hou altijd het wegje bergop aan.
Je komt op een particuliere asfaltweg, maar geen nood, niemand zal je daar tegenhouden. Het huis dat op de top van de berg staat, en dat tevens onze bestemming is, staat al meerdere jaren leeg.
De beklimming is zo steil, dat zelfs met het allerkleinste verzet het niet doenbaar is. En het versnellingsapparaat op mijn geleende fiets werkt niet zoals het eigenlijk zou moeten, ik geraak zelfs niet in die kleinste versnelling! Hellingen van 20%, hop uit dat zadel en te voet omhoog. Snikheet weer, blij dat we soms onder de schaduw van de bomen die felle zon niet op onze kop voelen branden. Maar straks zal ik kunnen bollen als het bergaf gaat!
En de aanhouder wint, we geraken boven. Jongens wat een panorama ligt er onder ons, de auto’s die ver beneden ons rijden lijken precies matchboxkes! Genietend zitten we uit te rusten op een rots, wanneer enkele straaljagers van het Italiaanse leger op slechts een dertigtal meters afstand en enkele meters onder ons, voorbijvliegen.
Eerst denken we nog dat we dromen, we zien duidelijk de piloten in de cockpit zitten, het oorverdovende geluid komt slechts enkele fracties van seconden later!
En dan komt het plezierigste gedeelte van de rit, de afdaling. Zo zou het eigenlijk moeten, maar…
Zoonlief zijn MB is picobello in orde. Ik word al dadelijk gewaar dat de remmen van de damesfiets niet voldoende werken. Op de steile afdaling kan ik geen enkele maal de remmen lossen, continue de freins blijven toeknijpen, of mijn snelheid word te groot, zodat ik met geen mogelijkheid die scherpe haarspeldbochten kan nemen.
Zoontje is inmiddels uit het zicht verdwenen, zijn fiets remt wel voldoende af. En aan het fietsje van schoondochter is al helemaal niet te veel aandacht besteedt ondervind ik alras, want met een luide knal begeeft de voorband het.
Nadere controle leert me dat de slecht afgestelde remblokjes gewoon de band hebben doorgesleten op de zijkanten. Zodat ik ook nog het overgrote gedeelte van de afdaling te voet kon afleggen!
En de overige 3 Km. tot aan de camping. Ja dat was een plezante rit, na anderhalf uur stappen bij een temperatuur van +/- 35° was ik terug aan onze caravan, gelukkig was de wijn nog niet allemaal op…

En ik maar palaveren in mijn beste Tirools; mijn Duits ben ik al lang verleerd. Dat komt ervan als men meer dan 30 jaar op eenzelfde plaats blijft hangen en de dienst van Toerisme is je naam al moe; je wordt gevierd. En dat ook dit met de plaatselijke godendrank gepaard moet gaan hoeft geen betoog.
Uiteindelijk heeft de plaatselijke bevolking ook ondervonden wat voor een 'eigenzinnig' dialect wij hebben. Daarvoor moesten we dus niet onderdoen voor de geaardheid van dat bergdorp; hun embleem luidt trouwens ook "het eigenzinnigste dorp van Oostenrijk".
En de wijn was nog niet op... mijn ega was ondertussen ook de tel kwijtgeraakt maar ze had wel in 't snuitje dat ze mij aan het vergeven waren. Mijn glas stond wat terzijde, want met hand en tand uitleggen wat je bedoelt gaat ook gepaard met de nodige gebaren; als dan mijn glas in het gezichtsveld verscheen, moest dat zonodig geledigd worden. Van palaveren krijg je toch ook dorst, je moet tong en lippen vochtig houden in het heetst van de strijd. Ook dat had herr Ober goed gezien; ongezien ledigde hij de ene fles na de andere; het leek erop of die recipienten op één na spoorloos van de tafel verdwenen. Steeds zag ik een fles met een vierde verdronken vloeistof. Ik waande me steeds verder weg van de discutie, temeer omdat ik die fles maar niet leeg kreeg.
Op een gegeven moment sloeg mijn eigenste dialect om in een onverstaanbaar koeterwaals, zelfs mijn vrouw stootte mij aan er een ander drankje op te proberen. Zelf had ik weinig behoefte om dat Praedicaat te verlaten temeer omdat het zo zoetjes binnenliep. Maar de Grand Cru Classé miste zijn uitwerking niet. Herr Burgemeister und Herr Ober zag ik op het laatste niet meer; hadden die ook teveel binnen of waren zij -omwille van het late uur- er stilletjes vandoor gemuisd zonder dat ik dat gezien had ? Und Herr Kapelmeister (de Hotelbaas) legde nog wel een zoetgevooist schrammelmusi op de draaitafel... tot ik iets hoorde dat blijkbaar niet tot de musikale kwaliteiten van de uitvoerders behoorde: "BOENK"...
Wat lag ik daar onder de tafel te doen ? Rechtgestrompeld en ondersteund voelde ik me de trap opstijgen... En heel de nacht heb ik gearbeid met de Tiroler Holzhackerboabm...
TLL

De laatste tijd slaan ze je met Engelse woorden om de oren, een nieuwe trendsetting. Onze Vlaamse taal wordt geïnjecteerd met buitenlandse brabbelkowgom. Welk kwebbelblad je ook openvouwt, overal vind je hetzelfde hokjesdenken. Nu zullen wij oudgedienden wel de blunder queens en kings zijn op gebied van dat hokjesdenken, you known? Waarom staat het vandaag de dag zo beautiful om er een Amerikaans woordgebruik tussen te gooien in ons Nederlands alfabet? Zijn we dan niet doorgewinterd op gebied van taalgebruik? Vroeger waren we gewoon lief en stoer, nu hebben we een etiket op ons voorhoofd van sweet en keigoed. Een tijdje geleden winkelden we, nu doe we aan shopping. De eega droeg de overvolle plastieken zakken, nu zijn de zakkendragers vervangen door loverboys. Anyway, zonder taalvaardigheid is het een kleurloos leven, we zien het leven toch door een rose bril? Alleen jij kunt je eigen leven leuker maken door af en toe wat tegeltjeswijsheid uit de kruik te schudden. Bij welk hokje zouden we willen passen? Een punker of een rocker? Bij het sporty type of de kakkers? Wil je zo graag een nerd, hippie, gabber of gewoon een slimme mafkees zijn? De groep die met groene of blauwe haargel door het leven dribbelt. Of de nieuwe modetrend van deze zomer, afzaklaarzen bij een temperatuur van 30° C, zwetend om je kuiten, maar o zo stoer overkomend omdat de buurvrouw deze ook draagt? Is een minirok niet hotter dan die zigeunerenkelrokken en gipsylooks, of dat kakkersport waarbij ze dure harde ronde balletjes om de haverklap in dat hole willen puchen? Is voetbal en wielrennen voor meisjes weggelegd of is het een elitesport voor mannen? De tijd dat de vrouwen thuis bleven om te breien die ligt al mijlenver achter ons, het feminisme steekt de kop op zelfs in de politieke partijen. Zwevende kiezers zijn al achterhaald, de elektronica heeft zijn intrede gedaan, zelfs de huismus is voorbijgestreefd door een backpacker of luxepaardje. What about disco, of gaan we de klassieke weg en hiphoptoer op? Zijn we nog spiritueel bezig of prefereren we het jodendom boven humanisme of worden we gewoon een alledaagse atheïst? Lezen we niet veel liever een goed boek of willen we een gezondheidsboekje met beautyfarms en stiekem een pokketreeks in de winkelrekken van de store onder onze oksels nemen? Behoren we bij het prototype van de lelijkerds, de zuiplappen of de geheelonthouders. Doen we uren aan een stuk de kettingrokers na of snuiven we de geur van nagellak naar binnen om de longen in levensduur te verkorten? In alle geval, als we nu communist of democraat zijn, boekenwurm of oma-onderbroeken dragen probeer maar eens zinnen te ontleden die doorspekt zijn met buitenlandse woorden. Morgen gaan we naar het warenhuis en kopen er een aardbeienportemonnee en oorwarmers in de vorm van een stoere koptelefoon, zodat onze coupe mooi in topmodel blijft zitten tijdens het joggen. De nieuwe paarse pumps waar je nauwelijks je tenen in kan wringen en trendy schoenen. De spijkerbroek tot net boven de knie is weer in opmars, we rekenen af met de veredelde fietsbroek. Als je je favoriete out-fit aantrekt, word je vanzelf happy, je straalt positieve energie uit en je pikt een lekkere feel-good-movie mee. Laten we niet stressy overkomen maar een uitstraling hebben van een volleerd flirtgrootmeester. Willen we niet up to date zijn kunnen we nog altijd toffe shoes kopen waar ons moeder vroeger een hartstilstand van zou krijgen. Een reis maken met een onderzeeboot door mistige kanaaltunnels geaccentueerd door spuitende geisers en als slagroompuntje, een wandeling arm in arm met Rick de Kikker door het sprookjesbos van Hans Christian Andersen. Moeten er nog hokjes bijkomen? Zijn we nu goe bezig, so what?

Zij zien het niet meer, of kunnen ze het licht in hun ogen niet verdragen ?
Als ik door de winkelstraat paradeer; ik loop er ook bij als een overjarige hippy... moet ook wél wil je trendy overkomen. Een winkelstraat is tenslotte toch een lange cat-walk. Dior, Chanel of andere Coco, je ruikt, ziet of flikkert in je ogen de walm van toekomstige en verderfelijke mode.
Vooral nu, nu de natte vacanties achter de rug zijn, nu dwemen ze met hun getaande zuiderse huid over het voetpad, heupwiegend alsof ze bovenop het hoofd een loodzware last te dragen hebben. Maar je kan er niet naast kijken, de huidige haartooi. De vetkuiven uit de Elvistijd zijn terug, dat van de Sioux trouwens ook. Ze missen alleen nog de veren, want menig haantje heeft zo z'n haardos verkleurd dat je zou gaan veronderstellen dat dit pluimvee alleen bovenaan goede sier maakt. Maar 't ergste van al, de hoofddeksels ! Ik heb zo al een hekel als ikzelf de klep van de pet in mijn nek moet dragen. Maar de "dames" zijn ermee begonnen, ze hebben evenwel niet gerekend dat hun onderste oog geen zonnebescherming nodig heeft; waarom dan die klak omdraaien ? En het jeugdig volkje aapt die mannequins gretig na, zelfs met golfpetten waarvan het zonnescherm groter is dan het hoofdje dat eronder zit. Zag ik net geen verwaande met een klep tot bijna aan zijn staartsbeentje ? Toch wel een tikje overdreven, vind je niet ? En dan heb je die soort punkers nog die steeds een donkere zonnebril dragen, zelfs al giet het buiten... Waarom ? Moet die bril soms dienen om hun scheelzicht te verbergen ? Of staat het stoer Roy Orbison of Heino na te apen ? En dan bedenk ik me nog dat menige van die na-apers niet eens zingen kan. En wat te denken van de dames die hun zonne- of andere brillen benutten om hun kapsel op te dirken ? Waar is dat nu voor nodig ? Of kunnen hun gesprayde haren ook geen zonlicht verdragen ? Weer of geen weer, een zonnebril moét in hun haren zitten... wat een rare rage zeg ! En ik, die dacht dat Pearls er waren om rond je nek te hangen...
TLL

Daarjuist heb ik een onthutsende vaststelling gedaan. Het betreft mijn schrijvelaarijtjes op Sen.net.
Door een onafhankelijk, onbaatzuchtig en onwaarschijnlijk onverantwoordelijk onderzoeksbureau is er onderzoek gedaan naar de lezers van deze artikeltjes, en wat is gebleken?

-Bij degenen die het lezen, kunnen inderdaad de meesten lezen, al zijn er uitzonderingen bij, die bevestigen de regel dat zij er altijd zijn.

-Het lezen van bovengenoemde schrijfsels getuigt van een uitzonderlijke moed en volharding, waarvoor het onafhankelijk enz...deze senioren dan ook wenst te feliciteren. Het verlenen van een geldprijs zou nog in hoge mate het lezersaantal de hoogte injagen laten zij mij weten...
Daar kunnen jullie naar fluiten, daarvoor pas ik!

-Bij de senioren die alles gelezen hebben is duidelijk te merken dat het verstandelijk niveau met enkele graden is toegenomen, percentsgewijze zou hier sprake zijn van een uitbreiding met 3,8% van de grijze hersenmassa. Sommigen dienden zich reeds een grotere hoed aan te schaffen

-Ook het schrijven van de Nederlandse taal gaat veel vlotter bij de meesten, er zijn al velen die weten dat de uitgang ch niet meer benodigd is voor woorden als mens(ch) en vis(ch)

-Hoewel hier ook weer niet mag overdreven worden, de meesten waren toch zeer goed in staat om een brief op te stellen gericht aan hun belastingsambtenaar, om zonder al te veel fouten er in hem eens goed uit te kafferen, na ontvangst van de belastingsbrief.

-Waarin de meest spectaculaire vooruitgang werd geboekt was in bijbelkennis, die ging met zo maar eventjes 68% de hoogte in, een succes zonder voorgaande. Het onderzoeksbureau (zie hierboven) zou een verzoek van de nieuwe paus gekregen hebben,( bij deze wimpel het af,) ik heb helemaal geen ambitie om kardinaal te worden.
Als hij zelf nu zou aftreden ja, dat wil ik wel in overweging nemen...Ik zou veel enthousiaster de zegen urbi et orbi geven aan de gelovigen, want zijn gedoe is maar lamentabel!

-Op de verzoeken om de koran te herschrijven kan ik voorlopig niet ingaan. Het is veel veiliger om dan eventueel maar aan het tweede bijbeldeel Exodus te beginnen. Aan dat andere begin ik wanneer ik helemaal mijn leven beu ben, dan word het misschien spectaculair beëindigd. Al zouden dan natuurlijk de lezersaantallen zoals een raket de hoogte ingaan (mij achterna?)

-Ook aan de suggestie om mijn oor af te snijden en alzo wereldbekendheid te verwerven ga ik geen gehoor geven, deze truc is al eens toegepast dus zou ik minstens allebei mijn oren moeten liquideren. Automatisch geef ik daar geen gehoor aan (snappie?)

-Een grote kwakkel vind ik het persoonlijk, als beweerd word dat mensen depressief worden van mijn epistels te lezen. Als dit onverhoopt toch het geval zou zijn, kan ik aan deze laatsten slechts een goede raad meegeven. Vooraleer je op te hangen, de gaskraan open te draaien, de polsen over te snijden, van het dak te springen, harakiri te plegen en je vervolgens een kogel door het hoofd te schieten, neem eerst een goei borrel!
Dat geeft moed, anders ga je misschien nog twijfelen!

Ik draag geen hoed.

Ik heb er ook geen hoge hoed van op. Het mag je trouwens een lust wezen dat ik slechts petten draag. Wie doet mij na ? Ik durf bijna te wedden dat er hier, tussen het lezerspubliek, niet één zit met zo'n omtrek als den dezen. De meeste hoofddekselfabrikanten houden het voor bekeken zodra een "zes" ten tonele verschijnt.
Moest ik paus worden -ik ambieer Zandmannetjes postje niet- zou men weer wel in de kosten vallen; een nieuwe tiara is niet te doen. De opvolger zou er trouwens in verzuipen...
Als alternatief heb ik wel eens overwogen om zo'n onderlegger op mijn kale kruin te pinnen (zoals de Joodse vaderen plachten te doen, of kardinalen...) maar bij nader inzien is ook dat niet te doen. Zo'n onderlegger zou bij mij althans ontaarden in een kant en broderie stiksel welke moeder de vrouw onder haar vazen legt op een pied-de-stalleke.
En ? Zou het nut hebben die grijze massa te bedekken ? Iets dan continue werkt moet toch verkoeling hé...
Een helm met koelvinnen -zoals bij vermogenstransistoren- zou ook geen gezicht zijn, dus laat ik die weinige pluimpjes die ik nog heb maar wapperen in de wind...
TLL

Waarom krijgen sommige mensen de kriebels bij het horen van geluiden die veroorzaakt worden door personen die er plezier in beleven om telkens een ander het leven zuur te maken? De samenleving bestaat uit diverse mensen die het klaarspelen om zich over alles en nog wat een dikke te jagen. De veroorzakers van overlast die scheppen er een genoegen in om telkens opnieuw iets uit hun mouwen te toveren om anderen ermee op stang te jagen. Geluiden afkomstig van voorbijjakkende gemotoriseerde autopetten wat nu geweldig in de mode is, dat vind ik nog het ergste van al. Optrekkende scooters die op één wiel aan het vertrekpunt staan om toch maar eerst de finish te halen. Als mensen zich te hinderlijk gedragen slaan we driedubbel paarsblauw uit. Bezorgen wij iemand anders de bleus dan lachen we heimelijk.
Niet alleen mensen kunnen ons uit onze grammen laten vliegen maar ook voorwerpen, zoals het vastlopen van onze pc. Niks zo vervelend als de pc het ineens niet meer met je eens is. De conflicten tussen pc en mens kan ook oplopende ergernis doen oplaaien. Je hebt je brief waar je uren moeite voor hebt gedaan, bijna tot de laatste toets opgesteld, floept die weg, zomaar in het niets. Is het niet opgeslaan, zoek dan maar in je back-up, kan je soms nog lang zoeken. Die ampetante pc heeft Zandman eens door zijn venster naar buiten gekieperd, weg prul, de straat op ermee. Met veel geluk kreeg Kwezel hem niet op haar hoofd, ze kon hem nog juist ontwijken. Nog erger vind ik het als mijn fiets een flinke snelheid heeft, plots met een pffffuff, mijn achterband met een klap in hoeveelheid afneemt. Van veel lekke banden zijn we dit jaar gespaard gebleven, het waren er weinig die we vervangen hebben tijdens de stratentochten. Maar toch is er die ene stomme platte tube er te veel aan. Alhoewel er onmiddellijk een nieuwe binnenband wordt opgelegd zit je toch maar langs je zadel een paar minuten en dit wordt gevolgd door een heuse vloekpartij. Twee platzakken krijgen, dat was net ietsje teveel van het goede. Mijn eega gaf direct die vernieuwde asfaltweg de schuld, die moest zonodig heraangelegd worden, juist op het ogenblik dat de goededoelentochten in het zicht kwamen. Het goede doel heeft in zijn/haar vuistje gelachen. Als alle trouwe deelnemers de dag erna bij de fietsenmaker, misnoegd binnengevlogen kwamen voor nieuwe banden en wielen, heeft die goed verdiend aan het goede doel. Laat ze maar asfalteren denkt die, we verdienen er ons dagelijks brood mee. Wat ook irriterend kan werken bij ons is het feit dat aan een kassa waar je aangeschuifd hebt in het zweet des aanschijns, plots iemand voorkruipt zonder je dat eerst te vragen. Asociaal gedrag van de bovenste plank. Iedereen vindt het vanzelfsprekend dat hij mag voorkruipen, toch?
Je ligt ergens te lummelen en te genieten van een coupe de banaan en wat zie je aan de tafel voor je? Een vieze neuspeuteraar! Bwééékes, van die balletjes hou ik niet van, als ze komen van andere personen dan van uit mijn neus. Nog minder hou ik ervan als zo iets met een wel gemikt oog, aangeschoten komt in de richting van mijn smakelijk ijsje. Strooinootjes horen niet thuis op mijn ijsbananenfestijn. Het kan nog beter, je hebt zelf iets fout gedaan, je reageert dat gewoon af op je nabije metgezel. Je reageert je boosheid af op iemand anders die daardoor pimpelpaars aanslaat en je zo ver mogelijk weg verwenst en liefst nog met de boerentram. De grootste ergernis kan de kop opsteken wanneer iemand je nadoet, al je bewegingen totdat het wel lijkt of wezelf een tic hebben. We laten ons zo gemakkelijk in het harnas jagen, daardoor worden we mega-irritant voor anderen, de betweters! Ergernis en irritatie, ze leunen zo dicht tegen elkaar, ze worden door kleine dingen opgewekt. Hopelijk worden ze geen drama voor ons, wordt er onze hartslag niet mee van slag gebracht. We laten ons goed humeur niet verpesten door iemand die over zijn glazuur knarst, negatief denkt. We ontspannen onze spieren en laten het ontploffingsgevaar aan ons voorbij gaan. Mooie vriendschappen laten we niet stuk maken, laat dan nog liever de pc ontploffen of een lekke band zijn werk doen. Laat de harde schaterlach van je eega je niet ontmoedigen maar probeer mee te lachen, trouwens lachen is gezond, dat is geen kwelling!