Historie van Kerken.

Uit een charter van 941 blijkt dat, alhoewel Denderwindeke grotendeels bebost was, dat er toen reeds hoeven gevestigd waren. Een zekere vrouw " Bertaida " genaamd schonk hierbij haar bezittingen , waaronder een hoeve met land, meerschen en bossen aan de Gentse St-Pietersabdij .Volgens een verslag van J.B.De Patin uit 1769 had men toen in Denderwindeke 954 bunder 91 roeden bouwland, 200 bunder weiden en 37 bunder bosch. Uit een schrijven van 1818 blijkt dat eertijds in de wijk Nijken een drukbezochte kaai bestond die stenen kwam opladen uit de groeven van dezelfde wijk. Deze kaai zou omtrent 1650 in onbruik geraakt zijn door veelvuldige overstromingen van de Dender.Er waren vroeger een watermolen (zie verder) en 5 windmolens te Denderwindeke : "Schoonen God"(De naam heeft deze molen gekregen van een groot houten kruisbeeld - een kruislieveheer- dat zich langs de veld weg naar het dorpscentrum bevond. De veldweg droeg ook de naam Schone-Godweg), "Lieterbergmolen", "Molen ter zeven wegen"(zie verder), "Moleken te veel" en "Moleken te Vrekkem".



Schonen-Godmolen opgericht in 1788 en afgebroken in 1931.


deze molen is uit Denderwindeke een deelgemeenten van Nihove Belgie

De St-Martinuskerk te Eichem.

Alhoewel Eichem en Appelterre reeds lang versmolten zijn tot 1 geheel, heeft Eichem zijn eigen bidplaats. Evenals de kerk van Appelterre stond de kerk van Eichem onder het patronaatsrecht van de St-Gertruikapittel van Nijvel .Het gotisch kruiskerkje, daterend uit de 14e eeuw, was oorspronkelijk een kapel en werd opgetrokken in rode baksteen en zandsteen.In de 16e eeuw evolueerde de kapel tot een zaalkerkje met dwarsbeuk. Er waren 3 altaren. De twee zijaltaren waren toegewijd aan O.L.Vrouw en de H. Martinus, patroon van de wijk. Deze zijn nu verwijderd.

Bijzonder fraai zijn de laat-gotische rondboogpoort, met een geprofileerde omlijsting die uitloopt op sokkeltjes en bekroond wordt door een accoladevormig druiplijstje met een kruisbloem en de zandstenen steekboogvenster (17e-18e eeuw). Getuigen van de vele verbouwingen zijn ook de twee gedichte zandstenen deuren in de noord- en zuidgevel.

Geschreven informatie over de historiek van de kerk ontbreekt bijna volledig. In het begin van de 17e eeuw wordt zij beschreven als bouwvallig, een probleem dat in 1688 verholpen wordt door invallende Franse troepen die de kerk volledig verwoesten en afbranden. Zij werd blijkbaar wel snel hersteld, vermits de aankoop van een nieuw altaar in 1695 reeds werd vermeld. Op verzoek van de parochianen , werd in 1790 een onderpastoor aangesteld, met last van elke zon- en heiligdag in Eichem mis te lezen, de feestdagen van Pasen, Sinksen, Kerstdag ende H. Geertrui uitgezonderd. Ook moest de onderpastoor er het godsdienstig onderwijs geven aan de kinderen van Eichem. Rond het einde van de 19e eeuw werden geen goddelijke diensten meer verricht, tenzij op Eichem-kermis, St-Martensdag en de begrafenisdiensten.Omstreeks 1792 had de kerk een inkomen van 55 gulden per jaar, en waren de inwoners van oordeel dat zij een eigen pastoor of kapelaan mochten hebben, zoals in in de 16e eeuw en begin 17e eeuw het geval was. Deze vraag kon niet worden ingewilligd en het is pas op het einde van de 19e eeuw dat een nieuw verzoek vruchten afwierp. Eichem kreeg een onderpastoor en iedere dag zijn heilige mis.


St-Martinuskerk in het gehucht Eichem.


De St-Martinuskerk van Eichem heeft een zeer sober interieur.Grote kerkschatten hoeft men hier niet te zoeken.De blikvanger is ongetwijfeld de unieke kruisweg, geschilderd op kleine koperplaatjes, vermoedelijk uit het einde van de 18e eeuw, met reprodukties van bekende meesterwerken .De predikstoel dateert van het begin van de 20e eeuw.Verder vinden we nog een volks beeldje van St-Martinus te paard en een nieuw beeld van voorgenoemde heilige uit 1963 gekapt door kunstenaar F. De Vos uit Destelbergen en geplaatst boven de toegangsdeur. In 1942 werd spijtig genoeg de rode bakstenen vloer vervangen door cementtegels en in 1963 werden het prachtig torentje en dito voorgevel met een laag cement afgezet, zodat dit mooie kerkje veel van zijn waarde verloor. Binnen de kerk vinden we nog twee achttiende eeuwse grafstenen (1743 en 1772) ingemetseld in een zijbeuk van de Kerk.

Lebbeke.


Lebbeke is een plaats en gemeente in de provincie Oost-Vlaanderen. De gemeente telt bijna 17.500 inwoners.


Reeds in 1108 werd door een groep rijke boerenfamillies in de dorpskern een eerste bedehuis opgericht wat later in 1470 vorm kreeg als de O.L.Vrouwkerk waarvan het gotisch koorgedeelte bewaard bleef. Het middenschip werd aangepast in 1776. Reeds in 1712 kreeg de kerk een barokke westgevel (foto). In 2004 werden de gevels volledig gerenoveerd


De O. L. Vrouwekerk te Lebbeke .

Zingem, Oost-Vlaanderen
Naam Meuleke t-Dal
Adres Alfred Amelotstraat 60
Eigenaar Provincie Oost-Vlaanderen
Bouwjaar Voor 1388
Type Staakmolen met open voet
Functie Korenmolen
Kenmerken Eerder kleine staakmolen op hoge teerlingen, zadeldak.
Gevlucht/Rad Gelaste roeden, ca. 22 m
Inrichting Twee steenkoppels
Toestand Draaivaardig, wordt maalvaardig gemaakt
Bescherming M: monument, L: landschap
.

Beschrijving / geschiedenis

Deze kleine, open staakmolen, op hoge teerlingen, is ongetwijfeld een van de oudste en tevens kleinste staakmolens van Oost-Vlaanderen. Het bouwjaar situeert zich vermoedelijk in de eerste helft van de 14e eeuw. (Het jaar 1154, zoals soms vermeld, is ongeloofwaardig). De molen maakte deel uit van de bezittingen van de Sint-Baafsabdij te Gent. In 1388 vermelden de rekeningen van deze abij onder de uitgaven van de rentmeester dat voor de "steenbalc" en voor twee balken voor de molen 2 ponden groot werden betaald en dat de balken nog in de kerk lagen... De molen onderging dus in 1388 een grondige herstelling. In 1566 zouden de protestanten er op de molendam hebben gepreekt. In de penningkohieren van 1572 wordt de molen vermeld als eigendom van de weduwe en van de erfgenamen van Jan van de Walle en de pachter was toen Jacob Zeeu, die er 8 Parijse ponden voor betaalde. Deze eigenaars bewoonden een pachthoeve die aan de Sint-Baafsabdij toebehoorde. Het zou nooit een banmolen geweest zijn.

De molen maalde tot rond 1950. De laatste beroepsmolenaars waren Remi Buckens en zijn broer Cyriel. In 1968 werd de molen aangekocht door de familie tHooft-Dhont, die in 1970 een eerste voorlopige restauratie liet uitvoeren. Een volgende, zeer ingrijpende restauratie (in feite werd zo goed als heel de molen vernieuwd), aangevat in 1975, werd uitgevoerd door molenbouwer Mariman uit Zele onder leiding van architect Walter Snauwaert uit Oostende en mondde uit in een ernstig dispuut, in zoverre dat "Meuleke t-Dal" sindsdien amper had gedraaid. De molen is beschermd sinds 1944, het molenaarshuisje, een typische kleine en lage woning, sinds 1982. Teneinde de nog overblijvende windvang te vrijwaren, werden de omliggende percelen als landschap beschermd sinds 1977.

Viersel (Zandhoven), Antwerpen
Naam Hofmolen
Adres Herentalsebaan
Eigenaar Familie Van De Werve de Schilde
Bouwjaar Voor 1210 / 1882
Type Onderslag watermolen
Functie Korenmolen
Kenmerken Waterrad met zinken omkleding (met een toegangspoortje)
Gevlucht/Rad Overdekt stalen waterrad met houten schoepen
Inrichting Als private folkloremuseum
Toestand Gebouw in vrij goede staat, waterrad vervallen





Beschrijving / geschiedenis

De Hofmolen van Viersel ligt nabij het aloude kasteel van Hovorst, waarvan de geschiedenis nauw verbonden ligt met die van de watermolen. Hij bestond al in 1210. Dan ontving de abdij van Tongerlo van Hertogin Oda haar aandeel in de molen van Viersel ("molendini di Viersela").

Tijdens de godsdiensttroebelen op het einde van de 16e eeuw geraakte de watermolen buiten gebruik en in verval. Op 10 april 1630 kreeg Augustijn van de Werve toelating van de Rekenkamer van de Hertog van Brabant om de watermolen te herbouwen. Jaarlijks zou hij daarvoor een erfelijke cijns van 24 ponden Artois moeten betalen. De bouw van de watermolen (in hout, met strodak) vergde verchilende jaren. In maart 1633 werd de grofmid van Scherpenheuvel, Jan van den Goor, betaald voor het geleverde ijzerwerk. In 1638 legden timmerlieden en strodekkers de laatste hand aan de gebouwen. De molenstenen werden gekocht bij Peeter van der Veken, mulder te Hogerheide, op 23 juli 1638.

In 1662 werd de molen wederom herbouwd, maar dan in steen en met schaliedak. Dat jaartal staat trouwens op een balk op de tweede verdieping van het molenhuis en is ook te lezen op muurankers.

De huidige gebouwen dateren echter pas van 1882-'86, naar een ontwerp van architect J. Claes te Antwerpen. De laatste pachter-molenaar was Louis Verbist. Hij stopte met malen in 1963. De watermolen ligt sindsdien stil. De verzanding van het spaarbekken en de Molen- of Prullebeek, de slechte staat van het ijzeren waterrad waarvan vele houten schoepen ontbreken, maken de werking onmogelijk. Gelukkig is de watermolen thans beschermd als monument en samen met de omgeving als dorpsgezicht. We hopen dat de molen opnieuw in werking kan gesteld worden. (LD

Kathedrale Basiliek St. Bavo
Wat is de geschiedenis van de kathedrale Basiliek St. Bavo?

De kathedrale Basiliek St. Bavo is in 1895 door de architect was Jos Cuypers, zoon van de bekende Pierre Cuypers, gebouwd. De kerk kwam in verschillende fasen tot stand. Op 2 mei 1898 was het koor zover gereed dat het kon worden ingewijd. Na een aantal onderbrekingen werden het schip en het transept met de koepel gebouwd. In 1906 was de kerk op de torens na voltooid en in gebruik genomen. In 1928 werd de kerk gecompleteerd door de bouw van de beide westtorens



De kathedrale basiliek is in opzet en plattegrond een driebeukige kruisbasiliek, met een kapelkrans rond het koor, een ronde koepeltoren op de kruising en de twee westtorens, afgeleid van de grote Franse kathedralen uit de gotiek. In detaillering, de versiering en het materiaal gebruik is de St. Bavo een eigentijds bouwwerk waarin invloeden van de Art Nouveau en Berlage en de Amsterdamse School te herkennen zijn. Aan het interieur werkten verscheidene kunstenaars, zoals de gebroeders Brom (edelsmeden), de Haarlemse beeldhouwer J.P. Maas en de kunstenaar Jan Toorop.

Het orgel werd in 1907 gebouwd door Adama, in 1953 werd het gerestaureerd en voorzien van een zijpositief door orgelbouwer Vermeulen. De westtorens werden gerestaureerd in 2000.

De kerk is voor geïnteresseerden te bezichtigen en er vinden regelmatig koor– en orgelconcerten plaats

Nederlandse Hervormde kerk van Zalk
G e s c h i e d e n i s
De huidige toren van Zalk kwam voor het grootste gedeelte aan het einde van de twaalfde eeuw tot stand en is hiermee het oudste nog aanwezige deel van de eenbeukige kerk. Een eeuw later werd de bovenste geleding gebouwd. Omstreeks 1400 zijn het huidige schip en koor gebouwd. Omdat hierbij gebruik werd gemaakt van het tufsteen uit het eerdere gebouw wekt het een oudere indruk. De in de kerk aanwezige altaarsteen zal ook in deze tijd vervaardigd zijn. In de zestiende eeuw werden de eerste grafzerken in de kerk aangebracht, waar in de zeventiende eeuw mee doorgegaan is. In dezelfde tijd wordt de kerk grondig hersteld (1621) en ontstaat het huidige inventaris: de eikenhouten kansel, fragmenten van een doophek en de eikenhouten herenbank. Het aanwezige orgel werd in 1891 gemaakt door Z. van Dijk en J. Proper.
De twee lichtkronen zijn negentiende-eeuws

De korenmolen De Hoop kan zich de luxe van een ' alias' permitteren, want hij is zeker zo bekend onder de naam De Mölle van Buursink. De ontstaansgeschiedenis van deze achtkante stellingmolen gaat terug tot 1836. Oorspronkelijk was de molen ingericht als een koren -pelmolen, maar later kreeg het de functie van korenmolen. De stelling zit op een hoogte van zes meter. In het prachtige molenwinkeltje wordt een grote verscheidenheid aan meel, graan - en natuurproducten aangeboden. De molen speelt een voorname rol in een aantal fietsroutes waaronder de 'Doo en kiektocht', een tocht over het platteland rond Markelo.

Korenmolen De Leyen is nog een familiebezit en een type dat alleen kan gedijen in de ruimte. Het is namelijk een achtkante grondzeiler en die kan voor een goede windvang niet of nauwelijks een obstakel voor zich verdragen. De molen werd in 1854 gebouwd en in 1984 voor het laatst gerestaureerd, maar is niet meer in bedrijf. De lage voet is van baksteen gemetseld, terwijl romp en kap in hout zijn opgetrokken en met riet gedekt. In tegenstelling tot bijna alle andere molens, beschikt De Leyen nog over houten wieken.

Nationale Basiliek van het Heilig Hart

Nationale Basiliek van het Heilig HartDe Nationale Basiliek van het Heilig Hart in Koekelberg, ook bekend als de basiliek van Koekelberg werd gebouwd tussen 1930 en 1970 naar de plannen van de Gentse architect Albert Van Huffel naar aanleiding van de 75e verjaardag van de Belgische onafhankelijkheid. Het is gebouwd in art deco stijl, en is daarmee het grootste gebouw in deze stijl.

Deze imposante kerk, heeft de vorm van een Latijns kruis met een middenbeuk van 141 meter lang en een dwarsbeuk van 107,80 meter breed. De koepel heeft een diameter van 33m. Het is dan ook de op drie na grootste kerk ter wereld

Deze kerk is opgetrokken in Maaslands-Gotische stijl. Het oudste gedeelte van de kerk uit mergelsteen,
nl. de westertoren, dateert uit circa 1.300. Het schip en het koor zijn uit de 16de eeuw.

ST-Lambertuskerk.

Bonne-Chièremolen

Geschiedenis
Deze molen is de eerste molen op de Kruisvest, gezien vanaf de Kruispoort. Het is een standaardmolen op vier teerlingen en is afkomstig uit Olsene (Oost Vlaanderen), waar hij in 1844 werd gebouwd. De "Bonne Chiere" werd in 1911 met financiële steun van aannemer E. De Cloedt heropgebouwd op de wal van zijn eeuwenoude voorganger die in 1903 was omgewaaid.

De "Bonne Chiere" heeft een verticale beschieting op voor- en zijkanten, eternietleien tegen de borst en op de kap. Het gevlucht heeft een spanwijde van ca. 25 meter. Op de steenzolder resteert nog een blauwstenen ligger

Sint-Janshuismolen.

Geschiedenis
De benaming Sint-Janshuismolen wijst erop dat de molen afhankelijk was van het gasthuis Sint-Jan, ook al was hij wellicht nooit eigendom van dat gasthuis. In 1405 werd er echter wel een rente opgelegd in het voordeel van dit hospitaal.

De huidige Sint-Janshuismolen is al de derde molen op die plek. De wal of mote waarop de molen nu nog staat werd gemaakt bij de oprichting van de tweede stadsomwalling na de uitbreiding van het grondgebied, in 1297-1300. De huidige teerlingen zijn wel geen metselwerk van 1298, omdat de kruisplaten toen nog plat op de grond werden gelegd

Grote Kerk (Breda)

Breda: Grote KerkDe Grote Kerk of Onze Lieve Vrouwe Kerk (OLV) is het belangrijkste en misschien het mooiste monument van Breda. De kerk staat in het centrum van Breda aan de Grote Markt. Het is 'het' herkenningspunt van Breda. De toren van de kerk is 97 meter hoog en steekt overal bovenuit en is al van ver zichtbaar. Hij is op sommige dagen te beklimmen. Boven is er een prachtig uitzicht over de Grote Markt en de stad.

.

Breda: Grote Kerk