Afdwalen (kolder, deel I)

Pasen is een christelijk feest dat de opstanding van Jezus Christus viert. Als teken van vreugde schonken christenen elkaar vroeger roodgeverfde kippeneieren. We verven nog steeds eieren, maar we hebben er iets aan toegevoegd: we geven elkaar nu liever chocolade eieren. Het ei was altijd al een symbool voor het leven. Daarom namen de eerste christenen die met Pasen de opstanding van Christus vierden, eieren mee naar de kerk om ze te laten zegenen en ze dan weg te geven. Ze verfden ze vuurrood als teken van vreugde. Heb je nu blauw geverfde dan denken ze dat je een supporter bent van KRC Genk.
Tegenwoordig verven we nog steeds eieren en geven die weg. De spelletjes die de kinderen op het platteland vroeger speelden, zien we echter nog maar zelden. Ze speelden een soort knikkerspel met eieren. De bedoeling was de hardgekookte eieren in een soort ’pot’ te rollen. Wanneer jouw ei dat van een tegenstander raakt, had je gewonnen. Ze speelden ook ‘eitje tikken’: twee kinderen hielden ieder een hard ei vast, het kind dat het ei van de ander kapot maakte door er tegen aan te tikken, had dat ei gewonnen. Tegenwoordig hebben we vooral chocolade eieren, die snel kapot gaan, maar dan nog steeds heerlijk smaken! We verstopten de eieren vaak in de tuin en zegden dan tegen de kinderen dat de Paashaas was geweest en die had verstopt. Dan vlogen de kinderen naar buiten om ze te zoeken. Maak ze tegenwoordig maar eens wijs dat de Paashaas nog bestaat, ze bellen onmiddellijk Rekem op. Maar voor mooi weer te krijgen brachten we dan eieren naar de Clarissen. De zusterkes zouden dan bidden voor mooi weer en geloof het of niet, toevallig scheen dan de zon. Hoe speelden ze het toch klaar? Zaten ze dan de gehele tijd op de knieën of liepen ze rond op balletschoentjes. Je kent wel die slanke ballerina’s die je wel eens op de tv ziet of bij een balletvoorstelling en die heel hoog springen en snel ronddraaien op de punten van hun voeten. Ze dragen speciale schoentjes, zonder hak en met een opgevulde punt. Met deze ‘spitzen’ kunnen ze gemakkelijk ronddraaien, de kuiten worden gestrekt en hun benen lijken langer, slanker en eleganter. Van een supernon gesproken met sportbenen als dat geen moderne tijd is. Ons maakten ze de ganse tijd wijs dat nonnen onder hun kappetje geen haar hadden maar dat ze haar op hun tanden hadden dat is algemeen geweten. En dat ze dienden om de geestelijke te plezieren daar zit ook dikke waarheid in. Waarom kwam anders de pastoor ’s morgens vroeg rond zes uur al de biecht afnemen terwijl ze de dag tevoren al alles opgebiecht hadden? Mijne biecht dat was een boek vol want in die tijd gingen we maar één keer per maand ter biecht. Dan deed zo’n geestelijke een deurke open en uren in de wind stonk zijn adem, zeker look bij de zusterkes gegeten dacht ik dan of was het vis? Het deurtje ging dan weer toe en kon ik voor mijn penitentie drie Onze Vaders bidden. Zeg nu zelf, voor zo weinig mocht men toch wel eens een keertje meer zondigen.

Bijna dertig jaar geleden heb ik, ter gelegenheid van de geboorte van mijn dochter, een boom in mijn tuin gepland. Het was er ene van op de markt. Niets liet vermoeden dat stukje tak nu meters boven de nok van mijn huis zou uitsteken. Vanuit het venster van mijn werkkamer zie ik hem alle dagen staan en denk ik aan die avond, dat ik, zonder de hulp van Viagra, oesters of seldersoep het wichtje, op de wereld heb gestoten. Die boom is hoog, heel hoog,dus groot. Mijn dochter is ook groot. Zou het dan toch zo zijn, dan ons onderbewustzijn onze daden leidt? Dat ik op het cruciaal ogenblik van "de daad", de tel, waarop de adem stopt, voorafgaand aan de onvermijdelijke uitstoot ,waar menig industrieel een puntje kan aan zuigen, aan die boom ,die dan nog niet gepland was, dacht.Dat dit de reden is dat mijn dochter 1.77 is?

Samen met die boom, die nu dient als openbaar toilet voor mijn hond, die ook al een grote is, word ik ouder. Die boom heeft witte plekken, ik bruine ouderdomsplekjes. Niet dat die plekken mij misstaan. In de zomer vloeien zij toch ineen en zie ik eruit als een neef van onze Koningin. Dat die laatste ook al een groot struikgewas op haar hoofd heeft staan, is niet relevant, enkel puur toeval.

Deze week zei men vrouwtje mij, die ook al groter is dan mezelf, " "manneke, zou je er nog niet aan denken om dat gedrocht weg te doen" Ik dacht haar nog eerst te herinneren aan de reden, waarom die boom er gezet was. Onvermijdelijk zou zij dan beginnen over die "daad" (weet je nog wel?) Hoe goed ik het KON en dat er tegenwoordig goede middeltjes bestaan....

Ik heb dan maar gezwegen, de telefoon genomen en een tuinman opgebeld om te vragen, of hij mijn grote boom wou komen omhakken. Stilletjes, zonder dat het vrouwtje, die al wat gekrompen is, het in de snot had, heb ik hem gevraagd, of het mogelijk was om hem af te zagen tot op een hoogte van 1.70m. Dat kon! Voor het eerst in vele jaren zal ik dan de grootste zijn! En de rest, ....die kan de boom in!

Hopelijk ben ik geslaagd in mijn afdwalingexamen en denkt U nu niet, dat ik in mijn jeugd een groeitrauma heb opgelopen!

ED

Gaat iedereen nu beginnen krimpen?

Van krimpen gesproken... Nee, niet Krimpen a/d Ijssel (Noot voor ED; ook niet krimpen aan die eicel) Naar het ouder worden krimpen wij allemaal. Wij hebben ten slotte een heel leven 1 Atm gedragen met daarbij nog een, naar gelang de omvang, een gravitatie. Dan heb je er nog een paar waarvan hun aangemaakte kalk in krijt verandert door botontkalking; krijt is dichter dan kalk, vandaar dat je iets meer gebogen loopt met de jaren. Maar daar denk ik niet aan als het op krimpen aankomt. Ik zei al, met het ouder worden krimpt men. Maar men niet alleen, ook het wasgoed krimpt. Toch raar hé, ik kan't vrouwtje niet overtuigen dat al dat wassen niet goed is voor de levensduurte van die textiel. Na tien wasbeurten krimpen mijn hemden, ondergoed en alle andere door waspoeders getroffen lapmiddelen. Eens per week moét hier persée 't een en 't ander onder het sop. Ik vermoed al jaren, dat ze ons slaapmeubel ook voorziet van een sopje wekelijks. Hoe komt het anders dat ik 's nachts kouwe voeten krijg. De lakens zijn gekrompen; niet alleen in de lengte, maar ook in de breedte. Waarom trekt zij anders altijd het laken naar zich toe ? Het meubel zélf is ook al gekrompen, vroeger had ik nog overschot tussen mij en de sponde; nu raak ik constant met mijn hielen de achterplank. 't Zal wat worden als ik later in het kistje wordt gelegd, negen kansen op tien dat ik -door een laatste zenuwtrek- de achterste latten onwillekeurig verwijder.
Iets klopt er toch niet met die krimptheorie; dat ouder worden... 'k snap het niet helemaal. Neem nu bv. die old-timers... Oud waren zijn die vehikels wel, maar je hebt daarin tenminste ruimte op de achterbank. Met die jonge karretjes van tegenwoordig moet de chauffeur al op de achterbank plaatsnemen wil ie niet met zijn buik tegen het stuurwiel gedrukt worden. En dan mag zo'n mini nog niet over een vluchtheuvel, of je hebt er gegarandeerd een verhoogd dak gratis bij. Gelukkig voor mij, lijkt het sop geen vat te hebben op het koetswerk. Anders had het er lief uitgezien met mijn volumewagen.
Zie je, het enige wat met de "was" niet krimpt zijn bomen. Zolang die in de was zijn groeien die alsmaar. Een bedenking, als ik waspoeder op het gazon kieper, i.p.v. mestkorrels zou ik dan nog dat grasperkje wekelijks moeten kortwieken ?
TLL

en nog iets dat NIET krimpt is de lengte van telloorlekker zijn postings .

Binnen afzienbare tijd pak ik hier mijn biezen, en trek naar Amerika.
Niet dat het daar beter is dan hier, als de arme Janet Jackson ocharme een blote borst laat zien word ze met alle banbliksems bedreigd, en zeg nu eerlijk, die borst is toch veel mooier om naar te kijken dan de lelijke kop van Bush? Stelletje hypocrieten!!! Is een hypo ook geen nijlpaard?
Stelletje nijlpaarden!!!
Maar aan mij persoonlijk gaan ze wel veel meer respect betonen.
Zandmannetje is in de states Mister Sandman, of Mister Dustman!
Voel je't verschil al, die Mister ervoor?
En hier word ik continu met de grond gelijk gemaakt, uitgescholden voor trol, drol, pervert, laatst had iemand het zelfs over een woestijn vol met zandmannetjes...Zoiets kwetst mij in het diepste van mijn gevoelens.
Je kan dat wel niet zien, maar dan zit ik een hele avond te snotteren, zit heel diep in de put.
En in de USA ben ik een enig exemplaar, dat gaat geweldig mijn ijdelheid strelen! Als ze daar eindelijk hun mystieke figuur in levende lijve gaan te zien krijgen, word ik misschien wel zo populair dat ik kan meedingen aan de presidentsverkiezingen! En daarin heb ik al ondervinding opgedaan met mijn pauselijke ambities...
Hoewel je ook weer een onberispelijke voorgeschiedenis moet hebben, of ze halen je door het slijk! Maar een zandman door het slijk halen, daar wordt hij alleen maar sterker van, nog een beschermende laag erbij.
Heb ik in de zomermaanden zeker geen last meer van muggenbeten, beter muggensteken, want een mug bijt niet.
Hopelijk werkt het ook tegen de mieren, mensen daar heb ik toch last van gehad, enkele jaren geleden, in Spanje!
In een vakantiepark hadden we een stacaravan gehuurd, je acht het niet voor mogelijk langs waar ze allemaal binnenkwamen. Zelfs door het electrische stopcontact!
Gaan reclameren bij de directie, die stuurden ons wandelen met 2 spuitbussen anti-mier. Dat hielp gene ene fluit, en ze platkloppen met een vliegenmepper was een dagvullende bezigheid.
GAIA zal het niet graag lezen, mijn gedachten werden hoe langer hoe moordzuchtiger. Ik had een aanmaakvloeistof bij voor de BBQ, en ik wou ze overgieten en in brand steken. Kreeg ik toch onmogelijk dat goedje in de fik zeker! En de vloeistof dient er nochtans voor. Mijn moordzucht werd zo groot, dat ik overwoog de caravan in brand te steken, tegen zoiets was de uitbater toch verzekerd zeker?
Totdat ik in de smiezen kreeg, dat ze massaal de pijp aan maarten gaven.
Geen Fik, maar wel Maarten! Het alcool (geen alcohol) gehalte zal boven de 0,7 promille gelegen hebben?
Wanneer we 's morgens een rest van een frans brood uit de kast namen, dat zag gewoon zwart van de mieren! Daar moest je geen beleg meer opdoen, maar het kriebelde wel op de tong. Die kleine monsters gaan niet dood met ze op te eten hoor, als je naderhand een grote boodschap moest doen, wandelde die ontlasting gewoon weg, op de schouders van miljoenen werkmieren. Opgeruimd staat netjes, zullen we maar denken...
Bij het volgende ga je zeggen, hij overdrijft weer geen klein beetje, maar het is de volle waarheid. Na een dag regen, kwamen er regenwormen uit de grond gekropen. Geen pieren van het formaat zoals wij die hier kennen, maar meer het formaat van een slang!
Meer dan 30 cm.lang, 2 cm. doorsnede...
Met tientallen kropen ze rond, mijn eega durfde geen voet meer buitenzetten. Terwijl zij binnen met de mieren vocht, rekende ik buiten af met de pieren. Ja, dat was een prettig verlof...
Aan eventueel belangstellenden kan ik het adres van dat vakantiepark overmaken, actie verzekerd!

Mooi verhaal, zandmannetje. Echt.
Ik herdoop u graag cum laude - in het geloof van uw voorkeur, en anders heel zedig - tot prediker in deze seniorenwoestijn.

Zandmannetje, je had ook bijvoorbeeld pingpong kunnen spelen met al die worm en pier toestanden. Wie het meeste pieren over de schutting kon slaan kreeg de eerste prijs: een gratis filmvoorstelling van de Dikke en de Dunne tezamen met Kwezelke . Maar heb je wel eens pingpong gespeeld, dat spel dat een beetje op tennis lijkt en dat we ook wel tafeltennis noemen? Veel mensen denken dat het een Chinees spel is, vanwege de naam en vanwege het feit dat de beste spelers Chinezen zijn. In werkelijkheid is het een Engelse sport die pingpong wordt genoemd vanwege het geluid dat de bal tegen het batje maakt: ‘ping’ en dan op de tafel: ‘pong’. Als je de volgende keer ergens op verlof bent dan toch maar eerst goed nakijken of die vermaledijten niet ergens onder je matras gedoken zijn. Je voelt dat pas ’s nachts als het begint te kriebelen want in rusttoestand voel je alles beter. Nog een beter idee zou zijn om te zonnebaden in adamskostuum dan hoef je niet veel in je koffers mee te nemen , zulk textiel weegt niet veel en beoogt ook nog mooi. Want zeg nu zelf het oog wil ook wat hé? Voor iedere dag kan je een ander aandoen je hoeft niet te kiezen en gewassen is het ook nog vlug wat wil je dan nog meer hebben? Elke dag komt de zon op en gaat hij weer onder en dat is maar goed ook, want zonder zon kunnen wij niet leven! Hij verwarmt ons, geeft ons licht, laat de planten groeien waarmee wij ons voeden. Hij wekt wind en regen op en binnenkort kunnen we zelfs op grote schaal van zonne-energie gebruik maken.
Over die wind trouwens gesproken, gisteren op weg en ook dikwijls langs de weg,naar Alden Biesen ,waren er plots rukwinden. Waarom noemen ze dat eigenlijk rukwinden, kunnen ze toch gewoon zeggen dat die winden dienen om de fietsers van de weg af te blazen. Ze maken je niet alleen het fietsplezier zuur maar ook blazen ze in de zomer de gehele zode in je gezicht. Voor een zacht briesje ben ik wel te vinden dat kan geen kwaad maar als het harder begint te waaien zou het kunnen dat je veel zaadjes langs je hoofd door krijgt. ( Ed kan je nog volgen, goed meelezen hé jongen.)In tegenstelling tot een baby heeft een zaadje meer kans om groot te worden als hij ver van zijn ouders opgroeit. Alle middelen zijn goed om het zaadje op weg te helpen; de wind en de zeestromen, de pels van dieren en zelfs je schoenzolen. Als het waar is dat de jeugd door reizen wordt gevormd, zitten de zaadjes op een goede school want ze reizen met miljarden over de aarde voordat ze een plekje kiezen dat ver van hun plantenmoeder verwijderd is. Je heb pluisjes die zich laten dragen door de wind maar sommigen perfectioneren het vervoer: de korenbloem en de paardenbloem gebruiken hun waaiervormige haartjes als parachute, het zaadje van de iep zit vast aan een blaadje dat als vlieger dient als het de boom verlaat en het zaadje van de esdoorn vertrekt in een vrucht met helikopterwieken. Andere planten, zoals de brem, maken een kanon van zichzelf! Hun peulen barsten open en de zaden worden met grote kracht en met een fantastische snelheid een paar meters verder geslingerd. De luiere zaadjes ‘liften’. Ze maken zich met hele kleine haakjes vast aan de haren van dieren of aan onze kleren en reizen kilometers op die manier. Veel zaden reizen als verstekeling mee in vogelmagen. Ze zitten in besjes (waar vogels dol op zijn) in een heel hard omhulsel. Ze worden daardoor niet verteerd en ze komen er aan het eind van de reis weer intact uit. Dat is nog eens een goedkope manier om luchtreizen te maken, had ik moeten aan denken want nu heb ik al vliegtickets gekocht. Ik mocht wel achter het vliegtuig aan lopen op fietsen maar dat zou iets langer duren om ter bestemming te geraken.
Dus toch maar een tijgervelletje aantrekken op die camping in het vervolg?Wat ik wil zeggen Zandmannetje, ik wens je een fijne vakantie en geniet ervan. Geniet van het leven want het duurt maar even en niet vergeten, neem je emmertje en je schepje mee zodat ook je kleinkind plezier eraan beleeft en vooral kom heelhuids terug.

Nee, ik loop niet hoog op met mensen die hun huisdieren behandelen alsof het werkelijke mensen betreft. In dit verband herinner ik mij een verre tante die vlak na het overlijden van haar echtgenoot een hond kocht en hem, naar haar man zaliger, Fernand noemde. “Zo heb ik toch nog een beetje het idee dat m’n man bij me is,” motiveerde ze de naamkeuze. En inderdaad, net zoals haar man vulde de hond Fernand zijn dagen voornamelijk met slapen, eten en af en toe een wandeling door het park.
Zelf had ik tot voor kort ook een hond, een labrador Roger genaamd. Let wel, zo heette hij al voor ik hem kocht want zelf had ik hem liever Ringo genoemd. Zijn standaard gelaatsuitdrukking vertoonde namelijk dezelfde melancholische trekken als het gezicht van de befaamde Beatles-drummer.
Met veel liefde heb ik het beestje door zijn eerste levensjaren gesleurd. Was ik van de nodige attributen voorzien, dan had ik hem zelfs borstvoeding gegeven. In ruil voor zoveel zorg en liefde gaf Roger pootjes, want dat had ik hem ook bijgebracht, tot hij ervan pijn in de gewrichten kreeg. Roger was een liefdevolle hond. De zeldzame keren dat hij iemand heeft gebeten, waren volkomen terecht.
Tien jaren lang was Roger mijn trouwe kompaan. Aan hem heb ik mijn grootste geheimen toevertrouwd omdat ik wist dat hij er toch niets van begreep. Ook vertelde ik hem als ik weer eens verliefd was. “Je zult hem mogen,” zei ik eens, “hij deed gisteren namelijk hondsbrutaal tegen mij.”
Afgelopen zondag heeft het noodlot dan toegeslagen ..zoals alleen het noodlot dat kan. Blijkbaar wou Roger zijn horizon verruimen en stak zonder verpinken de straat over. Een eerste auto greep hem, hij rolde er onderdoor om …vervolgens verpletterd te worden onder de wielen van een tweede auto die kwam aangestormd. Op slag was Roger dood. Bloed uit zijn mond en neus. Op zijn uit model geraakte hoofdje las ik vaag de contouren van ‘Goodyear’. De twee automobilisten vonden het niet nodig te stoppen.
Welnu, als God zoveel onverschilligheid duldt, Roger, bijt Hem dan eens voor mij in Zijn kuiten. Roger, nù mag het.

Eet meer brood ! Jawadde ?
Spijtig dat liefde niet eetbaar is, want dát is het brood des levens. Ik lust al geruime tijd geen gefokte deegwaren meer die van elders komen. Sinds we zelf ons brood bereiden heb ik geen maagklachten meer. Wat die bakkers allemaal in hun deeg draaien lijkt me ook al niet natuurlijk meer; ons zelfgebakken brood is op 2 dagen niet meer te kauwen, maar dat voorverpakte en versneden houdt het zelfs bijna een week uit en zelfs in volle zon. Dan zal ik het nog niet hebben over die mopkes à la McDonalds. Wat die Amerikanen verzinnen om het bread te durven noemen. Ik verwet er mijn petje op dat ze het woord verkeerd gespeld hebben destijds, het luchtige sponsachtige van dat misbaksel had men eerder breath kunnen noemen. Het klinkt hetzelfde maar heeft een totaal andere uitwerking. Trouwens, hun baksel zorgt wél voor datgene aan darmgassen dat de uitweg zoekt daar waar het bedekt is. Maar dat is niet mijn materie; ik had het over brood. "Neem en eet gij allen hiervan... enz"
en dat na "Geef ons heden ons dagelijks brood". Ik moét er niet aan denken, want na dat "neem en eet... " ga ik verdomd wel naar het rijk der hemelen als ik daarmee voort moest doen.
Vorige maandag nog, net voor de repetitie : Om je keel te schuren neme men een stukje droog brood, om het te smeren drink je iets "vols". De drank had ik al tot mij genomen, dus die calorie had ik al binnen. Maar dat drankje liet wél een raar gevoel achter, net of ik had én inhoud én recipient gezamelijk verorberd. Er schuurde iets in mijn keel. Op me van dat vervelend gevoel af te helpen nam ik een stukje brood... nou moe, van kwaad tot erger. Volkoren schuift wél door als het bevochtigd wordt, maar een 7-granen ? Humm... een van die zeven heeft zich waarschijnlijk op dat puntig voorwerp gespietst... Ik kon met mijn vinger zover niet komen, ik kon er niet bij. Het kokhalzen hielp ook al niet... Ik moest me er niet aan wagen met spiegel en pincet dat obstakel te verwijderen, dus mij wel gewend tot de dichtstbijzijnde medicijnman. Die zag het ook niet zo direkt, maar heeft wél een oud middeltje toegepast waarvan ik dacht dat die uit de mode waren. Ooit wel uitgeprobeerd in een poeltje met onherkenbare visjes; dat wou wel eens lukken. Maar ook nu heeft het geholpen. Raar toch dat die middeltjes van voor grootmoeders tijd heden nog een toepassing vinden. Hij nam nl. een gewone kletskoord en liet die stilletjes via mijn open mond tot achteraan in mijn keelgat zakken. Toen zei hij "en nu mondje dicht en slikken maar"... terwijl ik slikte trok hij dat stuk touw weer uit mijn mond. Wonderwel was pijnlijk irriterend onderdeel verdwenen. Wel had ik de indruk dat het stukje touw voor iets anders gediend moest hebben, want het had zo'n rare smaak achteraf. Maar met een beetje honing en een glas melk gaat die smaak wel voorbij, zei hij... Naja, het brood van tegenwoordig heeft ook een resem bijsmaken en zonder spoelen gaat dat ook niet onder... Die droge spaghetti is dus toch nog voor iets goed...

Tegenwoordig wonen velen van ons in grijze complexen die zich kilometerslang als linten en kolossen van beton en asfalt uitstrekken, met slechts hier en daar wat gras of een boom, met straatverlichting die zo hel is dat je nauwelijks sterren ziet. Vind je het dan gek dat we ons eenzaam en geïsoleerd gaan voelen? In plaats van een fraai concert van vogelzang, kabbelende beekjes en ritselende bladeren te horen worden we geconfronteerd met toeterend verkeer, rinkelende telefoons, alarminstallaties van auto’s en het gebrom van het computerscherm. door al dat kunstlicht worden we bleek, dus pakken we wat nepzon onder het solarium. Onze huizen en kantoren zijn potdicht, dus buitenlucht, het weer, de seizoenen, de vogels en insecten dringen er nauwelijks door. Sommige mensen zien wekenlang geen zon opkomen of hebben geen idee of het volle of nieuwe maan is. Voor sommigen van ons lijkt het wel of de natuur uitgesloten is, weggepoetst als een slordige, vieze vlek. Het is iets dat we op ons televisiescherm zien tussen de reclame voor waspoeder en die voor deodorant in , zodat het onbedreigend en schoon lijkt.
Maar ons hart verlangt wel degelijk naar weiden vol bloemen, oude bossen, beukende oceaangolven, ruisende beken en doodstille meren, naar de wildernis en grootsheid van de natuur. Onze ziel hongert naar de aarde. In ons binnenste ‘weten’ we dat de natuur een stapsteen kan zijn naar de oude toverij, het mystieke, tijdloze, wat verborgen is, geheim en heilig.
Stel je eens voor dat je picknickt aan de waterkant op een heiige zomerdag. Er ligt heel wat brood en kaas, glanzende rode appeltjes, stukjes vruchtentaart en wijn staan op een linnen tafelkleed naast een enorme picknickmand. De mensen praten dromerig en flarden gelach weerklinken. Mensen doezelen in het warme zonlicht met strohoeden scheef op hun hoofd. Anderen glijden moeiteloos voorbij in een bootje, je hoort de roeispanen af en toe in het water verdwijnen, terwijl ze op de stroom meedrijven. De geur van wilde bloemen hangt in de warme, lome lucht. Wat een prachtige dag, die wel eindeloos lijkt te duren.
Of denk eens aan kleine kinderen die in een grote tuin met allerlei geheime paadjes, grote stukken gazon en speeltoestellen spelen. Ze rennen achter elkaar aan en giechelen, ze klimmen in knoestige, kromme bomen en staan stil om verwonderd naar een paarse bloem of een glanzende zwarte kever te kijken. Dit is een tijdloze dag waarop het allemaal niet uitmaakt, zelfs niet werkelijk schijnt te gebeuren, alleen spelen, plezier, vreugde en geluk.Dat is pas bij de dag leven, je gelukkig en zorgeloos voelen. Een wereld met zachte omtrekken, zonder felle kleuren, zonder wanklank, zonder scherpe kantjes, zonder storing. Er zijn geen conflicten, zorgen of aandachtspunten, geen gedachten aan toekomst en verleden. Geen doel of streven, alleen ‘nu’. Maar waarom regent het dan weeral, weer een storende factor meer waar we ons maar aldoor aan ergeren. Of is al dat water dat God ons toewerpt toch nog goed voor een doel? Ja denk ik dan maar, de planten groeien er tenminste goed van!

Veel mensen denken dat het toppunt van vreugde bereikt is wanneer we op een tropisch strand genieten van een cocktail en de hele dag niet anders doen dan zonnebrandolie aanbrengen. Maar onderzoek naar de psychologie van geluk laat zien dat we niet het gelukkigst zijn wanneer we niets doen. Het traditionele christelijke beeld van de hemel, waar engeltjes op harpen spelen, rijstepap eten met gouden lepeltjes en wij ‘voor eeuwig rusten in vrede’ zou voor de meesten onder ons eerder een hel zijn. In werkelijkheid voelen we ons het gelukkigst als we totaal opgaan in het streven naar een werkelijk doel, een echte uitdaging die we zelf gekozen hebben, waarbij we onze kennis, vaardigheden en besef moeten gebruiken of onszelf persoonlijk ontwikkelen. Iedereen heeft dromen nodig om na te streven, niet de loterij winnen, want dat is slechts een fantasie om te ontsnappen aan het dagelijks bestaan. Maar een echt streven naar dromen diep in je hart, vol uitdaging, dromen waarnaar je kunt handelen en die je waar kunt maken, zoals werk vinden dat je leuk vindt, je levenspartner vinden, een huis gezellig inrichten, een goede gezondheid hebben, een roman schrijven enz….Gewoon je eigen droom leven.
In onze hightech wereld zijn veel mensen het contact met de natuurlijke extase van het leven kwijtgeraakt. Het rood en paars van de zonsondergang in de winter, de eerste sneeuwklokjes in de lente, de warme zomerbries op je huid, een vleugje jasmijngeur dat je neus opvangt, roestbruine vallende bladeren in een herfstig bos. Of het sensuele genot van woest dansen, een rijpe pruim eten,vrijen op koele satijnen lakens, op je blote voeten over de grond lopen of op de oceaan zeilen. Kunst waardoor je in vervoering wordt gebracht, een geweldige symfonie van Mozart, de inspiratie van Zornik of De Gezellen en het fraaie van een impressionistisch schilderwerk. Natuurlijk niet vergeten, de vreugde van vriendschap, liefde en kameraadschap. We genieten steeds minder van die kleine dingen, die doen ons weinig meer en genezen ons niet meer. Al lopen we door de mooiste tuin of liggen we met onze geliefde in bed, we zijn wat afwezig. We voelen ons een waarnemer die alles van een afstand beziet. Leeg, dof, niet geraakt, niet geroerd. De kleuren zijn flets, lijkt het. Het geluid is saai, onze zintuigen zijn afgestompt. We zijn zo vol gedachten, zodanig met ons hoofd bezig dat we geen ruimte maken om ons leven te ervaren. Lichaam, geest en ziel zijn van elkaar gescheiden en dan vragen we ons nog af wat er mis is.

Dat is wat men noemt, stof tot nadenken en bezinning.
Met dank aan Kwezel en een zalige pasen.

Rare tijden waarin wij leven... alles verandert, zelfs de mentaliteit. In onze kinderjaren was het toch zo gewoon dat we rond tienen 's voormiddags met Pasen op de uitkijk stonden... of we de klokken nog niet zagen overkomen; er waren ons eieren beloofd. Met een beetje geluk zie je soms -heel zeldzaam- één ei voorbijzweven. Ik herinner het mij althans nog, maar wanneer Pasen op een zonnige lentedag viel is me ontgaan. Toén zag ik inderdaad een heel groot ei voorbijzweven... onder dat ei hing nog iets als een mandje en in dat mandje, vermoedelijk, de paashaas. Dat hij het niet goed zag, merkte ik want hij hield een kaars in de hand. Af en toe zag ik het vlammetje branden. Vanuit het raam kon ik niet roepen dat ie in mijne hof moest neerkomen, hij dreef in zuidelijke richting tot ie achter de bomen uit mijn gezichtsveld verdween. Zo'n groot ei zou ik niet kunnen binnenkrijgen en als het dan van chocola was, zou ik die verbrande korst ook niet waarderen. Nadien heb ik wél de eieren gevonden in mijn tuin... met een strikje eraan in celofaan verpakt.
Maar de tijden veranderen zei ik... daarstraks nog een anekdote gehoord van een vader én grootvader die hun nakomelingschap verrassen met nu al paaseieren zoeken. Viér dagen voor die heuglijke dag en zelfs niet wachtend tot het luidde. Natuurlijk hadden zij eerst voor paashaas, de jongste van de twee zag er zo bestaard uit, of de oudste voor klok -z'n rondbuikig uiterlijk kon ervoor doorgaan- gespeeld. Het ludieke van de historie... Tussen het leggen en het rapen hadden ze een glaasje teveel gedronken, vermoedelijk. Toen de kroost al het lekkers gevonden had stelden ze vast dat er één ei ontbrak. Zou dat de vloek van de drank of van de paasklokken geweest zijn ? Na hun twijfelaars nog aangespoord te hebben goed te zoeken naar een achtergebleven ei waren ze op hun stappen naar de laatste druppel gegrepen. Waarschijnlijk zoekt hun jeugd nog steeds naar dat éne ei, het ei dat ei zo na te vroeg was aangekomen. Zij zaten alweer rustig op hun stekje het hele verhaal te vertellen. Want, zoals ook de tijden veranderen zo zit het die vaders van verschillende moeders niet mee als je telkens elders een kroost hebt verwekt; dan moet je Pasen wel spreiden over verschillende dagen. Eerst de jongsten van het huidig vrouwtje, dan de iets ouderen van de vorige scheiding en tenslotte die van de huidige en de vorige schoonouders... Als ze eenmaal allen aan bod zijn gekomen is het pas voor hén echt Pasen !
TLL