De kermis van Hasselt is allang weer ingepakt in plastieken dozen om naarstig opgeborgen te worden op een oude zolder. Laat het nu net tussen twee kermisattracties door, dat de U-Hasselt zijn diploma-uitreiking hield. Veel te vroeg en met een brok zenuwen in de maag zochten we naar een onvindbare parkeergelegenheid. Maar voor je kinderen is niets teveel, de wagen zouden we wel droppen ergens in niemandsland. Als je uitgenodigd wordt om zo een plechtige gebeurtenis bij te wonen, kijk je niet op een stap te ver te lopen. Veel te vroeg zoals gewoonlijk namen we plaats in de grote aula, een gelegenheidszaal die voor één dag omgetoverd werd in een unieke gelegenheid. De jongste belde om de vijf minuten of ze al bezig waren met de namen af te roepen. Hij zou een bachelor van de avond zijn tussen een lange rij andere toffe gasten en vrouwelijke medestudenten. Wie ietwat in Diepenbeek gestudeerd heeft mag rekenen op een fijne job al is het dan buiten de provinciegrens. En hij koos voor Antwerpen, de sinjorenstad, kort aan de Groenplaats. Nu weet ik dat die stad ook kwade steegjes herbergt en dat ik iedere dag met een bang hart afwacht of hij nog wel de weg naar huis vindt door die vele opstoppingen en werkzaamheden. De zoon kwam op tijd en zijn stoel stond gereed tussen zijn ouders die ineens een volle meter groter werden van trots. Het moment waarop de namen werden afgeroepen deed voor mij heel emotioneel aan. Plots was ik niet meer zo groot en sterk, ik voelde me nietig langs de ene kant en langs de andere kant voelde ik me een fiere moeder die het mocht meebeleven dat haar jongste geslaagd was voor de volwassen wereld te betreden. Als je je kind dat toch nog altijd een slungel is, zo ziet staan op de voorste rij en dan nog met een grote onderscheiding de handdruk mag ontvangen, dan ben je op dat ogenblik heel klein als moeder maar intens apetrots. Het geeft je een gevoel dat je op dit gebied geslaagd bent, je hebt gezorgd dat je kind het beter ooit zal krijgen dan jezelf hebt gehad. De rest zal hij nu zelf moeten doen en bewijzen, dat hij het waard is zijn diploma met fierheid te torsen. Nadat hij terug tussen ons in kwam zitten, bedankte hij ons dat dit alleen door zijn ouders is kunnen gebeuren, zonder ons was hij niets geweest, en hij gaf zijn ma een dikke driekus op haar wangen. Hier kreeg zelfs Kwezelke het moeilijk, de vloeistof in mijn ogen voelde warm aan en ik liet ze verder kronkelen over mijn blozende appelwangen. Ik schaamde me deze keer niet voor mijn bengelde tranen, ik liet ze eindelijk eens de vrije loop, het luchtte op. Ook deze zoon heeft zijn plaats gevonden onder de grote mensen, net zoals zijn voorganger, zijn grote broer waarnaar hij zo opkeek.
Iedere keer breng ik dan zo een herinnering weer naar boven waarop ik ooit eens op het schavotje mocht plaatsnemen. Het was rond de Kerstperiode en de examens lieten menig kind de bibber op het lijf krijgen. Als je in de eerste lagere zit heb je eigenlijk nog niet zo een tijdsbesef, je weet niet wat er dan gaande is. Je vult alle vragen zorgvuldig in met antwoorden die je denkt dat het dat ultieme antwoord wel is. Juf Madeleine wilde dat jaar iets bijzonders doen voor de klas. Iedereen mocht een punt wegschenken aan een medeleerling. Mijn punt was met een warm hart gegeven aan Anneke. Waarom zij juist? Misschien omdat ze uiterlijk een beetje geleek op mij en dat trof me iedere keer, vandaar dat mijn punt voor haar was, dat uiteraard van het mijne afging. Alhoewel geen enkel kind op mijn naam gestemd had, was ik niet jaloers, misschien had ik wel geen punt van een ander verdiend, en had ik beter mijn best moeten doen om die te verdienen. Daags voor Kerst werd in de jongensschool een trede gereed gezet en de zaal zat vol met afwachtende ouders die fluisterend tegen elkaar zegden hoe goed hun kind wel was. De kinderen van de eerste klas waren aan de beurt. Ze werden netjes op één rij gezet, alsof we in het gelid van het leger stonden. Anneke was niet eerste geraakt, ze zat er midden in. Onze bulletin met bruin papier versierd werd volgens het totaal afgeroepen. Beneden op de laatste rij stonden twee getallen, die vormden de som van een rekening en kwam op 99 te staan. Toen wist ik nog niet wat dat betekende maar ik herinner me wel dat er veel ooooo’s en aaahhhh’s door de zaal gingen. Een kind van 6,5 heeft nog geen flauwe notie van getallen, het was volgens mij maar een spel dat gemakkelijk was. En Anneke, zij verongelukte een paar maanden later, een engel voortaan waaraan ik graag mijn punt geschonken had.
Iedere keer breng ik dan zo een herinnering weer naar boven waarop ik ooit eens op het schavotje mocht plaatsnemen. Het was rond de Kerstperiode en de examens lieten menig kind de bibber op het lijf krijgen. Als je in de eerste lagere zit heb je eigenlijk nog niet zo een tijdsbesef, je weet niet wat er dan gaande is. Je vult alle vragen zorgvuldig in met antwoorden die je denkt dat het dat ultieme antwoord wel is. Juf Madeleine wilde dat jaar iets bijzonders doen voor de klas. Iedereen mocht een punt wegschenken aan een medeleerling. Mijn punt was met een warm hart gegeven aan Anneke. Waarom zij juist? Misschien omdat ze uiterlijk een beetje geleek op mij en dat trof me iedere keer, vandaar dat mijn punt voor haar was, dat uiteraard van het mijne afging. Alhoewel geen enkel kind op mijn naam gestemd had, was ik niet jaloers, misschien had ik wel geen punt van een ander verdiend, en had ik beter mijn best moeten doen om die te verdienen. Daags voor Kerst werd in de jongensschool een trede gereed gezet en de zaal zat vol met afwachtende ouders die fluisterend tegen elkaar zegden hoe goed hun kind wel was. De kinderen van de eerste klas waren aan de beurt. Ze werden netjes op één rij gezet, alsof we in het gelid van het leger stonden. Anneke was niet eerste geraakt, ze zat er midden in. Onze bulletin met bruin papier versierd werd volgens het totaal afgeroepen. Beneden op de laatste rij stonden twee getallen, die vormden de som van een rekening en kwam op 99 te staan. Toen wist ik nog niet wat dat betekende maar ik herinner me wel dat er veel ooooo’s en aaahhhh’s door de zaal gingen. Een kind van 6,5 heeft nog geen flauwe notie van getallen, het was volgens mij maar een spel dat gemakkelijk was. En Anneke, zij verongelukte een paar maanden later, een engel voortaan waaraan ik graag mijn punt geschonken had.
