Afdwalen (kolder, deel I)

ZMj... ik beklaag je, jij met je "ei"-hoofd. Vlug was je wellicht ter wereld gekomen; 't hoofdje eerst en floep... de rest geen probleem. Een ei-hoofd heeft ergers nog een "lucht"-kamer waar niets in zit. Wellicht is het dit deel dat je nu parten speelt. Dát heb ik voor op jou, als ik in een "zwemparadijs" verdwaal, zal de redder van dienst behoorlijk wat moeten kunnen duiken. Maar aangezien men, eenmaal redder alleen x-aantal meter moet kunnen afleggen in x-aantal seconden én niet dieper hoeft te duiken dan 0,5 meter, betwijfel ik of die zonneklopper mij ooit zal kunnen vinden. Ik heb nu eenmaal de gewoonte, als ik in een openbaar zwembad terechtkom, de bodem af te zoeken op 'verloren voorwerpen'. Mijn verleden als sportduiker heeft dat 'stofzuigersyndroom' opgeleverd. Ik heb geen hinder van een overvol plonsbadje. Meer nog, ik beleef de grootste pret met verloren bragelettes, badmutsen, bh-haakjes en andere waardevolle prularia. 't Liefst van al vertoef ik dan nog in een golfslagbad... dáár is wat in te beleven !
Jij breekt je hoofd ? Nou, dat moet wat zijn als ik het mijne breek. Ik ben nu verplicht een vreemdsoortige hoedenmaker op te zoeken om mijn fez te kunnen fabriceren. De eerste die mijn maat nam, heeft na drie maanden moeten afzeggen omdat zijn leveranciers geen "kop" had voor mijn maat; verder dan 61 geraakten zij niet. En dat noemt zich dan "hoedenmaker" !? Nu moet ik alweer een andere matrijzenmaker opsnorren die wel een kop heeft die groter is. Ene die wél verder kan dan z'n matrijs groot is. Als ik mijn hoofd zou breken, zeg maar in twee, dan heb ik nog altijd twee hoofden (van dagdagelijkse maat) én gevuld met iets méér dan zagemeel. Want het is dit laatste dat voor de opwarming van de athmosfeer zorgt; zagemeel smeult langer en verhit goed. Dat onze leefomgeving opwarmt heeft dus te maken met het aantal lege koppen op deze aardkloot, en daaraan gemeten zijn er dus behoorlijk veel die anderen dat proberen wijs te maken waar volle hoofden zich hun kop niet op breken ! Ten eerste heeft deze opwarming te maken met de cyclus van de zonne-energie welke om de 11 jaar haar goesting doet en tweedens ook nog met een honderdjarige oorlog op dat "sterretje"... Aangezien de metingen slechts aangevangen hebben kort na die laatste periode, is het te vroeg om van "opwarming" te spreken. En als onze wetenschapslui (lui is het goede woord) er dan een uitleg aan geven betreft het slechts iets in de zin van 0,5 tot 2 gr. Celcius. Als ik dus met deze paasdagen een griepje opscharrel, zal het niet aan die paar graden gelegen hebben hé... Trouwens, ik heb al hetere zomers meegemaakt én barkoude winters, en niets gemerkt van die zgn. opwarming (tenzij in mijn anorak).
Wat jij met je kleinkinderen uitwreet in de Eifel met deze dagen, zij het dan nog in een "pretpark"... is me ook een raadsel. Boven op de Eifel te Parijs zal je die temperatuur wel halen, maar pret... ja, in je dikke winterjas "pret à porter" hé... Dat de autochtonen in den vreemde zich niet laten zien aan die eendagsvliegen is nogal wiedes. Zij weten beter dan wie ook, dat je in deze koude temperaturen vanaf het kerkportaal tot aan de huisdeur niet méér tijd moet besteden dan nodig. Vandaar dat in die toeristische streken geen kat (of hond) te bespeuren valt als er een "vreemdeling" zich in de buurt waagt. Maar dit schijnt zelfs hier in ons a'penlandje ook zo 't geval te zijn; Borgerokko is zo'n schrijnend voorbeeld. Ga daar maar eens door na de hoogmis 's zondags, áls je dat al durft...

Het is maar door één ding te verklaren, dat ik nog niet gerept heb over de laatste posting van Kwezel, namelijk dat ik zwaar verkouden ben teruggekeerd.
Een normaal mens benut slechts 1/5 van zijn hersens, heb ik steeds gelezen. Dan ben ik gene normale,(dat weten jullie al langer) want ik gebruik 1/10.
En 1/10 is toch meer dan 1/5, nietwaar? Nu was die goede werking verstoord door het snot, dat zich in mijn hoofd had opgehoopt. Het was zelfs zo erg, als ik moest niezen -toen ik in de auto naar huis reed- kon ik niets meer zien door de voorruit!
Maar nu begint de processor stilaan weer zo'n beetje op snelheid te draaien, en heb ik bedoelde topic nog eens overlezen.
Gewoon prachtig Kwezel, een treffende typering van de mens in het algemeen. Op heel veel punten ook op mij van toepassing, ik hoop maar dat het niet in jou opkomt om eens een analyze van mijn persoontje te maken, zo in het openbaar, ik zou misschien rood van schaamte worden!
Enige punten die je aanhaalt:
op satijnen lakens gevrijd, als ik dat ooit al gedaan heb moet het heel lang geleden zijn...
met blote voeten over het gras lopen, dat heb ik gedaan, kortelings nog.
Daar kreeg ik een warm gevoel van, niet in mijn binnenste maar aan mijn voeten zelf. Ik had namelijk in een verse warme hondendrol getrapt, die ik weer eens niet gezien had...
Omdat ik aan andere dingen aan het denken was, een beetje afwezig, zoals je zo juist typeert!
Aan wat was ik dan aan het denken? Aan pietluttige dingen, zoals waarom de Eifeltoren in Parijs staat en niet in het Eifelgebergte...Omdat een Franse ingenieur met de naam Eifel hem gebouwd heeft natuurlijk, al was die kerel vermoedelijk van Duitse komaf. Welke Fransman heet nu Eifel?
Daar zou je anders raar van opkijken, met die namen.
Een meer typische Franse naam dan Citroën, de man die zijn naam aan het gelijknamige automerk gegeven heeft, kan je toch moeilijk inbeelden?
Vergeet het, de man was een Hollandse ingenieur!
Wat bij mij het zwartverbrande vermoeden doet rijzen, dat de twee puntjes op de e er door de Fransen zijn toegevoegd, zijn oerdegelijke Hollandse naam was Citroen !
Kwezel, sla ik de bal ver mis als ik veronderstel dat jij een gerechtspsychiater of zoiets bent? Zo iemand die gewoonlijk komt vertellen, zijn/haar tranen nauwelijks kunnende bedwingen, wat voor ongelukkige jeugd zijn/haar cliënt wel heeft meegemaakt?
Nu moet ik nog het verschil gaan opzoeken tussen een psychiater en een psycholoog, de één drinkt water en de ander hangt aan de toog...
De tweede heeft een doktersgraad, wat heeft de eerste dan,behoudens zware hoofdpijn, van het gewauwel van zijn patiënten?
Ik wou dus alleen maar zeggen, en dat had ik in één zin kunnen doen,
proficiat Kwezel, jij bent de beste!

Ergens,midden in het bos, ligt Kabouterdorp. Daar staan de kabouters heel gezellig naast elkaar onder de bomen of aan het open veld. Kabouterdorp lijkt op de grotemensenwereld maar alles is er veel kleiner. Elke kabouter heeft zijn eigen plaats die hij netjes schoonhoudt, want zij hebben een hekel aan rommel. Terwijl de mannetjes opruimen zorgen de vrouwtjes voor het eten, zo doet iedereen wat. Als de kabouters klaar zijn met hun werk, gaan ze lekker in het zonnetje zitten of ze maken een wandeling in het grote bos. Ze houden veel van bomen en bloemen en hebben bijna allemaal een mooie tuin waar ze heel trots op zijn. Menig weelderige paddestoel benoemd ons kleinzoontje met ‘Plop’, voor hem is ieder kabouterstoeltje van ‘Plop’ en de grote mensen behoren daar niet op te gaan zitten. Wie kent er niet het liedje van : ‘Op een rode paddestoel vol met witte stippen, zit kabouter Pinnemuts op en af te wippen’?
Als we zelf in ons eigen huis eens rondkijken en in de kasten en hoeken neuzen, wat zie je dan heel dikwijls, juist troep en nog eens troep en rommel. Veel huizen staan er vol mee. Kleren die je nooit meer draagt, boeken die je nooit leest, hele stapels papier die je ooit nog eens moet doorwerken, handige keukenhulpjes die maar een paar keer gebruikt worden, ongebruikte potten en pannen, dozen die er nog staan van de laatste verhuizing, dode planten, ongewenste cadeaus, heel veel foto’s, aangebroken cosmetica, halfvolle blikken uitgedroogde verf, een gebroken vaas die je ooit eens moet lijmen, een hoop andere rommel waar je ooit denkt iets aan te hebben. Maar wie kan nu afstand nemen van die dingen waar misschien overal een verhaal aan zit? Ik vond nog een yohurtmaker op zolder, nooit zelf iets bereid, altijd verse gekocht in de winkel. Soms verplaatst de rommel zich van de zolder naar de kelder in de hoop dat we daar dan iets kunnen aanvangen ermee. De kelder hier dat is hopeloos, overal fietsenonderdelen en bloempotten die weer naar buiten moeten gezeuld worden. Ik vraag me dikwijls af of voor iedere schroef die in een plank gedreven wordt een ander boormachine nodig is? Van mannengereedschap daar weet ik niet veel van, zolang het ventje maar zijn kopjes en ondertassen mee terug naar de keuken brengt. In een vergeten hoekje dat doorweeft is met spinnenwebben zie ik al eens een vies ding staan dat ooit deel uit gemaakt heeft als een onderdeel van het servies maar nu in verre staat van ontbinding verkeerd. Bwéékes , wat moet ik hier nu mee maar ik kan dat onding toch niet wegdoen want dan ontbreekt er een onderdeel en een onvolledig servies dat is niet mooi om op tafel te zetten. Dikwijls denk ik dan aan die kabouters die ’s nachts voor je het werk komen doen en ’s morgens ligt dan alles netjes terug in de kast. Als ik dan weeral tegen ons kleintje zeg: jongen toch, hier moet eens goed huis gehouden worden , dan bekijkt hij mij met zijn mooie blauwe ogen (die hij uiteraard van mij geërfd heeft) en ineens zegt hij: maar oma toch, je kan toch die kabouter ‘Plop’ eens vragen! Van kinderlijke onschuld gesproken. Als de hele boel uitruimen je tegenstaat, doe het dan kast voor kast, beperk je tot één kamer. Dus weg met die troep en rommel, geef het aan een ander, recycle het, verkoop het, verbrand het, naar de kringloopwinkel ermee! Wil je het toch houden, zorg dan dat het niet te vinden is.

Zandmannetje, jongen toch, je niest me bijne achter de pc uit!
Een beschrijving van jou hoef ik hier niet te maken dat heb je al zelf gedaan hogerop.
Omdat veel mensen zich afvragen wat nu het verschil is tussen een psychiater en een psycholoog willen wij hier het volgende over zeggen. Het belangrijkste onderscheid tussen een psychiater en een psycholoog is dat een psychiater een medische achtergrond heeft dit in tegenstelling tot een psycholoog. Een psychiater kan dan ook zelfstandig medicijnen voorschrijven. Een psycholoog zal hierover altijd in contact moeten treden met de huisarts van de cliënt. De huisarts zal dan bepalen of en zo ja welke medicatie in verband met de problematiek het meest gewenst is.

Wat een woordvervuiling toch... "Psy" met alles erop en eraan. Vanwaar komt dat hersenbreeksel ? Is dat iet Grieks ? Ik herinner me daar nog iets vaags van, vanuit mijn seminarietijd. Daar heeft men mij toenertijd toch oh zo veel voorgelogen. Oh, vandaar misschien; psycholoog zal zal dan wel ene spychiater zijn die me wat heeft voorgelogen. Zo gek ben ik nu ook weer niet; alleen mijn leefomgeving denkt daar anders over.
Wacht, ik zal efkens mijne "vreemdewoordentolk" erbij halen, kijken wat daarin omschreven staat...
Blz. 497 : Przwalski's paard - psychiatrie
psychagogie', psychasthenie', psychiater= arts voor zielsziekten... verrek da's ne pastoor !
psychograaf = Kwezel !

Wordt commentaar altijd zomaar van de tafel geveegd?
Rare manier van werken vind ik dat.
Akkoord gaan of zwijgen?
Jawadde!!!
Het recht van de sterkste?

Reactie aan gast

De moderators verwijderen inderdaad kritiek op dit onderwerp: Afdwalen (kolder).
Wanneer u deze teksten niet kan waarderen, lees ze dan niet.
Er zijn genoeg gebruikers die dit wel weten te waarderen.
Op 4 maanden tijd 5.229 keer gelezen spreekt voor zich.

Toch nog even dit:
De moderator moet zich niet verantwoorden. Nochtans gebeurt dit bij het verwijderen van een bijdrage via prive mail aan de inzender.
Aangezien jij liever niet geregistreerd wenst te zijn kan de moderator je niet verwittigen.
Beschouw dit antwoord via dit forum als een uitzondering.

Tilly

Telloorlekker, je moest eens weten hoeveel mensen hun leven lang al rondlopen met een minderwaardigheidscomplex, of woede. Iets dat in je jeugd gebeurd is dat vergeet men nooit. Hoeveel jongens die in een pensionaat moesten zitten van hun ouders ,lijden hier nog onder? Hoeveel van die mannen nu, zouden niet tegen die bepaalde persoon in een boksring willen staan om recht laten te geschieden?
Je hebt aangeboren gedrag maar je hebt ook aangeleerd gedrag!
De meeste hebben een héél dominante moeder gehad en een vader die totaal niks te zeggen had thuis. De anderen hebben dan weer een vader gehad die de roede niet spaarde en waarvan de moeder een alcoholprobleem had.
Hoeveel kinderen zijn niet in een pensionaat door paters benaderd? Zij die met de bijbel zwaaide over de tafel tussen de middaguren in, zij die de handen niet van deze kinderen ( want het waren maar kinderen) konden afhouden. De kinderen op hun handen klopten met dikke stokken, of zelfs in elkaar hadden geklopt totdat ze letterlijk neervielen langs de tafel.
Die kinderen die nu boven de 45 zijn, die dragen nu de gevolgen als een zwarte plek op hun ziel mee. Maar ook zij zijn mensen gebleven maar weten niet goed om met dat aangeleerd gedrag om te gaan.
Zo TLL, de volgende zet is weer aan jou of aan Zandmannetje of iemand anders.

O.k. jij je zin Kwezel, jij die zoiets maar vlug "tussen de soep en de patatten" hebt neergepend; waarschijnlijk opgerakeld uit je pensionaatservaringen. Ik heb een hele resem anekdotes uit mijne Kleine-Semenarietijd. Ik was toen nog maar een 'drol' maar heb me daar toen méér geamuseerd dan frustraties opgelopen. 't Was daar dat ik achter de coulissen van wat "de christelijke opvoeding" wordt genoemd heb mogen vertoeven. Sindsdien heeft die "C" van mij een flinke opdoffer gekregen; en dát is nooit meer goed gekomen. Niet al wat rokken droeg kon me wat wijsmaken... ben toch goed terecht gekomen en heb zelfs een rokdragend schepsel tot mijn maat genomen, al was dat vele jaren nadien. Toen liepen die monseigneurs nog met een zwarte rok rond, sommigen met zwarte lange broek weer anderen met een rodebollekes-bermuda en slechts enkelen met-zonder. Ja, echt... Hoe ik daarachter gekomen ben ? Dat was een hele belevenis. Wij moesten op de speelplaats altijd met van die sponsen kogeltjes voetballen. Je herinnert je waarschijnlijk nog die anekdote van die toiletperikelen ? Soms was er wel een surveillance die ook eens een aftrap wou geven. Ene deed dat met zoveel ophaal dat een aantal knopkes van zijn paternoster het begaven... Kun je je voorstellen dat daardoor, bij een lange omhaal zowaar z'n "van Zwam" tevoorschijn kwam... Wanneer deze eerwaarde wél extra textiel onderaan had, zouden wij de vleesgeworden "geest" nooit gezien hebben. Maar dat niet alles rozegeur en maneschijn was zal de volgende anekdote misschien wel duidelijk maken: 't Was in de winter. Wij zaten met z'n vijfenveertigen in de klas en hadden muziekles van de Stier. Al die eerwaarden hadden binnen de muren een bijnaam. De Stier was ene die regelmatig in de hoeve (het seminarie had destijds nog een eigen boerdeij) werkzaam was, als ie geen les moest geven. Waarschijnlijk gaf hij muziekles omdat ie meermaals tussen die zwart- en bruingevlekte dames vertoefde... Z'n stemgeluid kon die makkelijk overtreffen als die in koor hun aanhef maakten tegen melktijd. Hij sloeg altijd de maat met een duimse meter -zo ene die de kleermakers gebruikten. Goei sterk materiaal; en als dat op een schoolbank neerkomt, kun je achter in de klas niet zeggen dat je de maat niet gehoord had. Ik zat naast mijn broer (die niet al te goed kon zingen en dat wist die leraar ook) aan de voorste schoolbanken. Omdat ik zelf niet veel zin had om dat latijns liedje, tot in de treure, te blijven herhalen begon ik opzettelijk vals te zingen; eerst zachtjes totdat mijn broer het doorhad. Nadien iets harder toen deze ophield met zingen. In een crescendo had de Stier het in de mot, maar hij mispakte zich met de slag. Hij meende waarschijnlijk die maat extra aan te geven op de plaats van mijn broer, maar het voorwerp belandde midden op mijn knikker. Ik stokte in mijn gezang en mijn broer barste in een lachbui dat heel het melodietje verstomde. Ik liep rood aan, en waarschijnlijk daarom dat de Stier zich zijn vergissing inzag... Eerst een beetje bleekjes, daarna in snel tempo verkleurde hij naar paars en het volgende ogenblik raasde hij de klas uit ! Wij, op de voorste rang, allemaal lachen... gieren... brullen ! De zangstonde was voorbij ! Het heeft wel een aantal dagen geduurd vooraleer er een nieuwe duimstok in de klas te zien was; het vorige 'dirigeerstokje' lag gebroken bij de krijtjes... Mijn pan was blijkbaar harder dan de muziekleraar kon voorstellen....
TLL

Had ik het niet nog maar juist gezegd, dat zij de beste is?
Kan alleen maar Tilly volledig bijtreden in haar opinie, ontroerend mooi!
Kwezelke, wat maak je het jouw mede-schrijvers moeilijk, na zo'n pakkend verhaal nog met iets ten berde te komen!
En zeggen dat ik na ons gezamenlijk Rome avontuur, aan de moderatoren wou verzoeken dit topic af te sluiten, omdat ik dacht dat de kolderbron was opgedroogd! Nu krijg ik de indruk dat "The most beautifull has yet to come"...
Bij deze wou ik je toch graag volgende ereteken overhandigen, de Pulitzerprijs valt buiten mijn bevoegdheid, anders kreeg je die ook!

Zandmannetje, Kwezel, Telloorlekker, Dorus en Ed

SCHITTEREND wat jullie hier geschreven hebben.

Blijven schrijven hoor desnoods in een nieuwe topic.

Maar swat, ik was vanmorgen mijn nagels aan het knippen en dacht...

hoe knipten vroeger de mensen hun nagels? Nagelknippertjes of scharen bestonden toch niet? (zandmannetje)

ik weet het nog steeds niet

Mijne Fiere Vlaamse Leeuw en ik.


Een paar dagen terug zat ik te luieriken in mijn luie stoel en bekeek het schilderij van mijne Vlaamse Leeuw, dat reeds jaren aan mijn muur hangt. Plots! Beweegt dat beest en begint tegen mij te spreken.

Daar ik nooit drink, maar vroeger des temeer, dacht ik dat het een laattijdig onthoudingsverschijnsel was. Ik kneep mezelf in de arm om toch maar te controleren of ik "nog bij de mijnen was". Het enige resultaat was een blauwe vlek. Erger nog! Dat beest sloeg met zijn staart, die hij gebruikte als goedendag, op mijn reeds blauw aangelopen arm.

De Leeuw viel uit zijn omkadering, Nu moet men niet gaan beweren, dat dit niet kan! Ene Jezus,jawel die van Nazareth, heeft het hem dit al vele keren voorgedaan, door van zijn eigen kruis te vallen.

De Leeuw van Vlaanderen, begon met mij een gesprek en overhaalde mij, om samen eens enkele Vlaamse dorpjes te gaan bezoeken. Na onze uitstap, moest ik U het volgende meedelen:

-------------------------


(Voor alle duidelijkheid: Al wat ik nu schrijf is onder zachte dwang en uit schrik voor de klauwen van De Fiere Vlaamse Leeuw.

(Uiteraard niet te verwarren met een ander Vlaams symbool, die van Gistel, met twee wielen onder zijn gat)

-------------------------
Alhoewel ik een Vlaming ben in hart en nieren, ben ik nog nooit naar een of andere politiek getinte Vlaamse betoging geweest. Jawel! Naar het Nationaal Zangfeest, dit is dan ook geen betoging, maar het Meka van de échte Vlaming, waar men toch ééns in zijn leven moet naartoe gaan of, men komt de hemel niet binnen. (al dan niet ontvangen door 70 maagden,of wat er moet voor doorgaan.)

Op 9 mei a.s. is er zo een betoging waar ik met mijn patron, moeder de vrouw, misschien zal aanwezig zijn. Een actie voor de splitsing Brussel -Halle- Vilvoorde.

Alhoewel ik van origine een Oost-Vlaming ben, voel ik mij al 32 jaar een Brabander. Dus feitelijk, ben ik ook een inwijkeling!

Vroeger dacht ik, dat de befaamde Franstalige olievlek alleen maar te maken had met de rand rond Brussel. Ik dacht ook, dat het alléén ging over de Franstaligen die de rand willen inpikken. Mijne Fiere Vlaamse Leeuw, denkt er echter anders over.

Die rand. Daar is al zoveel om te doen geweest. Naar het schijnt, wonen daar vele fietsenherstellers die éénmaal per jaar dik hun boterham verdienen en die als bijberoep duimspijkers verkopen. Maar alle gekheid op een stokje. Is het dan alleen in Vlaams Brabant dat de Vlaming bepikt wordt? Waarschijnlijk niet! Alle Vlaamse steden hebben te maken met een inwijking van wat men noemt, " De multiculturele -Franstalige- samenleving".

Nu goed, dat andere culturen zich in Vlaanderen hebben gevestigd, is onomkeerbaar en ik wil én moet daar maar leren mee leven. Ik heb ten andere geen keus!

Het is een Italiaanse Belg die mij dat gezegd heeft. Ik kan mij nu niet direct zijn naam herinneren ,maar het is er eentje met een strikje aan. Als je hem ziet stappen, zou je er de donder op zeggen, dat hij twee kantjes heeft, ene vooraan, het mannelijke en eentje achteraan, iets van de andere sexe. Nu ja, iedereen doet met zijn kanten wat hij wil. Ik vraag mij alleen af welke kant de doorslag geeft of zal geven: vooraan, achteraan, de zijkanten de middenstreep of links of rechts?

Nu terug naar de inwijkelingen.

Velen spreken uitsluitend een soort "broebeltaaltje", te vergelijken met een omgekeerd Vlaams. Andere "inwijkelingen", kennen alleen maar, het hun aangeleerd Brussels Frans. Dus, wij hebben te maken met een "multiculturele verfransing" van onze Vlaamse steden, gemeenten en dorpen.

De laatste jaren heeft men hoofdzakelijk de mond vol over alloch- en andere tonen die als inwijkelingen bestempeld worden.
Mijne Leeuw zegt mij, dat wij mis zijn en een bijzondere groep over het hoofd zien. Er zouden, volgens mijn manendrager,ook nog gebastadeerde Vlamingen bestaan.

Het woordje bastaard heeft vele betekenissen, zowel positieve als negatieve. Dit woord is wel op zijn plaats waar ik het heb over gebastaardeerde Vlamingen die waarschijnlijk moedermelk hebben gedronken die, vroeger reeds, een of andere besmetting zou kunnen hebben opgelopen.

Want ja, in die tijd bestonden ook al virussen en giftfabrieken. Het zou natuurlijk ook kunnen, dat de moedermelk vervangen werd door koeienmelk. In die tijd ,was het schering en inslag, dat sommige boeren zich inlieten, met het vermengen van Koeienmelk met deze van drachtige ezelinnen. Vandaar misschien?

Wel zulke gebastaardeerde Vlamingen, wiens naam ik nu met een kleine (v) schrijf, zijn er ook. Ze hebben naar het schijnt een bijnaam met name " bourgeoisie Flamande". Of deze naam al spottend is bedoeld, daar weet mijne Vlaamse leeuw niks van. Dat het opvallend is, dat de mannen van deze club,niet zelden grote snorren hebben en zware gouden kettingen om hun hals dragen, dat ze téveel lawaai maken, dat ze met dure geleasde auto's rijden en elk jaar hun meubelen verkopen om op vakantie te gaan, daar geloof ik niks van, en mijn fiere Leeuw is van hetzelfde gedacht. Over hun vrouwen weet ik niets te zeggen....Zij over mij waarschijnlijk ook niet!

Tenandere, waarom zouden zij ( en wij) nog op vakantie moeten gaan? Om andere culturen te ontdekken? Wij moeten maar een paar honderd meter buiten de deur gaan en we zitten in tal van buitenlandse culturen. Met andere woorden: de Vlaming is internationaal gezien de best opgeleide multucultuurkenner. Komt er nog bij, dat de studies voor deze opleiding gratis zijn.

Ja, Gratis! Want wij hebben een "gratis- minister-die-ons-veel-geld-kost"! Ook zijn naam ontsnapt mij even. In ieder geval weet ik, dat hij vroeger een soort van sloper was en eigenaar van verschillende reisduivencafe's.Men zegt, dat hij deze omvormde tot restaurants om ze daarna, niet gratis, door te verkopen. Diezelfde kwade tongen beweren verder, dat hij wat langs de trage kant is en waarschijnlijk, een aangeboren spraakgebrek heeft. Nu ja, niemand is volmaakt. Het is misschien daarom, dat hij het woordje "gratis" als therapeutisch oefenwoordje gebruikt.

Voor de rest valt van die man niets slecht te zeggen. "In feite, valt er niks over hem te zeggen!" Beweert mijne Leeuw!

Tijdens ons uitstapje in mijn Oost-Vlaanderen, deden wij de streek aan van het Dendermondse: Lokeren, Baasrode, St.Amands en het Aalsterse.

Mijne Leeuw zei mij: "De Vlaming, wordt stilaan een vreemdeling in zijn eigen gemeente. Hij wordt, op een arrogante manier, overspoelt wordt door "Multi- anderstaligen" die stilaan mijn Vlaanderen aan het inpalmen zijn en rare bouwsels optrekken waar men niet naar binnen mag, met al zijn kleren aan. Ik dacht direct aan roze balleten of toch iets in de trant van rode lichtjes. Maar mijne gespierde vriend fluisterde mij iets in het oor, wat ik niet mag neerschrijven.Kwestie om geen slapende paterkes wakker te maken.

"Het ergst van al vind ik nog", vervolgde mijn koning der dieren," dat sommige handelaars als het ware de eigen gemeenschap beledigen. Het aanbrengen van publiciteitsborden, waar de tekst eerst in het Arabisch, Grieks, Engels, en pas helemaal op het eind, in het Nederlands worden opgemaakt, is geen zeldzaamheid"

Wie ben ik om mijne Fiere luizendrager, tegen te spreken? Ik kon alleen maar toegeven, dat het opvallend is, dat in het Dendermondse, waar ik geboren ben, waar ik nog enkele jaren, ferm tegen mijn goesting, als interne heb moeten vertoeven in het College van de Heilige maagd, ik mij nu, als een vreemdeling in mijn eigen gemeenschap voelde. (H.Lampo zou jaloers zijn op deze laatste zin.)

Het moet zijn, dat mijn beestachtige vriend, compassie met mij kreeg en we gingen verder, naar de streek van Aalst.

Als een gewezen, door de fusie aangehechte Dendermondenaar, heb ik Aalst steeds een mooie stad gevonden met prachtige mensen. Jempie zal mij dit graag horen zeggen. Doch ook hier, in de carnavalstad bij uitstek, moest ik op bepaalde momenten en op sommige plekken, zoeken, naar de Vlaamssprekende autochtonen die, zolang geleden al,mijn paard hebben willen pikken. Jempie zal nu wel zeggen, dat zijn paard het échte is! Laat mij toe daaraan te twijfelen. In die tijd was het balatum nog niet uitgevonden, denk ik. Mijne fiere haarzak kreeg honger en dorst. Dus wij naar het stulpje van Verschaeven: St.Amands.

In St.Amands, U weet wel het dorpje aan de "stille waters" zit ik in een gezellig restaurant naast een gezelschap van Vlaamse senioren. Mijn Fiere brulbeest, had zich weggestoken in het struikgewas achter de dijk. In dat restaurant "Amandus" hebben zij ook een grill, ziet U. Mijne Leeuw was er niet gerust in!

Het gezelschap had het over hunnen hof en dat ze al witloof hadden gepland. Ook hadden zij het over de goede oude tijd, hun jeugdjaren. De tijd van de zelfgegoten bikkels en die éne fiets waar alle kinderen uit de buurt om beurten op reden. De jaren zestig. Jongens toch! Iedereen had werk. Sommige fabrieken gaven zelfs een premie wanneer je iemand meebracht die bij hen wilden werken.

Iedere week was het bal, met een écht orkest. Links en rechts was er wel eens een Spanjaard waar al eens mot mee gemaakt werd omdat zij "onze meisjes graag zagen". Voor de rest waren er, na een paar rake klappen, geen problemen en leerden de Spanjolen de Vlamingen Spaans en de Vlamingen de Spanjolen Vlaams.

In 't kort: het was dus nog in de tijd dat ge uw gedacht mocht zeggen zonder in de bak te vliegen van een of andere pater.

Het moet er wel bijgezegd worden. In die tijd waren er nog échte ministers. Mannen die niet logen?.. Natuurlijk niet! Ze zegden ook niets! Dan kunt ge niet liegen, nietwaar?

Het gezelschap was, zonder enige twijfel, uit de streek van Dendermonde. Zij hadden het over de bloemenstoet van St.Gillis en dat zij, die éné zwarte man zagen lopen met zijn "boela-boelabollen".

Dit was toen al een attractie op zichzelf, meenden zij! Het kon natuurlijk ook de eerste neger zijn die ze ooit in het echt hebben gezien. Ik herinner mij dit ook. Sommige omstanders deden zelfs een stap achteruit wanneer die, toch wel vriendelijke man, passeerde. Men wist nooit met die mannen, zeiden ze. Of ze dat nu, heden ten dage nog doen, dat stapje achteruit bedoel ik. Daar heeft ,mijn Fiere Vlaamse Leeuw ,wél zijn gedacht over.

Die échte stoere Vlamingen horen spreken over hun jeugd, riep bij mij mooie herinneringen op. Ook ik had dit allemaal meegemaakt. Ik had dan ookveel goesting, om dat aan het gezelschap te zeggen. Hen toe te roepen,.. Hé mannen! Ik ben ook nog een échte oude Vlaming zoals jullie!

Mijne Fiere Vlaamse Leeuw, die intussen, met zijn staart tussen zijn poten, aan de tafel was komen aanzitten, dacht er anders over. "Genen ambras zoeken" zei hij. Er zitten daar iets verder van die "randpikkers" die, terwijl ze "L'addition" vragen, ons met veel plezier in de stille waters zullen pieren. Ik was verbaasd over de lafheid van mijne Leeuw en zegde hem dat ook. "Niet aantrekken" zei hij mij, "straks kruipen die weer over hunnen rand".

Terwijl de goudkleurige lentezon stilaan verdween in het mooie stille water, begaven wij ons huiswaarts. Terug naar het Vlaamse Brabant. Goed gezind en niet geflitst voor overdreven snelheid, besloten wij er nog ene te gaan drinken. In het Vlaamse café binnengekomen vraagt de ober ons in het Frans wat wij zouden drinken. Mijn Fiere Vlaamse Leeuw wou die man verorberen met haar en huid. Dit keer, was het mijn beurt om hem tegen te houden. Ik zei hem, "dat een Franskiljon opvreten slecht was voor zijn gezondheid, dat het op zijn maag zou blijven liggen." Hij brulde nog even na en wij dropen af.

Terug thuisgekomen, en voor mijne Fiere Vlaamse vlooienkrabber terug in zijn kader kroop, moest ik hem eerst beloven om zeker naar Halle te gaan. Om de eigenheid van ons mooi Vlaamse Brabant te helpen bewaren. Op 9 mei ben ik er!

Mijn Fiere Vlaamse Leeuw zal er ook zijn. Maar dan wel in mijn hart en in mijn gedachten. Het beest op mijn schilderij zal dan waarschijnlijk nog té moe zijn van onze uitstap. Van moe zijn gesproken,het is nu drie uur in de nacht. Ik ga slapen. Mijn leeuwin wacht op mij!

ED

Eerst de duiding. Als iemand na de beschrijving eens de lust moest bekruipen naar daar te trekken... En dan kan ik ook mijn rekening sturen naar de Italiaanse dienst voor Toerisme, voor verstolen reclame!
Nee, ik plaats het niet bij "Reizen", want je moet weten waar het verhaal plaatsgrijpt.

In Italië, op amper 60Km. over de Zwitserse grens, aan de voet van de Alpen, aan de oever van het Lago Maggiore, ligt het onooglijke dorpje Feriolo. Indien je het niet vind op de route-planner heb je geen goeie, voer dan eventueel Baveno in, want daarvan is het een deelgemeente.
De bevolking van het dorpje vervijftigvoudigd zich in de zomermaanden, te wijten aan een vijftal grote campings, gelegen tussen Feriolo en Fondotoce, die in die periode stormerderhand worden ingenomen.
Zeer aan te raden voor mensen met kinderen of kleinkinderen, en mensen zonder kinderen. Mooie strandjes die slechts geleidelijk aflopen.
Je kan er zwemmen, roeien (waarschijnlijk heb je dan een roeiboot nodig, maar daar ben ik niet zeker van, er zijn ook andere mogelijkheden maar die ga ik niet opsommen, anders gaan er sommigen kwaad worden), vissen, waterskiën (weerom, als je SKIS EN EEN MOTORBOOT bezit) duiken, fietsen, bergwandelen, mountainbiken,
helemaal niks doen, op een terrasje hangen, alle dagen een ander marktje doen, in de omliggende stadjes gaan winkelen, de wereldberoemde eilandjes bezoeken...
(Ken je het liedje nog, gezongen door Rudi de Schurk "Isola Bella" ?)
Kortom, een ideale verblijfplaats, gelegen op slechts 850 Km. van Brussel.
Nu ga ik eerst mijn rekening binnensturen bij de ITA, vervolgens kan ik aan het eigenlijke verhaaltje beginnen...

Op de camping was een voltallige voetbalploeg aangekomen. Fritzen, ze hadden kampioen gespeeld, ergens in 55ste. afdeling of zo...
Eigenaardig genoeg waren er nog veel meer Hollanders op de camping, gewoonlijk vindt je die toch nergens?
Eén ervan was een oud-scheidsrechter, een echte organisator. Vermits een organisator steeds de neiging heeft om te organiseren( hiemee bedoel ik geen orgelspelen), werdt er een match bekokstoofd.
Nederland-Duitsland, niets meer of niets minder. Mijn zoon, toendertijd ongeveer 15 jaar oud, en bezeten van de voetbalmicrobe, hadt graag meegespeeld. Was danig ontgoocheld toen hem dat geweigerd werdt.
Zijn ontgoocheling begrijpende, en spitsvondig als ik altijd ben (als ik wakker ben) zeg ik hem "Zeg tegen die mannen van het comité dat uw vader een oud-internationale voetballer is, je zal dan wel mogen meespelen"
Je moet namelijk weten dat mijn naam (op één lettertje na, inderdaad dezelfde is als die van een gerenomeerd voetballer).
Mijn redenering klopte als een bus, op staande voet mocht hij meedoen, met Nederland. De Duitsers wonnen echter, en dat konden de Hollanders niet op zich laten zitten.
Nu begint een ontwikkeling, die ik niet voorzien had!
Er werdt een return gepland, niet meer op het patattenveld van de camping, maar op een heus voetbalveld in het naburige dorp Fondotoce.
Spijtig genoeg was het verlof van de Duitsers afgelopen. Dus werden de Italianen aangezocht. Een Hollandse afvaardiging kwam mij beleefd verzoeken of ik hen de eer wilde aandoen met hen mee te spelen.
Haha... de Italianen, waaronder ik vele vrienden had, waren een uurtje tevoren al met hetzelfde verzoek langsgeweest, en ik had toegezegd!
Mijn echtgenote vond dat de grap wat uit de hand was aan het lopen, en zei dat de tijd rijp was om ziek te worden, diarhee of iets dergelijks te krijgen!
Dat hadt ze gedroomd, er reed al geruime tijd een auto rond met daarop een geluidsinstallatie, om publiciteit voor de match te maken.
Tenslotte, alleen door medische redenen heb ik de top in het Belgische voetbal gemist, ik zou zeker de nagedachtenis van de international niet besmeuren.( hoopte ik toch)
De avond van de wedstrijd kwamen vele honderden kijklustigen naar het terrein afgezakt. Nederland tegen 7 Italianen, 3 Duitsers en 1 Belg.
De macht van de suggestie: "hier zé, hier is V ! Zeg, jij denkt dat ik V niet ken, zekers?" Camera's zoemen, foto-camera's klikken, alleman kent V.
Indien ik een beetje gek ben om me voor iemand anders uit te geven, zijn alle anderen wel finaal knots!
In het doel bij Holland staat L, de keeper van de nationale Nederlandse handbalploeg, geen kleine jongen dus.
Mijn eega was niet meegekomen, bang dat ik zou afgaan als een gieter.
En om eerlijk te zijn, bij de aftrap speelden de zenuwen mij toch lelijk parten.
Mijn engelbewaarder liet me echter niet in de steek, bij het allereerste balcontact dat ik had scoor ik een magistraal doelpunt.
Daarover ga ik niet uitweiden, er zijn teveel mensen die hier lezen en niets om voetbal geven. Het volstaat dat zelfs de Holland supporters me een ovatie bezorgden, dat géén mens nog twijfelde aan mijn oud-internationaal zijn.
Maar nooit zoveel plezier gehad als later op de avond, op het terras van de kantine. Nagenieten van de overwinning, we hadden Holland geklopt met 6-4. De Italiaanse campingbaas liet de drank rijkelijk vloeien.
De Duitsers van onze ploeg kenden geen jota Italiaans, maar dachten verkeerdelijk dat ik hen wel goed begreep. Ik werd dus geacht om tolk te spelen tussen Italianen en Duitsers.
Dat ging in het begin heel stroef, maar na de nodige drinks ging dat verwonderlijk hoe langer hoe vlotter. Eerst deed ik nog moeite om te begrijpen wat de Duitsers me zegden, later begreep ik het vanzelf.
Tenminste, dat dacht ik toch.
Enkele tafeltjes verder viel een man onder een tafeltje. Mijn eerste gedacht was "Die kerel is ziek geworden", maar aan zijn gelaatsuitdrukking te zien was dat niet het geval. Hij stikte namelijk bijna van het lachen. Tussen zijn gehinnik door begreep ik dat hij WEL Duits en Italiaans begreep...