Gedichtenhoekje van Nienka.(TE BEWAREN!!)

Een moeder huilt.
Als haar kind verdriet heeft .
Als haar kind pijn heeft.
Pijn in zijn hart
Pijn in zijn ziel
Een moeder huilt.
Als zij niet weet wat te doen.
Welke woorden.
Zij moet zeggen.
Om het verdriet minder te maken.
Een moeder huilt.
Als haar kind zich verwondt.
Van verdriet.
Van pijn.
Van ellende en narigheid.
Een moeder huilt in stilte.
En troost.

ONB

Zij zit daar stilletjes in haar zetel.
beentjes om hoog wollen sokjes aan.
Langs haar vele lichtjes die fonkelen
laat zo haar gedachten gaan.

Ooit was hier leven in mijn huis
de kinderen waren toen nog thuis.
Wat denk ik daar toch graag aan terug.
het was hier niets dan puur geluk.

Hoe dat de tijd zo vlug verglijd.
voor je 't weet ben je zoveel kwijt.
Alleen de herinneringen blijven.
ga je in je eentje naar foto's kijken.

Een traan rolt zachtjes over haar wang.
ze voelt zich alleen ,een beetje bang.
Die stilte geef de eenzaamheid weer.
dat voelt ze steeds meer en meer.

Haar taak is hier volbracht in't leven.
ze heeft van zichzelf ,heel veel gegeven
Maar nu vind niemand nog de tijd.
dat maakt haar droevig ,doet veel pijn.

Als je zo eens na zit te denken
Nog niet wetend waar jij je aandacht aan zult schenken
Gaat er van alles door je hoofd
Ook al heb jij jezelf zo beloofd
Nooit meer een keer terug te denken
Nooit aan bepaalde dingen nog een moment aandacht schenken
Maar je glijdt vanzelf terug
Naar veel dingen die zijn eigenlijk al zo lang achter de rug
Veel vrienden die verloren zijn gegaan
Ze hebben gewoon opgehouden met te bestaan
Door ziekte of door ongelukken
Wat eens een geheel was ligt nu aan stukken
Je zult nooit meer een kans krijgen nog eens met hun te praten
Ze hebben je ongewild door omstandigheden verlaten
Nooit meer samen sporten, lachen, huilen, studeren
Nooit meer kun je nog iets van elkaar leren
Dat alles hoort bij het leven
Want we zijn er toch allemaal eigenlijk maar even
Als je dan om je heen kijkt hoe veel mensen met elkaar omgaan
Denk je, ach jeetje maak toch een beetje vreugde in dit bestaan
Waarom het elkaar zo moeilijk maken
Waarom niet elkaar waarderen en even symbolisch aanraken
Uit je meer praat over veel dingen
Lach, huil, deel met elkaar dat blijven mooie herinneringen
Morgen kan het te laat zijn als je vandaag niets hebt gezegd
Dan heb je tenminste vandaag iets voor eeuwig vastgelegd
Iets waar je later nooit geen spijt van zult krijgen
Alles al is het zo klein, is beter dan dat eeuwige zwijgen
Want stel je iets uit tot morgen
Zit je morgen misschien zelf met de zorgen
Dat je vandaag geen zin had om te praten
Dan voel jij je ellendig en heel verlaten
Je hebt dan verzuimd iets af te maken
Door gewoon symbolisch iemand met een woord of gebaar te raken
Er zijn voor en met elkaar terwijl je nog leeft
Vooral aan de mensen om wie je, al is het maar een klein beetje geeft
Dat geeft anderen moed
En het doet jezelf ook goed...

KLIKJE Nienka

180 jaar is hij geworden
Een boom van een.. boom
Onder zijn bladeren ben ik gaan schuilen
Tegen zijn stam geleund even zitten huilen
‘k heb hem meermaals aangekeken
door het oog van mijn camera dagen en weken
De eerste die ik telkens tegenkwam was hij
armen wijd open.. ben er dikwijls tussen gekropen
Zijn stam was mooi en statig recht
tot de honingzwam kwam dan werd het een gevecht
zijn sappen werden door hen gebruikt om te leven
en kijk wat er van hem is overgebleven



Gisteren werd hij geveld…
Ik zag ze zijn armen afzagen
Ik hoorde hem zachtjes klagen
Nee natuurlijk hoorde ik hem niet echt
Want hij was dood stond nog enkel recht
Maar het geluid van die zaag en vallend hout
Maakte me verdrietig… ik had het koud

Vergeten zal ik hem nooit..
Zijn stevige beukenarmen
zullen nu nog menige huiskamer verwarmen
Ik zal hem missen hem niet meer zien staan
Met een kleine souveniertje ging ik aan de haal
Dat hou ik nu in mijn armen
En zal samen met zijn foto’s mijn hart verwarmen



Lieve beuk je leven was mooi en groots
mij en vele anderen gaf je in stilte troost
als we naast jou kwamen wandelen
op de bank gezeten jou in gedachten omarmden
je werd door ons aanbeden
regende het…we schuilden bij jou
zonneschijn… we zochten schaduw op onder jou
lieve beuk.. ik hield van jou

zonneke

Verloren Vervlogen..
Uren.. gaan in de dagen verloren.
Uren.. waren mooi soms ook bewogen.
Uren.. vaak met een lach en een traan
Uren .. naar de eeuwigheid gegaan
Uren.. gleden door de zandloper der jaren
Uren.. stroming door de eeuwen heen.
Uren.. verdronken in de tijdloze golven van de zee.
Uren.. ze zijn voorbij en verbruikt.
Uren.. mooie uren wil ik aan mijn herinneringen geven.
Uren.. waar zijn ze naartoe.
Uren.. alsof ze nooit hebben bestaan.
Uren.. zijn als een dief in de nacht heen gegaan.
Uren.. alsof ze nooit hebben bestaan.
Verloren Vervlogen uren.

mag ik

De geur van mijn stad
is niet meer zoals ze was
Ik ruik houtzaagsel in mijn tuin
en op de Groenplaats friet en smoutbollen
en gebakken frikadellen met ajuin
en toch is het weer fijn
hier in mijn stad te zijn
met die geur van worst en warme wijn

Rubens op de Groenplaats laat maar begaan
al wordt hij bijna dronken
van de geur van gluhwein onderaan
Zijn beeld staat boven alle kraampjes
en alle lichtjes
en hij zegt doe maar meisjes
voor mij zijn jullie toch wat te lichtjes…
frietjes, smoutbollen, wafels, laat je gaan
een mooi schilderij komt er dan weer zo aan

De lichtjes van de Schelde
zijn nu de lichtjes van ’t stad
straks worden ze weer aangestoken
of ik nog niet voldoende heb gehad en geroken?
jawel maar de avond brengt weer sfeer
dan wil ik er weer én dan ben ik er weer

Dan ga ik naar de markt
naar de mooi verlichte ijsbaan
waar jong en minder jong zijn begaan
met het zich recht houden om vooruit te gaan
en glijden en vallen
heerlijk om te zien
houden van..iedereen, alles en allen

Zij hebben nu
waar wij vroeger maar konden van dromen
een ijsbaan midden in de stad
‘k wou dat ik schaatsen had
en kon schaatsen uiteraard
maar ik kan het niet
en nu is het te laat..

Dus ga ik maar even een terrasje doen
en genieten van het geroezemoes
en van Belle Perez die ik hoor tot hier
‘k zit te wiggelen en te genieten
en heb zo maar plezier

met een lekker glaasje warme wijn
Wat is het toch weer fijn
hier in mijn stad te kunnen zijn
De Gluhwein ontmoet mijn neus
mmmm hij is ontzettend lekker heus

alweer een dagje om nooit te vergeten
al heb ik nog geen hamburger
of lekkere worst met ketchup en mayonaise gegeten
Hoeft niet

de geur van de stad heeft me bereikt
en mij alweer
met een dagje geluk
verrijkt!

Ben ik apart.....

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik de dood al eens als een bevrijding ervaar
Dat ze een eind maakt aan zoveel lijden
en rust brengt in plaats van vele pijnen.

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik oorlogen als een misdaad ervaar
Dat ze alleen verdriet en gemis schenken
Aan zoveel onschuldige mensen.

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik onbegrip als een tekort ervaar
Dat zoveel mensen kwetst in hun zijn
Waarom moet dat toch al die pijn

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik mezelf als een beetje wereldvreemd ervaar
Dat ik me afvraag waar om toch zovelen
Mensen willen veranderen om mee samen te leven

Ben ik apart soms een beetje raar
Dat ik houden van als iets gemakkelijk ervaar
Dat liefde geven niet moeilijk moet zijn
Je hart even opendoen en dan word het fijn

Een man mag niet huilen
Een man mag alleen schuilen
In zijn grootste verdriet
Zodat niemand het ziet
Een man mag niet stuk gaan
Want een man moet toch altijd sterk staan?

Het is een groot onrecht
Maar je weet waar je voor vecht
Alleen wetten en regels
Zijn nog harder dan betonnen tegels
Je ziet het allemaal om je heen gebeuren
Straks vallen er ongelukken te betreuren
Zelf kun je heel weinig doen
Alleen luisteren en praten maar je voelt je een oen
Omdat je niets in hebt te brengen
Door die wetten en regels waarin jij je niet mag mengen
Je kunt alleen opletten en toezien
En hopen op dat misschien
Hopend dat iemand van hogere hand zijn verstand gebruikt
En in vredesnaam snel een naderend onheil ruikt
Ingrijpen op tijd
Dan heeft niemand later spijt
Maar vechten tegen wetten
Het zijn de regels die dat beletten
Van achter een bureau kan er een beslissing worden genomen
Wat veel onheil kan voorkomen
Maar voordat zoiets gebeurd
Worden alle betrokkenen in veel narigheden meegesleurd
Van heel jong tot oud
Wat er allemaal gebeurd laat instanties koud
Want regels en wetten zijn heilig
Ook al zijn de betrokkenen niet veilig
Eerst moet er wat gebeuren
En dan lees je vaak het is te betreuren
Terwijl zij het hadden kunnen verhinderen
Laat volwassenen het uitvechten maar denk toch aan kinderen
Zij hebben er niet om gevraagd om te mogen leven
Maar om ze te beschermen sta je door die wetten en regels te beven
Ook al wordt hij beperkt
En moet gelaten toezien hoe het bij instanties werkt
Er zijn regels en wetten
Die hem een normaal leven beletten
Normaal met zijn kind door te kunnen gaan
Samen een toekomst opbouwen een gewoon bestaan
Dat is het enigste wat wordt gevraagd
Maar hij wordt door wetten en regels belaagd
Zijn toekomst glipt door zijn handen
Is dat nu zo in alle landen
Zonder hulp en machteloos toezien
En maar weer altijd hopend op dat woord misschien
Hou je sterk zeggen ze dan
Tja vanachter een bureau wat weten zij ervan
De dupe wordt een kind
Dat later zijn weg nooit vind
Misschien wel ontspoord of het wordt een crimineel
Dan zijn er wel wetten en regels voor hem heel veel

Een man mag niet huilen
Een man mag alleen schuilen
In zijn grootste verdriet
Zodat niemand het ziet
Een man mag niet stuk gaan
Want een man moet toch altijd sterk staan?...

Nienka

KNOKKEN EN VECHTEN

Soms gaat het in je leven niet
zoals je het zelf wil.
En ziet alles om je heen
een beetje leeg...grauw..leeg en stil.
Dan moet je gaan knokken
en vechten en wer ertegen aan.
Of misschien wel een hele
nieuwe weg inslaan.
Het heeft geen zin om maar
te blijven treuren en te lijden.
Zo laat je ondertussen wel mooi.
Je hele leven voorbij glijden.
Daarom ga genieten en ga de
dingen doen die je zelf wil.
Dan merk je ook het leven
is helemaal niet... grauw
leeg en stil.
*****
act onbekend

Vandaag

Het zonnetje schijnt
en ik wil buiten zijn
Regen.. wil dat ik binnen blijf
maar daar is het zonnetje weer
goed zo
want ik wil naar mijn tuin nog een keer
en.. dus ging ik weer

tot in de straat van mijn tuin
waar een klein dametje staat
donker manteltje
rood hoedje op haar grijze haar
draait ze naar links en naar rechts
kijkt mij vragend aan

Mevrouw.. is er hier een winkel
..... genaamd
ik begrijp haar niet direct en vraag
'om een koffietje te drinken.'
nee, nee en weer zegt ze de naam .....

Ja antwoord ik, ik weet het
is niet ver hier vandaan
zal ik even met je mee gaan
Ze kijkt mij aan en zegt niet ja
en zegt niet neen
dus neem ik haar met uitgestoken arm
even mee

Het kan niet zegt ze ik kom daar vandaan
en ik heb goed rond gekeken
Ach zeg ik, ik ben ook niet zo zeker
kom laten we samen gaan kijken
dan zijn we beiden zeker
en
jawel

Ze keek en keek en lachte
en toen
gaf ze me net geen zoen
maar nam met haar rode handschoentjes
mijn koude hand en knuffelde
knuffelde o zo plezant!

Blije blik dankbaar naar mij gericht
ging ze de winkel binnen
ik, had van blijdschap kunnen zingen
om het geluk van dat dametje klein
en ik dacht

een mens heeft niet veel nodig om
gelukkig te zijn.

Denk je ook met heimwee terug
aan die allereerste vlucht?
Beetje bang en wat onwennig
maar toch het gevoel, van is het veilig?

Heel die grote ijzeren vogel
Krijgen ze die wel naar boven?
Eindelijk is het dan zo ver
Wanneer vliegt hij nu weg?

Iedereen zit ,er klinkt een stem
De stewardess legt uit met klem.
Wat de regels van het vliegen zijn.
In mijn hart voel 'k me een beetje klein.

De riemen aan en wat gespannen
Hoor ik dat de motoren hun werk aanvangen
We vertrekken zachtjes van de plek
Ja hoor de reuzevogel vertrekt.

Veel geluid en enorme krachten
die ons in een wip naar boven brachten
De adrenaline giert door mijn lijf
zie dat we boven de wolken zijn.

De vele watten onder mij lijken
Smetteloos schoon als witte zijde
Lucht zo blauw als je maar kan denken
Ik verwacht dat engeltjes naar mij wenken.

Hier kan je gedachten laten gaan
Over de zin van ons bestaan
Ook de drukte in ons leven
Kan je hier wel even vergeten.

Ik wilde dat ik mooi schrijven kon
aan iemand voor wie het leven even mooi begon

maar nu door omstandigheden
van vrije wil of niet geweten

op een bank zit of in een kamertje
door iedereen vergeten

alhoewel

hij zou mijn schrijfsel toch niet ontmoeten
‘k schrijf hier dus..zo maar..

maar..
stel dat hij het wel zou ontmoeten

lieve eenzame man of vrouwtje ook dat kan
of kind misschien als het al lezen kan

‘k heb geen kadootje…alleen een woordje
een woordje van troost en van bemin

bemin zoals het verhaal van de Kerst
bemin, leef in vrede en geef geluk aan wie je liefhebt

aan ieder dus
van goede wil



zonneke

Ben ik sterk...
Als ik leeg ben en moe.
Ben ik sterk...
Als ik doorloop tot ik val.
In een diep en donker dal.
Ben ik sterk...
Als ik voor mijzelf vlucht.
Dat maakt mij vrij en opgelucht.
Ben ik zwak...
Als ik door het diepe dal moet gaan.
Tot ik weer opnieuw door kan gaan.
Ben ik zwak...
Als ik durf toe te geven.
Dat ik fouten maak in mijn leven.
Ben ik zwak..
Als ik even wil leunen.
En vraag mij te steunen.
Ben ik zwak...
Als ik mijn kwetsbaarheid laat zien.
Zwak, sterk, het hoort bij elkaar.
Zonder zwakte is sterk zijn nooit daar.
Ik ben sterk, ik ben groot en klein.
Ik ben sterk.
Omdat ik zwak kan zijn!!