Hello ex BSD-ers (en familieleden).
Aan de reactie's binnen dit forum te merken, ziet het er naar uit dat er nogal wat mensen nog eens terugdenken aan de tijd die ze (de meesten ongewild) in Siegen doorbrachten... bij het Bn Bevrijding, bij de Karpatten, bij de 1ste Carabiniers, bij de Gidsen, bij 2A, bij de Ordonance of bij de Cie Rav Tpt, enz. Ongeacht de eenheid zaten de meesten toch een beetje in hetzelfde schuitje... ver van huis, ver van het lief en ver van de kameraden... gelukkig maakten we tussen onze lotgenoten nieuwe vrienden... en als we het even moeilijk hadden werd er al eens een pintje teveel gedronken... de meisjes van de 'CMC' verzorgden toen in de kantien nog 'den tap'.
Aan de kleur van de spiegels op onze BD kon men zien bij welke eenheid we ons thuis en geborgen voelden... wie een andere spiegel droeg hoorde er niet meteen bij... Korpsgeest heette dat.
De meesten van ons kwamen in Siegen toe met de DVT (Duitse Verlofgangers Trein)... in grote groepen... nieuwe lichtingen dienstplichtigen.
Verkenning van de stad en omstreken lag dan niet meteen aan de orde... de vraag was eerder: waar kom ik terecht... in welke kazerne... welke kamer... met welke kameraden blijf ik er samen... hoe gaan ze ons ontvangen... zullen de oversten meevallen... en vooral... wanneer mag ik met verlof naar België ?
Als we al enkele maanden ingeburgerd (ingemilitaird bestaat niet) waren, hadden we onze neus ook al eens buiten de kazerne gestoken en hadden we kunnen vaststellen dat Siegen overwegend Protestants was, wat stroef, contact met de plaatselijke bevolking vroeg wat tijd, maar het was een mooie stad.
Niet verwonderlijk dus dat velen NU nog eens terugdenken aan wat ze allemaal beleefden in dat mooie garnizoen... moeilijke momenten worden vergeten... de schone herinneringen blijven.
Van aan het station kon men wandelen door het lager gelegen modern winkelcentrum en dan zo langzaam naar omhoog lopend door het oude stadmitte tot aan het 'Oberes Schloss'.
Een prachtige stad, met veel winkels, historiek en cultuur.
Persoonlijk verbleef ik in Siegen, van 28/12/1970 (toegekomen midden in de winter in een halve meter sneeuw... anecdote zie verder)... tot 30/09/1974. Gedurende een drietal jaren was ik als jonge Luitenant de tweede in bevel en een korte periode even Maintenanceofficier van de 1ste Cie ordonance (bij het ontstaan van de Logistiek nadien herdoopt tot 1ste Cie Materieel)... gelegen in het Kwartier Gilbert, beneden aan de spoorweg, waar de treinen geladen of gelost werden als de pantservoertuigen van de brigade per spoor op ver transport gingen.
De Korpsoversten die ik er achtereenvolgens had waren Maj Bussels en dan Maj Duys. In datzelfde kwartier lag ook de 1ste Cie Rav die voor transport en voor POL en levensmiddelen zorgde.
Maar ónze taak in de 1ste Cie Mat bestond erin te zorgen voor beschikbaarheid van alle wisselstukken en grote gehelen (zoals motoren) van alle soorten materieel en tevens voor de grote herstellingen (3de echelon) aan wielvoertuigen, rupsvoertuigen, lichte- en zware wapens, optische instrumenten, radio's, enz.
Een compagnie van bevoorraders, mechaniekers, lassers, zeildoekmakers, spuiters, enz, zorgde ervoor dat de strijdende eenheden van de 1ste Pantserinfanteriebrigade steeds op ons konden rekenen. De strijdende eenheden noemden ons wat spottend 'de smeernippels'. Tijdens oefeningen in Vogelsang, Höne en op de Duitse wegen, zorgde de 1ste Cie Mat voor technische steun aan al de andere eenheden... daartoe beschikten wij over takelwagens en tanktransporteurs om af te slepen wat niet meteen ter plekke kon hersteld worden. Motoren, voorbruggen, versnellingsbakken, enz werden zelfs op het terein... in modder en sneeuw door onze techniekers vervangen en het materieel meteen nadien terug ter beschikking gesteld van de strijdende eenheden.
Onze takelwagens warens zelfs 's nachts op pad om gestrande voertuigen op te halen.
Terug na oefening... in Siegen... was dit garnizoen onze thuishaven binnen West Duitsland... Oost Duitsland (ex DDR) maakte toen nog deel uit van het Oostblok.
Siegen was een mooie stad omringd door de toppen van het Zauergebirge... ver gelegen van elke andere stad... men kon hierdoor soms wel het gevoel krijgen er een beetje opgesloten te zitten.
Voor wie niet over een wagen beschikte was de 'DVT', die 's nachts vertrok (in de winter in dikke sneeuw en barre koude), de enige verbinding met 'den thuis' in België.
Ik heb samen met mijn vrouw in Siegen gewoond op de Kulmberg. In de winter bleef mijn wagen regelmatig al eens beneden aan die berg staan omdat ik er, ondanks sneeuwkettingen, niet mee boven geraakte in die massa's sneeuw die er soms lagen. Maar daar tegenover stond dat je in de omgeving van Siegen prachtige wandelingen kon maken in de schitterende natuur.
Vier jaar brachten we door in Siegen... op proffessioneel gebied waren er soms moeilijke momenten als we alweer voor een aantal weken op manoeuver rondtrokken in Duitsland of steun leverden aan de pantsertroepen op schietoefening in Höne (Noord Duitsland)... of als we geheel onverwacht gedurende de nacht voor een oefenig 'quick Train' (later Active Edge) ons gezin moesten achterlaten, en voor onbepaalde duur meteen met gans de Cie op oefening vertrokken. Ik herinner me de 'natte' october manoeuvers rond de Weser, de 'ijskoude' winters in Höne en de 'modderige of stoffige' oefeningen in Vogelsang. Op familiaal vlak waren het prachtige jaren... we hebben heel graag in Siegen gewoond... naar België keerden we amper een 3-tal keer per jaar terug (er lag toen rond Siegen nog geen autobaan)... maar ter compensatie kregen we toen 'reisdagen' bij, bovenop ons verlof... en goedkope benzinnebons.
En dan nu de beloofde anecdote: Toen we voor het eerst in Siegen toekwamen met 2 camions MAN en daarop al ons hebben en houden verloor mijn vrouw de sleutels van onze toekomstige woning in de dikke sneeuwlaag... we vonden ze niet meer terug en zijn dan maar meteen bij ons zelf ingebroken.
Nog een anecdote: Terwijl ik 3 weken in Höne zat, kreeg mijn vrouw in Siegen van de 'DHF' Dienst Huisvesting Families het bevel om naar een ander woonblok te verhuizen... in Höne werd ik daar niet van verwittigd. Toen ik, na het manoeuver, terug thuiskwam bleek de woning compleet leeg... alle meubels verdwenen... was mijn vrouw het afgetrapt ?
Gelukkig lag er in de keuken een briefje van haar met daarop ons nieuw adres. Zo ging dat in die tijd ! Zonder veel poespas !
Genoeg herinnering opgehaald voor nu.
't Zou me plezier doen nog meer reactie's te vinden van militairen die Siegen hebben gekend en uiteraard zeker uit de 1ste Cie Mat.
Op mijn persoonlijke website is het vervolg van mijn loopbaan bij het leger te vinden... alsook nog wat wetenswaardigheden over het leven in de BSD in die tijd en wat er in die periode in de wereld zoal gebeurde.... zie:
http://home.base.be/vt6238539
Veel leesgenot.
Met vriendelijke groeten
evb
