Ik geloof: in het hier-na-xxxmaals.
Culinaire geneugten met hemelse smaken en duivelse wijnen.
Voor diegenen onder ons die zopas het Zaterdagse “badritueel” achter de geschrobde rug hebben, roep ik: “instappen en wegwezen”- laat vallen die broeksriem en bretellen- laat uit die nieuwste solden BH en jarretellen- ren voor je leven. Vlieg in je wagen - veiligheidsgordel niet nodig. Sjierp met gierende banden als een jonge knaap of lady van 35 aan 150 per uur richting Luik - voetbalstadion Standard (rood) - Tilleur/Sclessin. Jean Marie DD (ge weet wel ...) zal het u vergeven.
Eenmaal aangekomen bij Massimo - van den buitenkant ziet het er uit als een bordeel à la Guy Mathot - wordt ge als een echte siciliaan(se) ontvangen.
Geef Paolo drie kussen en je overjas; al gesticulerend zal hij u een eervolle" first place " aanwijzen. ’t Is nu tijd ... om de tijd te vergeten.
In een totaal vernieuwd decor à la Pinto betreedt ge de Siciliaanse (en andere) culinaire tempel.
Prosecco - agua van het gekende Italiaanse merk - en dan : de Menu Unique (por favor no carta). Al vlug zult ge merken dat rondom u nog een dertigtal anderen hun B (broeksbriem) en H (BH) vergeten zijn om hier hemels te genieten. Persoonlijk ken ik la Mamma en el Padre. Vijfendertig jaar geleden, toen zijn zoon geboren werd, gaf hij hem de naam Massimo. Het kind en het restaurant moesten toch een naam hebben.
Men are like wine- some turn to vinegar, but the best improve with age.
Pope John XXIII