Verder afdwalen

Ons hele leven bestaat uit etiketten en symbolen. We kunnen er meerdere pagina’s mee opvullen over het waarom het zo moet en niet anders. Het allerbekende symbool is toch het V-teken. Dat staat voor vrouwelijk, Venus en voor vrede, let maar op de hooligans die dit teken al eens gebruiken om aan te duiden dat ze het goed bedoelen. Nu hebben we de keuze bij de Neanderthalers te behoren of bij het chique volk, het blauwe bloed. Mogen we nog gewoon naturelle vertonen of moeten we ons aan etiketgedrag aanpassen. Met wat logica en basiskennis zal het ieder wel lukken om een beroemd restaurant binnen te stappen om het teveel aan tafelbestek links en rechts van je bord te onderscheiden. Onder een ladder doorlopen mag niet, dat brengt ongeluk met zich mee. Het wil alleen zeggen dat er boven op die ladder iemand kan staan die per ongeluk zijn pot verf over je beste kledij uitstrooit en dat zou minder welkom zijn in zo’n poepfijne eettent. Als we als vrouw de trap opgaan, gaat normaal gezien de man vooraf, hij gaat er het eerst op, kwestie van niet onder de kleren van de vrouw haar lingerie te keuren, alhoewel hij daar geen problemen mee heeft. Stappen we naar beneden, mag de vrouw het eerst, behalve als de trap te steil is, dan gaat de man voorop om de dame te kunnen opvangen als ze van de trap glijdt, handig toch. Nu mag je aan tafel niet in je neus peuteren, neuskeutels zijn niet welkom op iemands bord. Je mag wel je vingers gebruiken om kikkerbilletjes, kip en ander gevogelte, grote garnalen, lamskoteletjes en asperges te nuttigen. Onze rechterhand dient hiervoor en wat zouden we ondertussen met ons linkerhand kunnen en mogen doen? Dan mag je weer maïskolven en kreeft met je beide handen eten, waarschijnlijk zijn deze te groot om met mes en vork te verorberen. Als vrouw heb je weer een voordeel meegekregen, we mogen ons hoedje ophouden, terwijl de man hem moet afzetten. Echter in een café of winkel mag hij zijn hoofddeksel ophouden, zo tocht het minder wanneer hij kalend is. Doet hij een hoofddeksel op wegens het geloof mag hij het ophouden en de Joden die weten hier alles van. Ook hoor je je als vrouw betamelijk te kleden zodat je prachtig lijf geen bekoring biedt aan derden. Nochtans mogen de vrouwen aan het zwembad of op het strand in monokini liggen. Alhoewel het oog ook iets wil hebben, dat gluurt immers naar het decolleté van de vrouw, als haar edelstenen wel goed hangen. Voor iemand opstaan is nog zoiets. Schud je iemand de hand moet je rechtstaan, bijna in de houding of in het gelid springen. Hier kan je je plicht ontvluchten wanneer je een invalide of ouderling bent, dan mag je door de mazen van het net ontsnappen. Heel irriterend zijn die kauwgomballen in je mond. Praat je met iemand, moet je verdorie die plakgum uit je mond nemen. Je mag dat hebbeding niet onder je tafelrand plakken, bwéékes nog aan toe. Vroeger als onze docent iets vroeg, moesten we eerst kauwgomvrij zijn, anders buiten zei hij of je mond helemaal dichthouden, dikke nul als resultaat, studiepunten weg. Ook al heb je tranende ogen wegens kattenallergie of als gevolg van paddestoelensaus, toch mag je je zonnebril niet ophouden. Hij moet netjes afgedaan worden, alhoewel de mijne meer op mijn neus of op mijn hoofd tentoon gespreid staat, gelijk de big stars. Het belangrijkste van alles vind ik nog, je hoeft je bord niet helemaal leeg te eten, wanneer je schoonmama opgeschept heeft. Niet omdat hare kost te straf is of niet te eten, maar dan moet ze maar niet zo kwistig met haar schuim te werk gaan. Zo kunnen we dus schoonmoeders een heimelijk hak zetten want het mag, de etiquette voorziet het. Een dans mag je afslaan, maar als er een goede slanke danspartner op de proppen zou komen, zou ik het zeker niet doen. Mijn hoofd zou ik op zijn schouders neervlijen en mijn voeten zouden zeker extra dwars komen te staan zodat we beiden over de vloer aftuimelden. Zo mag hij dan zijn frêle handen gebruiken om me uit mijn benarde positie te halen. Ik zou beslist niet zeggen, sukkel ga weg, neen helemaal niet. Mijn ogen zouden hem voor een tweede keer flirtend uitnodigen om deze keer weg te dromen in zijn sterke armen en zijn heerlijk parfum zou ik insnuiven, bewaren voor betere tijden. En nu maar allemaal vlug de dansvloer op of naar een goed restaurant.

Ergens tussen Imst en Landeck had iemand zijn troeteldier verwaarloosd op de autobahn achtergelaten. Menige voorligger slalomde er omheen, waarschijnlijk omdat iedereen dacht dat het levenloos kadaver de onderkant zou kunnen beschadigen. Maar in het halve duister zag je die bubbel maar nauwelijks tegen die gemiddelde snelheid die daar is toegelaten. Waarom ik het daarover heb ? Ik overreed het mormel, en de -wat voor staart zou kunnen doorgaan- bleef achter mijn onderstel hangen tot ik na een hondertal meters tot stilstand kwam.
Werk heb ik eraan gehad om me van dat mormel te ontdoen, die "snelweg-cat"...

Eventjes terug op denkvermogen overschakelen. Kwestie van TLL niet te verliezen in de strijd tegen de illusie. Tenslotte zijn we geen heiligen, dragen geen aureool, lopen niet in een lang gewaad, zijn geen meester en hebben geen volgelingen die ons de sleep ophouden. We verkeren niet in een voortdurende staat van goddelijkheid en stralen geen licht en vrede uit. Nee, ik ben ook niet super maar gewoon een alledaagse en doe alles wat een (bovengenoemde) verlichte, denk ik, niet zou doen. Mijn rimpels laat ik nog niet verwijderen, en ik ga 2x per jaar naar de tandarts zoals iedereen. Alleen ik kleed me trendy, drink 1 à 2 glazen rode wijn per dag en 2x per jaar zeker teveel. Door helemaal mezelf te wezen, ben ik confronterend voor mijn omgeving, veroorzaak ik conflicten en lopen er soms mensen kwaad weg, alhoewel sommigen het tegendeel beweren. Dus, nee, ik ben helemaal niet verlicht, ik ben mezelf en vindt me goed zoals ik wil zijn, terwijl ik ieder moment mij volledig bewust ben van de consequenties van mijn doen en laten. We hebben onszelf al hogergeplaatst dan we zijn, althans we trachten dat te doen: we willen meer, beter, hoger kunnen springen. Alles is maar een illusie, een droom, we stellen niets voor, dan alleen dat wat we zijn. We worden gevoed door ons instinct, wijzelf zijn dit instinct. Door de evolutie zijn wij mensen in staat om ons gewaar te zijn van dit instinct en omdat wij het tevens zijn, kunnen we het sturen door concentratie. Dit in tegenstelling tot de andere dieren. We hoeven niets anders te doen, dan het denken los te laten en onszelf te zijn. Zonder het denken, weet we, zijn we ons bewust en handelen we vanuit dit weten. Als je een puinhoop van je leven hebt gemaakt, dan kun je maar één ding constateren en dat is, dat jij degene bent die dat veroorzaakt heeft. Je weet dan ook, hoe je die puinhoop gecreëerd hebt. Uitgaand van de evolutietheorie, dan zijn wij mensen toch, net als alles wat leeft, afkomstig van die ene cel? Concluderend, kunnen we hierdoor zeggen, dat onze verre voorouders dieren waren, niet? Als zij er niet waren geweest, dan bestonden wij immers ook niet. Of je zou in het scheppingsverhaal moeten geloven, maar dan zit je niet op deze site, lijkt me. Ik vraag mij het volgende af: Als alle dieren vanuit hun instinct leven en zij zijn onze voorouders, waarom leven wij dan niet vanuit diezelfde drijfveer, waar is dan ons instinct gebleven? Dieren weten niet anders dan te luisteren naar hun innerlijke stem, hun instinct. Ze zijn het doodeenvoudig. Ze doen datgene waarvoor ze bedoeld zijn, ze weten feilloos wat ze moeten doen, zonder er over na te denken. Het vermogen om te kunnen denken, te overdenken, na te denken hebben wij als enige soort op aarde. In feite, is ons denken niet meer en niet minder dan een hulpmiddel, bedoeld om ons in staat te stellen, te kunnen overleven. Het denken is in die zin te vergelijken met de klauwen van een leeuw. Wij hebben geen klauwen om voedsel te kunnen bemachtigen, maar we kunnen wel iets bedenken om onze basisbehoeften te realiseren. We hebben vestingen gebouwd om ons veilig te kunnen voelen, alarmbeveiligingen, lijfwachten, die ons moeten beschermen. Wat heeft ons geweldige 'denken' hiermee bewezen? Dat wij als soort uitstijgen boven alles wat op aarde leeft, vanwege dit uitzonderlijke vermogen? Wij moorden meer dan beesten, wij vernietigen niet alleen de natuur en alles wat daar in leeft, maar ook onze soortgenoten. Wij vervuilen zelfs ons eigen nest, de aarde.
Ooit zei de filosoof Descartes 'eureka' toen hij dacht zijn bestaansbewijs gevonden te hebben in de constatering: 'Ik denk dus ik ben'. Ook dat waren maar mensen, die echter de wijsheid in pacht hadden en voor spreuken zorgden. Ga heen in vrede en hopelijk tot morgen.

Zit je met pijnscheuten in je verstandskies ? "Denken" alleen aan mensen toeschrijven lijkt me wel iets te egoistisch. Als ik alle documentaires van NG in ogenschouw neem, waar dieren ook een denkend vermogen in blijken te hebben, dan twijfel ik toch een beetje aan dat restje instinkt dat de mens nog heeft. Bv. een vogel die een rietje gebruikt om insecten te verschalken, een aap die met een stokje in een termietenheuvel peutert om die lekkernij boven te halen... enz. Is dit alleen aan instinkten toe te schrijven ? Wordt het denken uitgeschakeld als de mens zich verheven voordoet t.o.v. zijn dierlijke vriend ? Ik vrees dat het gezegde "apen apen na" niet alleen voor hén van toepassing is, met uitzondering van "Befehl ist befehl" zijn wij mensen ook na-apers; verstand op nul en blik op oneindig...
In elk levend wezen zit wel een drang om te overleven, daar heeft -volgens mij- instinkt, denkvermogen of verstand geen uitstaans mee. Waarom wordt copulatie bv. niet alledaags toegepast ? Ook omdat dieren zelf wel weten dat daar een gunstig ogenblik het meest geschikt is; zij hebben daar een neus naar. Wij, mensen, rieken niet eens wanneer het andere geslacht loops is... onze overlevingsdrang volgt altijd wel ons instinkt dat pas begint te werken nadat werd nagedacht....
Er lopen hier op onze mestvaalt wel een aantal excentriekelingen rond wiens instinkt dagelijks een glaasje of twee wijn, jaarlijks meerdere tandartshonoraria laat verwerken zonder erbij na te denken.
Ik heb daar allemaal geen last meer van, buiten dat heb ik nog een protese...
TLL

Tijdens de les psychologie leerde men ons dat 95 % van de mensheid neurotisch is, slechts 5 % procent is gezond van geest en dus ook vrij van angsten. Hier kreeg ik plots een eye-opener te verwerken. Zoals iedereen die die lessen volgt begin je dan je eigen te diagnosticeren en kom je tot de volgende vraag: Zou het voor ons mogelijk zijn om bij deze 5 % te horen? Of zouden wij ook levenslang neurotisch door het leven moeten? Veel heeft eerder te maken met de beoordeling van heersende waarden en normen. Hierdoor mogen sommige gevoelens niet tot uiting gebracht worden. Binnen ieder gezin heerst er immers een oordeel over goed en kwaad, dit is niet alleen cultureel en vanuit onze geloofsovertuiging bepalend. Werd er ons niet altijd boven het hoofd gehouden van ‘dit mag wel en dat mag zeker niet?’ Vanuit deze invloeden komen de emoties die door anderen beoordeeld of veroordeeld worden. Mochten we vroeger huilen, mannen niet, vrouwen wel? We mochten wel boos worden en toch liever niet want boos zijn komt overeen met gewelddadig zijn. Een angsthaas werd dan ook weer lelijk bekeken. Angst betekende immers dat je zwak was en zwak zijn is dan helemaal niet flink of sterk zijn. En we willen toch allemaal graag flink en sterk zijn, toch! Nochtans heeft iedereen het recht om omarmd te worden, iedere emotie heeft dat recht verworven in volledige overgave en zonder afkeuring. Het is ook zo dat iedere zelfonderdrukking iets van vrijheidsberoving heeft. Zelfonderdrukking weerhoudt de mens ervan om voluit zijn leven te beleven. Het is zo als bij een orgasme, waar iedere emotie een hoogtepunt kent om dan weg te ebben. Eventjes god zien en dan sterven.

In de wereld waarin we tegenwoordig leven, is het inderdaad moeilijk om de kerk in het midden te houden, beste Kwezeltje.
We nemen mijn kleinzoon als voorbeeld. Juist negen geworden, een schat van een kind, altijd geweest. Misschien omdat zijn vader nogal opvliegend en tamelijk aggressief van karakter is, heeft mijn dochter hem altijd kort aan het lijntje gehouden, opdat hij niet hetzelfde zou worden.
Hem leren luisteren naar grote mensen, niet vechten met de kinderen op school...
Dat laatste was trouwens een regelrechte zelfmoordpoging geweest, want de verhouding in zijn vorige schoolklas lag op 22 buitenlandse kinderen tegenover 3 Belgische!!!
Wegens hun verhuizing naar andere oorden is hij nu ingeschreven op een katholieke school, en geloof het of niet, daar ligt de verhouding precies andersom. En mede daardoor staat de leerstof op iets hoger niveau.
Maar was hij daarom gelukkiger?
Bij die Belgische jongetjes was er clubje van 3 of 4, die er een handje van weghadden om die nieuwkomer te pesten. En het bleef niet alleen bij pesten, soms kreeg hij ook wat motten. En omdat hij een beetje in zichzelf gekeerd is, kregen we niet te horen wat zijn neerslachtigheid veroorzaakte de laatste tijd. Tot op een ouderavond zijn juf , die dit al een tijdje had opgemerkt, het vertelde aan zijn ouders.
Dan hebben ze hem gezegd dat hij zich nooit mocht laten doen, maar flink zijn mannetje moest staan, er desnoods op kloppen!
Niet erg stichtelijk natuurlijk, maar wel noodzakelijk, of hij zou wel eens met een trauma opgezadeld kunnen raken.
Bij de volgende confrontatie keken die pestkoppen raar op, toen er één een ferme stomp op zijn gezicht van hem kreeg en een andere een trap tegen zijn scheenbeen. En zowaar, men laat hem met rust nu, hij krijgt respect!
Je moet in deze wereld dus nooit TE braaf zijn, zie je wel...

Zandmannetje, het is zoals bij dieren. De mens heeft heel zeker verschillende instincten. Ook zij proberen te overleven, ze voeden zich omdat ze een hongergevoel hebben. Ze bakenen eveneens hun territorium af en wensen zich voort te planten. Alleen het verschil tussen die twee levende wezens is: de mensen bekommeren zich wel om het lot van invalide kinderen, terwijl het dierinstinct die categorie niet meer beziet, immers met manke dieren kunnen ze niks doen in de natuur, vormen ze een gevaar en zeker in groep. Misschien nog een groot verschil tussen beiden is dat wij ons degelijk er bewust van zijn van alles wat we doen. Wanneer hier de dieren niet meer zouden luisteren naar hun drijfveren, de aarde in no time zou ophouden met draaien. Er zouden geen vogels meer vliegen, we zagen geen vissen meer zwemmen we zeiden dag en vaarwel tegen bloemen en vooral dag mensen, het ga je goed.
Het zijn juist de mensen die nergens over nadenken, die hun agressieve gevoelens en vooroordelen de vrije loop laten, dat wil zeggen: hun instincten. De hamvraag is nog altijd dezelfde door de eeuwen heen: waarom de mens zoveel schade aanricht!? Waarom doen de kinderen zich onbewust op een vernederende manier zich de das om? Misschien weten ze niet beter en zien ze het thuis tussen ouders gebeuren. Wie bij de hond slaapt, krijgt zijn vlooien en dat is ook zo met opvoeding. Herhaal drie keer, dat een kind slecht is en het voelt zich ook slecht. Echter moet men niet de kwade dingen belonen maar de goede dingen die het naar voor brengt. Vanaf het begin kan men gemakkelijk een kind het sociaal-zijn bijbrengen. Het leren iets goeds te doen voor een ander. Dat zijn fijne waarden die men dan een kind meegeeft voor de rest van zijn leven. De belangrijkste oorzaak is namelijk dat de mens een hevige bezitsdrang kent. Hij wil zich verzekeren van een comfortabel nest en voldoende voedsel en hij wil zich voortplanten, terwijl er al zoveel mensen op de wereld zijn. Het is zo als bij een mannetjesleeuw, die na een heftige strijd om het leiderschap, de vorige leider ombrengt en ook zijn jongen. Hij laat letterlijk geen sporen meer na van de vorige leider. Bij kinderen zit dus wel degelijk het gevaar erin, dat ze films naspelen zonder er zich van bewust te zijn dat ze er iemand mee kwaad kunnen doen. Let maar eens op het feit wat er in Waterschei enkele jaren geleden gebeurd is bij de speelpleinwerking. Ze speelden begrafenis, als dat geen luguber spelleke was. Ze hadden het gezien op tv.

En ik, die dacht dat het hier een kolderforum was en geen levensbeschouwelijke opvoeding...
Laat het ons maar bij kolder houden dan, zelfs al zit hier en daar een beetje zelfspot in; het afdwalen is niet iedereen gegeven.
Vroeger, wij waren af en toe nog wel ondeugend, heb ik me wél beziggehouden met "doktertje spelen", pasten we ook vivisectie toe op kikkers en ander laag bij de grondsen maar het begrafenisje spelen à la Waterschei... nee, dank je. Het was, voor mij toen, ook niet nodig. Ik mocht met de regelmaat van een klok de binnenkant van het duister kolenhok bevolken; de gebiedende vinger van de juf en haar niet te ontkennen minachting ten mijne laste deed me toen nog besluiten haar bevelen op te volgen. Pas jaren nadien, toen ik al lang niet meer tot dat genoodschap behoorde heb ik de rollen eens omgedraaid; resultaat... die juf woont nu elders en zal zich wellicht het voorval niet eens meer herinneren. Wie heeft er dan geleerd én wat ? Van mezelf herinner ik mij -denkelijk- toch dezelfde te zijn gebleven, een beetje rebels, opstandig en dwars; geen scheenbeen is mij vreemd en dikke tenen evenmin... Toen stond ik nog met een mond vol tanden, maar sinds die protese kan ik al eens afwisselen; kwestie wat me het beste uitkomt.
Denk nu niet dat ik, om de haverklap, onderduik; dat ik confrontaties schuw. Onderduiken heb ik in mijn sportcarrière meermaals gedaan, en soms zelfs dieper dan menige andere die nauwelijks de kop boven water kon houden. Dus ook die onheilspellende zwarten zijn me niet vreemd.
Maar ik moet wel zeggen dat ik er sindsdien op let mijn kop, met maat 62, tracht erbij te houden. Hoewel dat de laatste tijd zo aardig niet meer lukt met die opkomende vergetelheid trek ik me nog wel uit de slag. Die van de molenwiek begint stilaan z'n vruchten af te werpen... gelukkig ben ik daarin niet alleen...
TLL

Alhoewel de gure wind nog steeds langs onze oren waait en de kans op sneeuw nog niet is verkeken, kijken we al verlangend uit naar de lente. Bloesems in de bomen, een voorzichtig zonnetje en niet onbelangrijk de mussenscharen in de tuinen en coniferen. Nu doet het mijn hart meer en meer verlangen naar onze tuin maar dan komt ook weer het groene werk naar boven. Rondom mij zie ik al hier en daar hardnekkig een sneeuwklokje haar kroontje naar boven duwen en angstvallig staat het te beven, alhoewel het tussen sneeuwtapijten gewend is te staan. Je kan het bos al van op afstand ruiken en je kan er uren genieten van de rust, als de crossers de stilte niet verstoren tenminste. Wat me opvalt is dat de katjes al aan de bomen gezellig staan te keuvelen. Zilverkatjes met gesponnen satijnen bruine dopjes. Ze vallen goed in het oog nu er nog geen bladeren aan de bomen zijn. Mensen schenken hier geen aandacht aan maar het is o zo romantisch om te zien en er langs te keuvelen. De pluimpjes ontwikkelen zich reeds in de nazomer als de bomen nog groen staan te pronken op hun voetstuk. Tussen twee natuurgebieden treft men in de Maaskant het gebied aan van de Hoge Kempen. Dank zij de groenen van dienst hebben we hier een machtig landschap verkregen, dat menig dier en mens terug brengt tot de oertijd. Twee wegen hebben ze afgesloten en besloten om deze natuurgebieden te koppelen aan elkaar. Je kan niet langs de ecoduct kijken, je zou blind moeten zijn om die twee tunnels niet te zien. Echter deze grote ronde gevaartes brengen de dieren op een gemakkelijke manier van links naar rechts over de autostrade heen. Geen enkel dier zou hier nog mogen sneuvelen. Ingeklemd tussen kanaal en treinbedding vindt men een glooiend lint van bossen, rijk aan heidevelden en stuifzanden. Prachtige heidelandschappen die tijdens de zomer een nooit te voren geziene paarse kleur tentoonstellen en niet te vergeten, een aangename geur. Hiertussenin liggen grote en kleine vennen te blinken in de blakende zon. Menig natuurliefhebber zou er de tranen van in de ogen krijgen. Rijk aan planten en dieren, de fauna en de flora kan en mag nu rustig haar gangetje gaan. Voor een hert maken we graag een omweg en voor de vele konijnen doen we met plezier onze hoed af. Soms komt men in die gebieden een kudde schapen tegen, die de lotelingen afgrazen. Een natuurlijk proces om de heide op maat te houden en om niet overwoekerd te geraken door een dennenbos. Ook liggen er nog weilanden omzoomd door hoge bomen, de wandelaars zijn er dol op om te ploeteren door bos en dal. De oude schaapskooi tooit zich in een nevel als we er langs trekken, het uitzicht is hier op haar mooist. De stille heide en de stille Kempen, de steile hellingbossen met hun rijke vegetatie en oude geschiedenissen. Ze nemen een apart plekje in voor de Limburgers en daar zijn we terecht trots op. De Limburgse heuvels zijn ontstaan tijdens de vorming van de Ardennen. Met grote kracht is toen de bodem omhoog gedrukt. Rivieren en smeltwater hebben vervolgens diepe dalen in de bodem uitgesleten. Daarna zijn ze letterlijk onder handen genomen door de mens. Het uiteindelijke resultaat is, al dan niet bewust, wat we nu kennen als de Heiwijck. Verdeeld in drie parken maar gekoppeld aan elkander. De klimmetjes zou menig genieter verbazen en de rustbankjes mogen gebruikt worden om de benen af en toe wat rust te gunnen. Maar vooral, de vergezichten, zijn onbenemelijk en verbluffend mooi en dragen de voorkeur weg om met een kijker de horizon af te turen, glurend naar een zelfzame vogel die nu de kans krijgt om bij ons neer te strijken. Een aanrader zeker voor iedereen.

Er zijn inwijkelingen en uitwijkelingen; komen de imigranten ons verdrukken wijken wij uit naar andere plaatsen. Liefst zie ik imigranten niet in onze wijk, onze gekende omgeving. Die eendagstoeristen die, zoals gekken en dwazen, hun handtekening in ons Kempisch landschap achterlaten. Met bussen en in bossen verlaten ze onze inmiddels door blikjes, papiertjes en piepschuim bedekte heidemossen troosteloos achter.
Wel een goede spieroefening voor je tot rust aangemoedigde rug, gebogen oprapen en rechten richting vuilbak, die niet eens ver van die achtergelaten troep op een paaltje staat te wenken. Eigenlijk zou men die Holle Bolle Gijs vanuit de Efteling in ons heidelandschap moeten neerpoten en voorzien van een bewegingsdetector; telkens er iemand passeert luid roepend "Papier hier !" Het paarse van de heidebloempjes werd bedekt met allerlei kleurloze troep, vergelijkend met de zwarte sneeuw op de Alpijnse hoogten. Want daar trekken wij 's winters eenmaal heen, als in ons druilerig landschap de academiepoorten weer worden geopend. Tachtig procent van de kunstacademievrienden zijn trouwens van vreemde origine; ons nog kosteloos kunstonderwijs lokt de artistieke Nederlander over de grens en bezorgt ons daarbij, na hun aftocht, een vreemd kleurenpallet van allerlei resterende consumptiegoederen. Alleen daarom zou ik al, gedurende het academiejaar willen exmigreren, naar onbekende verten waar ik eens niet ons geschaafd taaltje hoor, waar ik eens niet de "grote Jan" tegenkom, die ons verwijt in een vies vuil en troosteloos landschap te wonen. Een landschap dat zij grotendeels aan zichzelf te danken hebben.
Mijne rug weet er alles van...
TLL

De race om geboren te worden begint al heel vroeg bij de conceptie. Je hoeft je fantasie maar te laten rollen en je weet wat ik bedoel. Een zaadcel in bewaring bij je vader, een kind in wording. Tienduizenden concurrenten omringen je lang voordat je geproduceerd wordt. De bewaring van je cel gebeurt in de zes meter lange buis in de bijbal, geen voetbal!. Hier begin je aan de eerste race naar de toekomst en wel in een jetstroomversnelling door een eindeloze smalle tunnel. Je moet het maar heerlijk vinden als je uitvloeit in het slijn van een baarmoedermond. Hier start je voor de eerste plaats, een race tegen de tijd met je medebroers en zussen. Gelukkig zwemmen ze de verkeerde kant uit en zie je ze samenklonteren. Zij hebben hier de kans verkeken om geboren te worden, het zijn losers. Goddank heb jezelf gelijk een gek gezwommen wel vijftien centimeter per kwartier, recht op het doel af,midden in de goal. Wat een kopgroep al niet kan verwezenlijken. Nu behoor je tot de snelste zwemmer in het dierenrijk, de chronometer liet zelfs 20 – 50 km per uur optekenen. Wie nog denkt hier een kans te maken is verkeerd, die is te laat, je bent dan een pechhebber. De o zo begeerde eicel trekt een ondoordringbaar pantser om zich heen en is gedoemd om in het vocht te verdwijnen waarmee ze omgeven is. Let wel, de toegang tot de versmelting met chromosomen is alleen weggelegd voor diegene die het eerst binnenmag treden. Zij mag in vreugde verder leven. Je bent de uitverkoren eicel, je mag vanaf het begin en dat is heel lang, zitten blijven. Iedere dag gaan er ook dertig verloren door het lange wachten om in de eileider te geraken. Het wachten is begonnen. Je voelt dat je huid alweer gekriebeld wordt door honderden irritante dikkopjes, hier hebben de snelste alweer gewonnen, de deur gaat toe. Maar je mag niet zomaar naar binnen, je moet er ook verzorgd uitzien, je wordt gekeurd, we willen alleen goede waar een kans geven. Het feestcomité huldigt je in, je kan rusting omstrengelen met chromosomen en je verder splijten, in tweeën, vieren en zo deel je rustig verder. De reis tot de grote holle ruimte, geholpen door ragfijne en subtiel bewegende trilhaartjes, heeft aangevangen. Je groeit zodat je zelf ook een holletje hebt en de wanden van de baarmoeder zijn gezwollen. Ze welven zachtjes heen en weer, ze nodigen je uit om even uit te blazen. Rusten, daar is nu geen tijd voor. Er wordt een zacht plekje opgezocht en je settelt je er voor de rest van de negen maanden. Een lange tijd voor de grote gebeurtenis. De moeder is bang dat de goede chromosomenconfetti niet de goede kleur of de juiste samenstelling heeft want er kan nog van alles misgaan.
Iedereen denkt de laatste decennia er anders over om kinderen te krijgen. Ze kiezen het tijdstip en de kleur en het geslacht zelf. Heel vroeger kreeg je gewoon kinderen, tegenwoordig koop je ze, je neemt ze, hopelijk gaat hiermee de betekenis niet verloren van kinderen hebben. Heel veel vrouwen krijgen pas kinderen op latere leeftijd omdat hun carrière primeert of door andere maatschappelijke ontwikkelingen. Het kan ook zijn dat de studie hier een prioriteit is en dan komen er helemaal geen kinderen meer alleen zorgvuldig geplante afstammelingen. Het is een arena geworden waarin tal van factoren in het medische circuit meespelen. Heel de poespas van gyns, juristen en ethici komen er nu aan te pas. Deze spelen nu een grote rol en beïnvloeden in meer of mindere mate het lijf en leven van mensen die naar kinderen hunkeren. Je zou voor minder terug een zaadcel willen zijn, terug naar herkomst, terug naar de basis.

Terug naar de oorsprong ? Nee, dank je... en nog eens vermoord worden zeker ?
Men staat er niet bij stil, maar vooraleer een geboorte plaatsgrijpt is er ongeveer negen maanden daarvoor al een moord gepleegd.
Je zal maar, als dikkopje, tegelijk met een miljoen collaga's voortgestuwd worden door die niet stilzittende buis en dan neergekwakt in een slijmerige substantie die je nog onbekend is. Je wil er natuurlijk zo vlug mogelijk tussenuit, iedereen rent naar een mogelijke uitgang, maar de enige uitgang is die waardoor je gekomen bent en die knots verspert je de weg. Je merkt dan een cel, en wriemelt je op goed geluk naar binnen.
En daar wordt je dan "vermoord". Het vrouwelijke deel slokt je op en je wordt meteen al gedeeld, gevierendeeld, gesplitst... Van je kop en staart blijft niets meer over, je wordt opgenomen in een metamorfose ...
Je pleegt al euthanasie nog voor je aan het leven begonnen bent...; wie wordt daarvoor op het matje geroepen ? Wie neemt zijn verantwoordelijkheid in deze bewuste moord ?
En dan hebben de jonge hulpeloze en kansarme moedertjes het nog over abortus... terwijl ze tijdens hun plezier al moordgedachten hebben om die weerloze spermacelletjes te killen...
10ns, ik slaap 's nachts naast een gevaarlijk iemand, zou ik beter geen lit-jumeau aanschaffen ?
TLL

Er is een tijd geweest dat ik met onze vriend Piepauw (waar hangt die trouwens uit, voor de drommel?) in discussie lag over de Nederlandse taal.
Over hoe verwarrend die soms kan zijn.
Zoals het volgende: het kleinste kind kent toch het verschil tussen een vierkant en een cirkel?
Oh ja, hoe leg je dan dit uit...
Zo'n vierkant podium, met dikke koorden afgebakend, waarop boksers mekaar partij geven, waarom wordt dit dan een boksring genoemd?
Bij mijn weten is een ring altijd rond, of dwaal ik hier?
En nu gaan we met een supergrote boor een gat boren in die vloer.
Een boor met een doormeter van 114cm., en ons resultaat mag er wezen.
We hebben een mooi rond gat in het midden van de boksring, en de oppervlakte van dat gat is nagenoeg precies één vierkante meter!
Nu zeggen we weer vierkant tegen een cirkel.
Ik krijg er kop noch staart aan...

Ik sta nogal sceptisch tegen voornoemd boorgat van 114 cm, dat dit juist een vierkante meter zou uitmaken. Ik wil me er niet in laten verdwijnen, ben tenslotte geen sceptische put...