lutim's spiegelkrassen
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Mijn vriendin
zong op haar fiets
in de morgen
in de mist
van de dingen
die zij wist
zong zij van het water
en het riet
en jong was zij
nog voor het besef
van tijd en dood
en haar geloof
was de morgen
en de mist en het riet
en de richting
van de wind
en ik , de vriend
die tussen haar denken zat
begreep dit niet
maar ik wist
dat ik het herinneren zou
van de morgen in de mist.
zong op haar fiets
in de morgen
in de mist
van de dingen
die zij wist
zong zij van het water
en het riet
en jong was zij
nog voor het besef
van tijd en dood
en haar geloof
was de morgen
en de mist en het riet
en de richting
van de wind
en ik , de vriend
die tussen haar denken zat
begreep dit niet
maar ik wist
dat ik het herinneren zou
van de morgen in de mist.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Opdat je begrijpen zoudt
dat ik gewond ben
je kunt me afkeuren
je kunt me verachten
je kunt me verlaten
steeds opnieuw verlaten
maar
je zoudt begrijpen kunnen
dat ik gewond ben
een in zijn hol
weggekropen dier.
dat ik gewond ben
je kunt me afkeuren
je kunt me verachten
je kunt me verlaten
steeds opnieuw verlaten
maar
je zoudt begrijpen kunnen
dat ik gewond ben
een in zijn hol
weggekropen dier.
Laatst gewijzigd door lutim op 15 mei 2009, 11:11, 1 keer totaal gewijzigd.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Ik zal je niet haten maar
ik kan je niet beminnen
is dat een vloek over mij ?
is het zoeken naar de knoop
die ons samenbindt vergeefs ?
zijn jouw handen te ver en te koud
is jouw geest in ijvelden gevangen ?
zijn mijn tranen alleen maar water
jouw heengaan alleen maar een scherm
dat duister wordt ?
of ben ik versteend ingemetseld
in jouw denken
niet meeer open te breken ?
ik kan je niet beminnen
is dat een vloek over mij ?
is het zoeken naar de knoop
die ons samenbindt vergeefs ?
zijn jouw handen te ver en te koud
is jouw geest in ijvelden gevangen ?
zijn mijn tranen alleen maar water
jouw heengaan alleen maar een scherm
dat duister wordt ?
of ben ik versteend ingemetseld
in jouw denken
niet meeer open te breken ?
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Nu gij weggaat
en de laatste zon
met handen afkeer
dooft
ik sta gestorven
en beroofd van vlammen,
onweer en regen
af te wachten
die mij begraven
in de straten
eenzaamheid. als gij wist
hoe gij mij
in afscheid
hebt verloren.
Gij zegt schatteke
en weet niet meer
hoe ik eens
verdoken wolken
zon en zee
u was.
Ik ga niet meer
gedwongen
in uw adem mee.
Ik zwijg
zit neer
een oud iemand
die door u
genadelijk
met een kinderkusje
wordt beloond
gij zegt uw versje op
en houdt
uw hekel in.
en de laatste zon
met handen afkeer
dooft
ik sta gestorven
en beroofd van vlammen,
onweer en regen
af te wachten
die mij begraven
in de straten
eenzaamheid. als gij wist
hoe gij mij
in afscheid
hebt verloren.
Gij zegt schatteke
en weet niet meer
hoe ik eens
verdoken wolken
zon en zee
u was.
Ik ga niet meer
gedwongen
in uw adem mee.
Ik zwijg
zit neer
een oud iemand
die door u
genadelijk
met een kinderkusje
wordt beloond
gij zegt uw versje op
en houdt
uw hekel in.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
waarom ik je liefheb, ondanks.
Om de bleke muur van je gezicht
waarachter je begint te leven
om de strenge afstand van je ogen
om je ogen die in het koren wonen
waar de leeuweriken zingen
om je zacht en stil staan zonder bewegen
om de traan in je ogen
om je ogen in april
om het water van je lippen
om het blad dat wegdrijft op het water
om je handen in april
om je losgelaten handen
aan de reling van mijn mond
aan mijn ogen
om je handen die vallen
om de onbegrijpelijke paden
waarop je wandelt
om zij die je omhelzen
om het treurige grijze geruis
van vruchteloze woorden
om het ademloos opengaan
van je zachte mond
waarbinnen uw adem
nat en glanzend
mij geheel vervult
om je eindelijk hierzijn in april.
Om de bleke muur van je gezicht
waarachter je begint te leven
om de strenge afstand van je ogen
om je ogen die in het koren wonen
waar de leeuweriken zingen
om je zacht en stil staan zonder bewegen
om de traan in je ogen
om je ogen in april
om het water van je lippen
om het blad dat wegdrijft op het water
om je handen in april
om je losgelaten handen
aan de reling van mijn mond
aan mijn ogen
om je handen die vallen
om de onbegrijpelijke paden
waarop je wandelt
om zij die je omhelzen
om het treurige grijze geruis
van vruchteloze woorden
om het ademloos opengaan
van je zachte mond
waarbinnen uw adem
nat en glanzend
mij geheel vervult
om je eindelijk hierzijn in april.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Bewaar me.
Leg me ergens in een kast
waar je soms aan voorbij loopt
zonder te denken.
Je moet me niet lezen,
ik weet dat dat teveel gevraagd zou zijn,
maar bewaar me.
Niet omdat dit waardevol is,
dit is maar overschot van papier.
Maar dit is ook ik.
Strooi me niet in de wind.
Ik moet ergens heel blijven.
Leg me ergens in een kast
waar je soms aan voorbij loopt
zonder te denken.
Je moet me niet lezen,
ik weet dat dat teveel gevraagd zou zijn,
maar bewaar me.
Niet omdat dit waardevol is,
dit is maar overschot van papier.
Maar dit is ook ik.
Strooi me niet in de wind.
Ik moet ergens heel blijven.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Eenvoudig in het gras
Te omarmen
is de boom niet,
maar het riet.
Te zingen heeft
een vogel geleerd,
te huppelen het konijn.
Voeten duwen het gras opzij,
het water blinkt
in de plassen,
en een vinger zon
tikt voorzichtig
tegen het riet.
Ik ben ook maar
aanwezig en
onzichtbaar bijna.
Te omarmen
is de boom niet,
maar het riet.
Te zingen heeft
een vogel geleerd,
te huppelen het konijn.
Voeten duwen het gras opzij,
het water blinkt
in de plassen,
en een vinger zon
tikt voorzichtig
tegen het riet.
Ik ben ook maar
aanwezig en
onzichtbaar bijna.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Ik heb nooit durven leven,
een scharrelkip
in een ommuurde tuin was ik,
alles wat gebeurde
vloog voorbij,
zoals de vogels.
maar ik heb ogen,
ik heb gezien
zover het zicht reikt,
naarboven toe en in de dromen.
Mijn kop is te klein
om weten te bevatten.
ik heb gewacht, op wat ?
er is een deur
in de muur
die nooit opengaat.
Er moet daarachter iets zijn.
Ik wacht.
een scharrelkip
in een ommuurde tuin was ik,
alles wat gebeurde
vloog voorbij,
zoals de vogels.
maar ik heb ogen,
ik heb gezien
zover het zicht reikt,
naarboven toe en in de dromen.
Mijn kop is te klein
om weten te bevatten.
ik heb gewacht, op wat ?
er is een deur
in de muur
die nooit opengaat.
Er moet daarachter iets zijn.
Ik wacht.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Op de hoek van de straat
staat mijn meisje te treuren
ik groet haar met spiegelogen
want weet nog steeds niet
hoe ik vreugde en verdriet
liefhebben moet,
ik spreek een woord
van bomen in het bos,
en hoe ik haar herkende toen,
en weet nog steeds niet
of ik haar aanraken kan,
en wat ik anders
met mijn handen moet,
in haar oog is zwijgen,
ondergang van zoete tranen
in de plooien van haar mond,
en afwerend verhief
een ijzig koude hand
het afscheid dat naast haar stond.
staat mijn meisje te treuren
ik groet haar met spiegelogen
want weet nog steeds niet
hoe ik vreugde en verdriet
liefhebben moet,
ik spreek een woord
van bomen in het bos,
en hoe ik haar herkende toen,
en weet nog steeds niet
of ik haar aanraken kan,
en wat ik anders
met mijn handen moet,
in haar oog is zwijgen,
ondergang van zoete tranen
in de plooien van haar mond,
en afwerend verhief
een ijzig koude hand
het afscheid dat naast haar stond.
-
lutim - Lid geworden op: 08 mar 2006, 13:54
Nergens
nergens
sta ik nog stil
om naar een boom te zien
naar de vorm
van een schaduw
op het water
of naar een vis misschien
mijn adem springt niet meer
met bloemen en vloeken
overboord.
Met moeite
spreek ik nog een woord
ik leef als larven in het gras
de sporen
van de vlinder
zijn voorgoed
uit mijn gezicht gewist.
nergens
sta ik nog stil
om naar een boom te zien
naar de vorm
van een schaduw
op het water
of naar een vis misschien
mijn adem springt niet meer
met bloemen en vloeken
overboord.
Met moeite
spreek ik nog een woord
ik leef als larven in het gras
de sporen
van de vlinder
zijn voorgoed
uit mijn gezicht gewist.