Mijn vader…zoals ik hem herinner,
Mijn vader was sterk en zwak in één persoon.
Als jonge vader herinner ik hem, altijd
werkend, altijd wroetend voor zijn kroost;
van ’s morgens vroeg tot ‘s avonds laat.
Hij werkte 6 dagen per week, minstens
9 tot 10 uren per dag.
Echter de zondag was heilig, een rustdag
voor en met het gezin.
Maar…ook dan lieten wij, de kinderen,
hem niet echt met rust.
We verwachtten dat hij met ons zou spelen.
En als hij er te moe voor was en indommelde
met zijn krant, haalden we moeders
krulspellen uit de lade, kropen op zijn schoot,
of in de zetel en begonnen krulletjes in
zijn haar te zetten. Hij liet ons maar begaan,
die goede vader.
Mijn vader had een sterke persoonlijkheid,
al was hij altijd wat teruggetrokken.
Hij was een bekwame man op vele terreinen,
en overal konden ze zijn inzet wel gebruiken.
Mijn moeder ging nooit slapen voor hij van
late avondvergaderingen thuiskwam.
Al was hij een ernstig man, toch schreef hij
aangename revues en toneel ook mooie novelles.
Dat mijn vader fysiek sterk was, bewees hij door
- over en weer – te voet op bedevaart te gaan
naar Scherpenheuvel – zo’n 60 km ver en terug.
De heentocht deed hij te samen met zijn
schoonbroers, die dan per trein terug naar huis
kwamen. Hij sliep een paar uurtjes en deed
de tocht van 60 km - in de tegenovergestelde richting -
op zijn eentje over. Het was een echte bedevaart.
Helaas werd lijden mijn vader niet gespaard.
Enkele ernstige operaties met verwikkelingen
én ander verdriet, maakte die sterke man angstig en zwak.
Van toen af leerde ik de vader kennen die steun
nodig had van zijn vrouw en kinderen.
Vooral mijn moeder was zijn toeverlaat in alles.
Op haar manier was zij een sterke vrouw, zoals
hij voor haar een sterke man was geweest.
Zij hadden een diepe verbondenheid en konden op
elkaar rekenen in goede en kwade dagen, zoals
ze elkaar beloofd hadden.
Mijn vader, die 5 jaar ouder was,
is mijn moeder 11 jaar voorafgegaan.
Ze waren bijna 53 jaar getrouwd.
Wie van de twee daarboven nu de baas speelt,
zou ik niet kunnen zeggen.
Maar één ding weet ik, af en toe zal mijn
vader wel eens tegen mijn moeder zeggen:
“zwijg nu toch eens.”
En dat ga ik dan ook maar doen.
- 7 mei 2006 - ria
